| kapitan intendent | |
| Data i miejsce urodzenia |
9 października 1899 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
4–7 kwietnia 1940 |
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
1917–1939 |
| Siły zbrojne | |
| Formacja | |
| Jednostki | |
| Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa |
| Odznaczenia | |
Kazimierz Bolesław Tarnawski (ur. 9 października 1899 w Śniatynie, zm. 4–7 kwietnia 1940 w Katyniu) – kapitan intendent Wojska Polskiego.
Życiorys
Urodził się 9 października 1899 w Śniatynie, w rodzinie Teofila i Heleny z Muszyńskich.
W 1917 wstąpił do I Brygady Legionów biorąc udział w walkach z Rosjanami. Po kryzysie przysięgowym – jako obywatel austriacki – został wcielony do armii austro-węgierskiej i wysłany na front włoski. Po zakończeniu wojny powrócił do Polski biorąc udział w obronie Lwowa przed Ukraińcami.
Od 15 lutego do 1 lipca 1920 był uczniem klasy 25. Szkoły Podchorążych. 9 listopada 1920 Naczelny Wódz mianował go z dniem 1 listopada 1920 podporucznikiem w piechocie. Pozostawał wówczas w dyspozycji Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego. Latem 1920 bił się pod Warszawą z bolszewikami. Dostał się do niewoli. W 1921 roku, na mocy traktatu ryskiego uwolniony. Po powrocie zdecydował się na pozostanie w armii.
W 1927 ukończył Szkołę Młodszych Oficerów Artylerii w Toruniu. Służył w 15 pułku artylerii lekkiej w Bydgoszczy, a następnie w 8 batalionie pancernym w Bydgoszczy na stanowisku oficera gospodarczego. Na stopień kapitana został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1938 i 77. lokatą w korpusie oficerów intendentów, grupa intendentów. W sierpniu 1939 został wysłany z nadwyżkami batalionu do Ośrodka Zapasowego Broni Pancernych typ III nr 3 w Żurawicy.
Walczył w kampanii wrześniowej. Po agresji sowieckiej na Polskę 17 września 1939 dostał się do niewoli. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany przez NKWD w Katyniu strzałem w tył głowy między 4 a 7 kwietnia 1940. Wiosną 1943 roku kiedy odkryto zbiorowe mogiły w Katyniu, udało się zidentyfikować ciało kapitana Tarnawskiego na podstawie znalezionych przy nim rzeczy osobistych. Nazwisko kpt. Kazimierza Tarnawskiego zostało wydrukowane w niemieckiej prasie na liście ofiar Katynia z numerem ewidencyjnym „1937” oznaczającym ułożenie ciała w masowym grobie.
Był żonaty ze Stanisławą z Nowaków, z którą miał córkę Annę i syna Jerzego.
5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień majora. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.
Ordery i odznaczenia
- Medal Niepodległości – 15 czerwca 1932 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”
- Srebrny Krzyż Zasługi – 1938 „za zasługi na polu pracy społecznej”
5 listopada 1935 Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości ponownie rozpatrzył jego wniosek, lecz Krzyża Niepodległości nie przyznał.
Zobacz też
Przypisy
- ↑ Księga Cmentarna Katynia 2000 ↓, s. 642, tu podano, że urodził się we Lwowie.
- 1 2 Убиты в Катыни 2015 ↓, s. 730.
- 1 2 Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-09-04]..
- 1 2 Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-09-04]..
- ↑ Lenkiewicz, Sujkowski i Zieliński 1930 ↓, s. 450.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 45 z 24 listopada 1920, s. 1230.
- 1 2 Księga Cmentarna Katynia 2000 ↓, s. 642.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 797.
- ↑ Rybka i Stepan 2021 ↓, s. 502.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 343.
- ↑ Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
- ↑ M.P. z 1932 r. nr 140, poz. 172.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 4 lipca 1932, s. 335.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 11 listopada 1938, s. 54.
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2022-01-19].
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Убиты в Катыни. Книга Памяти польских военнопленных – узников Козельского лагеря НКВД, расстрелянных по решению политбюро ЦК ВКП(б) от 5 марта 1940 года. Лариса Еремина (red.). Москва: Общество «Мемориал» – Издательство «Звенья», 2015. ISBN 978-5-78700-123-5.
- Jan Kiński, Helena Malanowska, Urszula Olech, Wacław Ryżewski, Janina Snitko-Rzeszut, Teresa Żach: Katyń. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Marek Tarczyński (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2000. ISBN 83-905590-7-2.
- Wacław Lenkiewicz, Andrzej Sujkowski, Hugo Zieliński: Księga Pamiątkowa 1830 – 29 XI 1930. Szkice z dziejów piechoty polskiej. Ostrów-Komorowo: Szkoła Podchorążych Piechoty, 1930.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935-1939. Wyd. 2 poszerzone. Warszawa: Wydawnictwo Tetragon Sp. z o.o., 2021. ISBN 978-83-66687-09-7.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.