Kazimierz Kozicz
pułkownik
Pełne imię i nazwisko

Kazimierz Korneliusz Kozicz

Data i miejsce urodzenia

17 września 1895
Kaletnik

Data i miejsce śmierci

21 kwietnia 1993
Warszawa

Przebieg służby
Siły zbrojne

Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie
ludowe Wojsko Polskie

Jednostki

26 Dywizjon Artylerii Ciężkiej

Stanowiska

dowódca dywizjonu

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia

Kazimierz Korneliusz Kozicz (ur. 17 września 1895 w Kaletniku, zm. 21 kwietnia 1993 w Warszawie) – pułkownik Wojska Polskiego.

Życiorys

Urodził się 17 września 1895 roku w Kaletniku, w powiecie suwalskim, w rodzinie Kazimierza, nauczyciela, i Stefanii z Borysewiczów (1865–1899). W 1914 roku ukończył ośmioklasowe gimnazjum filozoficzne w Suwałkach i rozpoczął studia na Wydziale Matematyki Carskiego Uniwersytetu Warszawskiego. 1 czerwca 1915 roku wstąpił, jako ochotnik do armii rosyjskiej. W następnym roku ukończył Siergiejewską Szkołę Artylerii (ros. Сергиевское артиллерийское училище) w Odessie. W szeregach Osowieckiej Brygady Artylerii Polowej Ciężkiej (ros. Осовецкая полевая тяжелая артиллерийская бригада) walczył na froncie rumuńskim. Na początku 1918 roku, w stopniu porucznika, został przyjęty do 2 Legionu Rycerskiego I Korpusu Polskiego w Rosji.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej w stopniu porucznika w szeregach 1 pułku artylerii polowej Legionów jako dowódca 8 baterii. Walczył m.in. pod Brzeżanami, Dyneburgiem i Płockiem. W lutym 1920 roku został przeniesiony do I dywizjonu 10 Kaniowskiego pułku artylerii ciężkiej na stanowisko dowódcy 2 baterii. W dniach 17–19 sierpnia 1920 roku w obronie Płocka dowodził baterią Kaniowskiego Dywizjonu Artylerii Ciężkiej. Za tę walkę został odznaczony Krzyżem Walecznych. Wiosną 1921 roku I/pac, w którym dowodził baterią został przemianowany na 10 dywizjon Kaniowski artylerii ciężkiej, a jesienią tego roku wcielony do 4 pułku artylerii ciężkiej w Łodzi, jako I dywizjon.

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 361. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W latach 20. i 30. kontynuował służbę w 4 pułku artylerii ciężkiej. 27 stycznia 1930 roku został awansowany na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 roku i 11. lokatą w korpusie oficerów artylerii. 31 marca 1930 roku został przeniesiony z 4 Grupy Artylerii w Łodzi do 4 pac na stanowisko kwatermistrza. 18 kwietnia 1935 roku został przesunięty na stanowisko dowódcy dywizjonu.

Na początku lipca 1935 roku stanął na czele Koła Miejskiego Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej w Łodzi przy 4 pułku artylerii ciężkiej. Brał udział w biegach myśliwskich podczas św. Huberta (w 1931 organizowanych na przedmieściu Doły).

Z dniem 1 września 1937 roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy 26 dywizjonu artylerii ciężkiej w Skierniewicach. Na stopień podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1938 roku i 10. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Na czele 26 dac walczył w kampanii wrześniowej 1939 roku. 19 września w Puszczy Kampinoskiej, w czasie bitwy nad Bzurą, został wzięty do niewoli niemieckiej. Przewieziony do Rawy Mazowieckiej, następnie do Częstochowy. Od 25 września 1939 przebywał w Oflagu II A Prenzlau, od 24 lutego 1941 roku w Oflagu II E Neubrandenburg, a od stycznia 1944 w Oflagu II D Gross-Born.

28 lutego 1945 zgłosił się dobrowolnie w Komendzie Rejonu Uzupełnień Łódź. Po powrocie z niewoli został przyjęty do Wojska Polskiego. Do 1953 roku był między innymi dowódcą garnizonu w Tomaszowie Mazowieckim i dowódcą artylerii 1 Korpusu Pancernego w Gdańsku. Został awansowany do stopnia pułkownika. W 1953 opuścił wojsko pod pretekstem słabego zdrowia. Pracował do 1967 jako lektor języka rosyjskiego na Politechnice Łódzkiej. Od 1967 do końca życia mieszkał w Warszawie.

Zmarł 21 kwietnia 1993 w Warszawie. Był żonaty z Martą z Korniaków, z którą miał dwie córki: Marię (1924–1993), zamężną z Bronisławem Wojciechowskim, i Jadwigę (ur. 1927).

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. 1 2 Arkusz ewid. pers. ↓, 2, 6.
  2. ↑ Teczka kontrolno-obserwacyjna nr 5273: Kozicz Kazimierz, imię ojca: Kazimierz, data urodzenia: 17-09-1895 [online], inwentarz.ipn.gov.pl [dostęp 2022-01-16].
  3. ↑ Kuprianis 2010 ↓, s. 220-222.
  4. ↑ Kuprianis 2010 ↓, s. 222.
  5. ↑ Wiliński 1929 ↓, s. 13–15.
  6. ↑ Wiliński 1929 ↓, s. 18, 29.
  7. ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 198.
  8. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 785, 819.
  9. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 704, 743.
  10. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 412, 459.
  11. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 183, 704.
  12. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 28 stycznia 1930 roku, s. 25.
  13. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 31 marca 1930 roku, s. 114.
  14. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 18 kwietnia 1935 roku, s. 42.
  15. ↑ Koło L.O.P.P. w 4 Pułku Artylerii Ciężkiej. „Echo”, s. 5, Nr 188 z 8 lipca 1935.
  16. ↑ Biegi myśliwskie św. Huberta. „Dziennik Łódzki”, s. 9, Nr 44 z 1 listopada 1931.
  17. ↑ Kuprianis 2010 ↓, s. 137, 223.
  18. ↑ Kuprianis 2010 ↓, s. 223.
  19. ↑ Arkusz ewid. pers. ↓, 2, 3, 9.
  20. ↑ Program „Straty osobowe i ofiary represji pod okupacją niemiecką”. Fundacja „Polsko-Niemieckie Pojednanie”. [dostęp 2023-06-19].
  21. 1 2 3 4 5 Arkusz ewid. pers. ↓, 2.
  22. ↑ Informacja o zmarłych: Kazimierz Kozicz. nekrologi-baza.pl. [dostęp 2016-10-01].
  23. ↑ M.P. z 1947 r. nr 23, poz. 87.
  24. ↑ Arkusz ewid. pers. ↓, 2, rozkazem dowódcy 4 Armii.
  25. ↑ M.P. z 1939 r. nr 121, poz. 282.
  26. ↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 636 „w uznaniu zasług, położonych w poszczególnych działach pracy dla wojska”.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.