Kanonierki typu İntibah
Użytkownicy

 Imperium Osmańskie

Stocznia

Tersane-i Amire, Konstantynopol

Wejście do służby

1866

Wycofanie

1909

Zbudowane okręty

3

Dane taktyczno-techniczne
Wyporność

165 ton

Długość

40,4 m

Szerokość

6,7 m

Zanurzenie

3,2 m

Napęd

1 maszyna parowa,
1 kocioł, 1 śruba, 960 ihp

Prędkość

12 w

Załoga

35

Uzbrojenie

4 × 18 funtów (pierwotne)

Kanonierki typu İntibah – typ trzech wczesnych kanonierek parowych marynarki Imperium Osmańskiego, z drugiej połowy XIX w. Okręty te służyły podczas wojen rosyjsko-tureckiej (1877–1878), w czasie której wiodący okręt tego typu został, jako pierwsza jednostka w historii, zatopiona samobieżną torpedą Whiteheada.

Okręty zamówiono w 1865 roku i w tym samym roku położono stępkę pod dwa z nich; rok później pierwsze dwa okręty zostały zwodowane i przyjęte do służby (trzeci z rocznym opóźnieniem). Miały drewniane kadłuby o długości 40,4 m, szerokości 6,7 m i zanurzeniu 3,2 m. Okręty wyposażone były w jedną, jednocylindrową maszynę parową, która napędzała jedną śrubę; parę dostarczał pojedynczy kocioł. Zapas węgla wynosił 20 ton; kanonierki miały też w pełne ożaglowanie typu szkuner. Na próbach rozwijały prędkość 12 węzłów, ale w latach 1880. osiągały tylko 8 w.

Pierwotne uzbrojenie składało się z czterech dział osiemnastofuntowych. W 1877 roku przezbrojono je w dwie armaty kal. 100 mm i jedną 57 mm, a w 1880 roku ponownie, w cztery działa 76 mm QF Kruppa i 2 działka szybkostrzelne Hotchkissa.

W skład typu wchodziły trzy okręty:

  • „İntibah” – stępkę położono w 1866 roku, zwodowano, przeprowadzono próby i przyjęto do służby rok później. W czasie wojny rosyjsko-tureckiej, 15 stycznia 1878 roku (26 stycznia starego porządku) został trafiony torpedami kutrów „Czesme” i „Sinope” i zatopiony, jako pierwsza ofiara torpedy samobieżnej. Wystrzelone z dystansu poniżej 85 metrów torpedy doszczętnie zniszczyły niewielką jednostkę, pełniącą wówczas służbę dozorową na redzie Batumi. Na okręcie zginęło 23 członków załogi.
  • „Müjderesan” – budowę rozpoczęto w 1865 roku, w 1866 okręt zwodowano i po próbach przyjęto do służby. W latach 1888–1889 został wyremontowany w macierzystej stoczni, a następnie rozpoczął służbę w Basrze, gdzie w 1908 roku został wycofany ze służby i sprzedany w celu rozbiórki.
  • „Ziver-i Deriya” – zwodowana, przetestowana i przyjęta do służby w 1866, którą pełniła aż do wycofania w 1909 roku.

Uwagi

  1. ↑ Czyli strzelające amunicją z łuską, w odróżnieniu od zwykłych dział odtylcowych

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 Langensiepen i Güleryüz 1995 ↓, s. 162.
  2. ↑ Langensiepen i Güleryüz 1995 ↓, s. 6.
  3. ↑ Jan Gozdawa-Gołębiowski: Od wojny krymskiej do bałkańskiej. Gdańsk: 1985, s. 239. ISBN 83-215-3259-4.
  4. ↑ Paweł Piotr Wieczorkiewicz: Historia wojen morskich. T. II: Wiek pary. Londyn: Wydawnictwo Puls, 1995, s. 245. ISBN 1-85917-030-7.

Bibliografia

  • Bernd Langensiepen, Ahmet Güleryüz: The Ottoman Steam Navy 1828–1923. London: Conway Maritime Press, 1995. ISBN 978-0-85177-610-1. (ang.).
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.