Kenkō Yoshida (jap. 吉田兼好 Yoshida Kenkō; ur. 1283, zm. 1350) – japoński pisarz i poeta, mnich buddyjski.

Imię i nazwisko

Pierwotnie nazywał się Urabe no Kaneyoshi 卜部兼好. Przybrane przez niego nazwisko Yoshida 吉田 wywodzi się od nazwy świątyni w Kioto, gdzie jego przodkowie służyli jako kapłani. Imię Kaneyoshi 兼好 natomiast zaczęto odczytywać (bez zmiany zapisu znakami chińskimi) na sposób sinojapoński jako Kenkō 兼好, tak jak to niekiedy miało miejsce w średniowiecznej Japonii (por. np. Fujiwara no Sadaie/Teika 藤原定家). Znany jest także jako „mnich Kenkō” (Kenkō hōshi 兼好法師).

Życiorys

Wywodził się z szanowanej rodziny kapłanów sintoistycznych. Przez długie lata służył na dworze cesarskim, jednak po śmierci w 1324 roku swego protektora, ekscesarza Go-Udy, został mnichem buddyjskiej sekty Tendai. Prowadził samotne życie, wędrując po wschodnich prowincjach Japonii, a następnie jako pustelnik – najpierw na górze Hieizan, później na Narabigaoka w pobliżu Kioto, gdzie prawdopodobnie powstało Tsurezuregusa. Ostatnią dekadę życia spędził w pobliżu góry Kunimiyama w prowincji Iga. Przez swoich współczesnych ceniony był zwłaszcza jako poeta, wybitny twórca wierszy waka (zaliczany do czterech mistrzów poezji okresu Ashikaga).

Twórczość

Jego najbardziej znanym dziełem jest zbiór szkiców zuihitsu zatytułowany Tsurezuregusa (Szkice z wolnych chwil lub Zapiski dla zabicia czasu), powstały w latach 1330–1331. Istnieje także antologia jego wierszy Kenkō hōshi shū 兼好法師集 („Zbiór mnicha Kenkō”).

Przypisy

Bibliografia

• Yoshida Kenkō: Zapiski dla zabicia czasu. Przeł. Henryk Lipszyc. Kraków: Karakter, 2020. ISBN 978-83-66147-30-0.brak strony w książce
• Dziesięć tysięcy liści. Antologia literatury japońskiej. Wiesław Kotański (tłum. i red.). Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1961, s. 383–393.
• Mikołaj Melanowicz: Literatura japońska. T. I: Od VI do połowy XIX wieku. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 226–228. ISBN 83-01-11218-2.
• Bruno Lewin: Japanische Chrestomathie von der Nara-Zeit bis zur Edo-Zeit. T. I: Kommentar. Wiesbaden: Otto Harrassowitz, 1965, s. 242–246.