Kazimierz Horoszkiewicz
tytularny generał dywizji
Data i miejsce urodzenia

3 marca 1867
Bajmaki

Data i miejsce śmierci

12 grudnia 1942
Tobolsk

Przebieg służby
Lata służby

1889–1890
1895–1926

Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier
Cesarsko-królewska Obrona Krajowa
Wojsko Polskie

Jednostki

1 Pułk Strzelców Podhalańskich
2 Dywizja Górska
1 Dywizja Górska
23 Dywizja Piechoty

Stanowiska

dowódca pułku piechoty
dowódca piechoty dywizyjnej
dowódca dywizji piechoty

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka

Odznaczenia

Kazimierz Andrzej Horoszkiewicz (ur. 3 marca 1867 w Bajmakach pow. złoczowski, zm. 12 grudnia 1942 w Tobolsku) – tytularny generał dywizji Wojska Polskiego.

Życiorys

Urodził się w przysiółku wsi Przewłoczna, w ówczesnym powiecie złoczowskim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Mikołaja, dzierżawcy majątku i właściciela folwarku, i Kamili z Babireckich. W 1888 zdał egzamin dojrzałości w C. K. Gimnazjum w Brzeżanach. Rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego. W latach 1889–1890 odbył jednoroczną służbę wojskową. Na stopień podporucznika (niem. leutnant) został mianowany ze starszeństwem z 1 maja 1891 roku w korpusie oficerów rezerwy piechoty. Posiadał przydział w rezerwie do 55 Galicyjskiego pułku piechoty we Lwowie. W 1895 został przemianowany na oficera zawodowego w stopniu podporucznika ze starszeństwem z 1 listopada 1895 roku w korpusie oficerów c. k. Obrony Krajowej i przydzielony do 19 pułku piechoty OK we Lwowie. Na stopień porucznika (niem. oberleutnant) został mianowany ze starszeństwem z 1 listopada 1898 roku. W 1901 roku został przeniesiony do 17 pułku piechoty OK w Rzeszowie. Na stopień kapitana (niem. hauptmann) został mianowany ze starszeństwem z 1 listopada 1908 roku. W 1913 roku powrócił do 19 pułku piechoty OK we Lwowie.

W czasie I wojny światowej dowodził kompanią, następnie batalionem. Pod koniec 1914 odniósł rany ręki pod Miżyńcem. Od września 1915 ponownie był na froncie. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 1 września 1915 roku. Jego oddziałem macierzystym był nadal 19 pułk piechoty OK, przemianowany następnie na 19 pułk strzelców. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z 1 listopada 1917 roku. Pod koniec wojny dowodził pułkiem.

Z dniem 1 listopada 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podpułkownika i przydzielony do komendy 8 pułku piechoty w Krakowie (późniejszego 13 pułku piechoty). Od 25 stycznia 1919 był dowódcą 1 pułku Strzelców Podhalańskich, który w organizacji Wojska Polskiego występował jako 19 pułk piechoty. 4 kwietnia 1919 roku został mianowany dowódcą tego pułku przez Naczelnego Wodza. W 1920 na jego czele wziął udział w ofensywie kijowskiej. 7 maja wkroczył do Kijowa, a następnie bronił jego przedmieść pod Roszówką i Browarami. 22 maja 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu pułkownika, w piechocie, „w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej”. 9 czerwca wycofał się z Kijowa i wraz z pułkiem przebijał się przez linie okrążenia wojsk bolszewickich. 20 czerwca został ranny w lasach owruckich, nad rzeką Żołoń, mimo to nie przestał dowodzić. Od 2 do 5 sierpnia walczył o Brześć nad Bugiem oraz wziął udział w kontruderzeniu znad Wieprza. 4 czerwca uczestniczył w walkach pod Białymstokiem i Grodnem. Ścigając wojska bolszewickie, dotarł w październiku aż do Oszmiany. Po zawieszeniu broni udał się na kurs informacyjny do Warszawy, a następnie wrócił do Nowego Sącza, do swojego pułku, którego dowódcą pozostał do końca sierpnia 1921.

