| major piechoty | |
| Data urodzenia |
5 marca 1896 |
|---|---|
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki | |
| Stanowiska |
dowódca batalionu |
| Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa |
| Odznaczenia | |
Kazimierz Buncler (ur. 5 marca 1896, zm. po 1960) – major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Do Wojska Polskiego został przyjęty z byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. Służył w 29 Pułku Strzelców Kaniowskich.
17 grudnia 1931 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1932 i 31. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W czerwcu 1933 został przeniesiony z KOP do 41 Pułku Piechoty w Suwałkach na stanowisko dowódcy batalionu. W 1936 został przesunięty na stanowisko kwatermistrza, a w sierpniu 1939 na stanowisko dowódcy III batalionu. Na jego czele walczył w obronie Warszawy. Po kapitulacji załogi stolicy dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał w Oflagu X A Sandbostel, następnie w Oflagu XC Lubeck, a od 20 kwietnia 1942 do 1945 w Oflagu II C Woldenberg.
Kazimierz Buncler był żonaty z Felicją z Bielinków, z którą miał syna Kazimierza ps. „Mik” (ur. 29 września 1926, zm. 17 listopada 1945 w ZSRR), żołnierza 3 Wileńskiej Brygady Armii Krajowej i Oddziału Rozpoznawczego Okręgu Wilno AK.
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 5125
- Krzyż Niepodległości – 25 stycznia 1933 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”
- Krzyż Walecznych dwukrotnie
- Złoty Krzyż Zasługi – 1938 „za zasługi w służbie wojskowej”
- Medal Międzysojuszniczy „Médaille Interalliée”
Uwagi
- ↑ W styczniu 1934 ogłoszono sprostowanie daty urodzenia mjr. Kazimierza Bunclera z „22 lutego 1896” na „5 marca 1896”.
Przypisy
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 26 stycznia 1934 roku, s. 28.
- 1 2 Bełdowski 1928 ↓, s. 31.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 18 grudnia 1931 roku, s. 399.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 28 czerwca 1933 roku, s. 144.
- ↑ Głowacki 1985 ↓, s. 21, 23, 87, 182, 187, 211, 321.
- ↑ Straty ↓.
- ↑ Zygmunt Kłosiński: Buncler Kazimierz „Mik” (1926–1945). Kujawsko-Pomorska Biblioteka Cyfrowa. [dostęp 2020-10-29]. (pol.)..
- ↑ M.P. z 1933 r. nr 24, poz. 33.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 40.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 11 listopada 1938 roku, s. 12.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 135.
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2020-03-31].
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Lucjan Bełdowski: Zarys historji wojennej 29-go pułku strzelców kaniowskich. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1928, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.
- Ludwik Głowacki: Obrona Warszawy i Modlina na tle kampanii wrześniowej 1939. Wyd. 5. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1985. ISBN 83-11-07109-8.
- Program „Straty osobowe i ofiary represji pod okupacją niemiecką”. Fundacja „Polsko-Niemieckie Pojednanie”. [dostęp 2020-10-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-10-11)].