Kazimierz Zacharewicz
podpułkownik pilot
Data i miejsce urodzenia

17 czerwca 1896
Wilno

Data i miejsce śmierci

7 lutego 1974
Londyn

Przebieg służby
Siły zbrojne

Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie
Polskie Siły Zbrojne

Formacja

Lotnictwo Wojska Polskiego
RAF

Jednostki

3 zapasowy pułk piechoty
I Korpus Polski
39 eskadra breguetów
59 eskadra breguetów
3 eskadra wywiadowcza

Stanowiska

pilot

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa

Odznaczenia

Kazimierz Zacharewicz (ur. 17 czerwca 1896 w Wilnie, zm. 7 lutego 1974 w Londynie) – podpułkownik pilot Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Syn Kazimierza i Józefy z d. Bożyczko. Ukończył szkołę realną i rozpoczął studia. Po wybuchu I wojny światowej we wrześniu 1916 roku została powołany do odbycia służby w armii carskiej. Został skierowany na szkolenie do szkoły oficerskiej w Carycynie. Po jego ukończeniu w marcu 1917 roku został mianowany dowódcą kompanii chemicznej w 3 zapasowym pułku piechoty. Od 1918 r. służył w Legii Rycerskiej I Korpusu Polskiego. Wszedł w skład 1. awiacyjnego oddziału wojsk polskich.

Po rewolucji październikowej przedostał się do Francji, gdzie w lutym 1919 roku wstąpił do armii Hallera. Przeszedł przeszkolenie w szkołach lotniczych w Istres oraz Avord. Otrzymał przydział do sformowanej we Francji 39 eskadry breguetów i w jej składzie powrócił do Polski. Został skierowany na kurs w Oficerskiej Szkole Obserwatorów Lotniczych. 25 października 1919 roku został przeniesiony do 59 eskadry breguetów. W jej składzie, od marca 1920 roku, brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W lipcu 1920 roku został przeniesiony do 3 eskadry wywiadowczej.

7 sierpnia 1920 roku wystartował do lotu wywiadowczego w rejonie Chełma i Uściługu, podczas którego zaatakował bombami i ogniem broni maszynowej oddziały Armii Czerwonej. Po wylądowaniu złożył szczegółowe meldunki w sztabie Frontu.

15 sierpnia, podczas lotu rozpoznawczego, w rejonie Łukowa ostrzelał wykryte przez siebie tabory bolszewickie przemieszczające się w stronę Dęblina. 16 sierpnia, w załodze z por. obs. Stanisławem Ratomskim, przeprowadził rozpoznanie i zaatakował oddziały nieprzyjaciela na przedpolu grupy uderzeniowej Frontu Środkowego. Z tego lotu dostarczył meldunki do Sztabu Ścisłego Naczelnego Wodza. Loty o podobnym charakterze Kazimierz Zacharewicz wykonywał również 17 i 18 sierpnia 1920 roku.

13 października 1920 roku, w załodze z ppor. obs. Józefem Sieczkowskim, wykonał głęboki lot rozpoznawczy na trasie Baranowicze-Kojdanów-Mińsk-Dukora-Samochwałowicze i z powrotem. W trakcie lotu polska załoga rozpoznała duże natężenie ruchu taborów nieprzyjaciela w rejonie Kojdanowa, na które przeprowadzili ataki bombowe i ostrzelali ogniem broni maszynowej. Wyniki rozpoznania pozwoliły uprzedzić 4. Armię o zamierzanym ataku Armii Czerwonej na Kojdanów.

W 1921 roku otrzymał przydział do 3 pułku lotniczego, został skierowany został do szkoły lotniczej. Następnie służył w 1 pułku lotniczym, gdzie był adiutantem dowódcy dywizjonu. W lutym 1925 roku rozpoczął służbę w Głównej Wojskowej Stacji Meteorologicznej. W 1932 był jej kierownikiem. 27 czerwca 1935 roku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z 1 stycznia 1935 roku i 3. lokatą w korpusie oficerów aeronautyki. W 1937, po utworzeniu korpusu oficerów lotnictwa, został zaliczony do grupy technicznej. W 1939 był kierownikiem Kierownictwa Wojskowej Służby Meteorologicznej w Warszawie.

Po wybuchu II wojny światowej przedostał się do Wielkiej Brytanii, wstąpił do RAF i otrzymał numer służbowy P-0174. W listopadzie 1940 r. został szefem służby meteorologicznej w Inspektoracie Polskich Sił Powietrznych.

Po zakończeniu II wojny światowej nie zdecydował się na powrót do Polski, pozostał na emigracji. Zmarł 7 lutego 1974 roku w Londynie. Jest pochowany na Kensington Cemetery w Londynie (Sq. CB, gr. 28).

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. 1 2 Kolekcja VM ↓, s. 1.
  2. 1 2 3 4 5 6 Kolekcja VM ↓, s. 4.
  3. 1 2 3 4 5 6 7 8 Zacharewicz Kazimierz ppłk pil.. bequickorbedead.com. [dostęp 2020-02-02]. (pol.).
  4. ↑ Niestrawski t. I 2017 ↓, s. 79.
  5. ↑ Niestrawski t. I 2017 ↓, s. 72.
  6. ↑ Niestrawski t. I 2017 ↓, s. 128.
  7. ↑ Niestrawski t. II 2017 ↓, s. 159.
  8. 1 2 3 Kolekcja VM ↓, s. 6.
  9. 1 2 Niestrawski t. II 2017 ↓, s. 241.
  10. ↑ Niestrawski t. II 2017 ↓, s. 269.
  11. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 541, 550.
  12. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 230, 837.
  13. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 28 czerwca 1935 roku, s. 71.
  14. 1 2 Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 224.
  15. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 503.
  16. ↑ Krzystek 2012 ↓, s. 629.
  17. ↑ Kazimierz Zacharewicz. niebieskaeskadra.pl. [dostęp 2020-02-02]. (pol.).
  18. ↑ M.P. z 1932 r. nr 167, poz. 198 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  19. ↑ M.P. z 1931 r. nr 64, poz. 103 „za zasługi na polu organizacji wojska”.
  20. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 11 listopada 1928 roku, s. 435 „za loty bojowe nad nieprzyjacielem w czasie wojny 1918–1920”.
  21. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. Nr 19 z 12 grudnia 1929 r., s. 367.
  22. ↑ Niestrawski t. I 2017 ↓, s. 246, 258.

Bibliografia

  • Zacharewicz Kazimierz. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari; sygn. I.482.18-1201 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-11-05].
  • Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2019-09-07].
  • Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
  • Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
  • Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
  • Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
  • Tadeusz Jerzy Krzystek, [Anna Krzystek]: Polskie Siły Powietrzne w Wielkiej Brytanii w latach 1940–1947 łącznie z Pomocniczą Lotniczą Służbą Kobiet (PLSK-WAAF). Sandomierz: Stratus, 2012. ISBN 978-83-61421-59-7. OCLC 276981965.
  • Mariusz Niestrawski: Polskie wojska lotnicze w okresie walk o granice państwa polskiego (1918–1921). Początki, organizacja, personel i sprzęt. T. I. Oświęcim: Napoleon V, 2017. ISBN 978-83-65746-74-0. OCLC 995372299.
  • Mariusz Niestrawski: Polskie wojska lotnicze w okresie walk o granice państwa polskiego (1918–1921). Walka i demobilizacja. T. II. Oświęcim: Napoleon V, 2017. ISBN 978-83-65746-74-0. OCLC 995372299.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.