Od października 1921 pełnił funkcję dowódcy piechoty dywizyjnej w 2 Dywizji Górskiej, a następnie – 1 Dywizji Górskiej. 9 kwietnia 1922 został mianowany dowódcą 23 Dywizji Piechoty w Katowicach. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu generała brygady ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 45. lokatą w korpusie generałów. W czerwcu na czele dywizji zajął tereny Górnego Śląska, przyznane Polsce po plebiscycie. 12 kwietnia 1926 roku został zwolniony z zajmowanego stanowiska i pozostawiony w dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr V do czasu przeniesienia w stan spoczynku. 31 marca 1926 roku Prezydent RP nadał mu stopień generała dywizji (wyłącznie z prawem do tytułu) z dniem 31 maja 1926 roku– datą przeniesienia w stan spoczynku. Po zakończeniu służby wojskowej pozostał mieszkańcem Katowic.

We wrześniu 1939, uciekając przed Niemcami, dotarł do Lwowa, który niebawem zajęły wojska sowieckie. Pod koniec czerwca 1940 został wywieziony wraz z żoną, synową i wnukiem do ZSRR na Syberię. Zmarł 12 grudnia 1942 w Tobolsku, w trakcie drogi z zesłania do tworzącej się Armii Polskiej gen. Andersa. Tam też został pochowany.

Upamiętnienie

Nazwisko Kazimierza Horoszkiewicza zostało wymienione na tablicy pamiątkowej, umieszczonej w kościele św. Kazimierza w Nowym Sączu w 1988, honorującej dowódców 1 pułku Strzelców Podhalańskich.

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ Kazimierz Andrzej Horoszkiewicz [online], Sejm-Wielki.pl [dostęp 2019-12-05].
  2. ↑ Sprawozdanie Dyrektora C. Kr. Wyższego Gimnazyum w Brzeżanach za rok szkolny 1888. Brzeżany: 1888, s. 84.
  3. ↑ Stawecki 1994 ↓, s. 139.
  4. 1 2 Kronika. Odznaczenie. „Głos Rzeszowski”, s. 3, nr 11 z 5 marca 1916.
  5. ↑ Lista starszeństwa c. i k. Obrony Krajowej i Żandarmerii 1916 ↓, s. 19.
  6. 1 2 Kronika. Wiadomości osobiste. „Głos Rzeszowski”, s. 3, nr 44 z 22 października 1916.
  7. ↑ Lista starszeństwa c. k. Obrony Krajowej i Żandarmerii 1918 ↓, s. 54, 287.
  8. ↑ Dz. Rozk. MSWojsk. ↓, nr 9 z 1919 roku, poz. 329, 348.
  9. ↑ Dz. Rozk. MSWojsk. ↓, nr 41 z 1919 roku, poz. 1297.
  10. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 29 maja 1920 roku, s. 381.
  11. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 30 kwietnia 1922 roku, s. 322.
  12. ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 15.
  13. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 12 kwietnia 1926 roku, s. 108.
  14. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 17 z 19 kwietnia 1926 roku, s. 115, 118.
  15. ↑ Wykaz poległych i zmarłych żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych na obczyźnie w latach 1939–1945. Londyn: Instytut Historyczny im. Gen. Sikorskiego, 1952, s. 354.
  16. ↑ Stawecki 1994 ↓, s. 140.
  17. ↑ dobroni.pl – Spotkanie z Andrzejem Horoszkiewiczem (pol.) [dostęp 2011-12-03].
  18. ↑ Nowy Sącz – tablica upamiętniająca dowódców 1 pułku Strzelców Podhalańskich. miejscapamiecinarodowej.pl. [dostęp 2015-04-02].
  19. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 21 z 28 maja 1921 roku, s. 997.
  20. ↑ Kronika. Wiadomości osobiste. Odznaczenia. „Głos Rzeszowski”, s. 4, nr 6 z 30 stycznia 1916.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.