Kafū Nagai
永井荷風
Imię i nazwisko

Sōkichi Nagai
(永井壮吉)

Data i miejsce urodzenia

3 grudnia 1879
Bunkyō, Tokio

Data i miejsce śmierci

30 kwietnia 1959
Ichikawa

Narodowość

japońska

Dziedzina sztuki

literatura

Odznaczenia

Kafū Nagai (jap. 永井 荷風 Nagai Kafū; ur. 3 grudnia 1879 w Tokio, zm. 30 kwietnia 1959 w Ichikawie) – japoński pisarz i eseista.

Urodził się w Tokio jako Sōkichi Nagai (jap. 永井 壮吉 Nagai Sōkichi) w rodzinie wysoko sytuowanego urzędnika. Jego młodszym bratem był Jun Takami. W młodości uczył się języka chińskiego w tokijskiej szkole języków obcych, porzucił jednak edukację, by poświęcić się własnym studiom i próbom literackim. W początkowym etapie wpływ na twórczość Nagaia wywierała literatura okresu Edo oraz dzieła pisarzy francuskich, głównie Émile’a Zoli. Najważniejszym dziełem tego młodzieńczego okresu jest wydana w 1902 roku powieść Jigoku-no hana („Kwiaty piekła”; tytuł inspirowany Kwiatami zła Baudelaire’a).

W 1903 roku został wysłany przez ojca do Stanów Zjednoczonych, gdzie studiował na Kalamazoo College, a później pracował w japońskim banku w Nowym Jorku. Następnie, w 1907 roku, przeniósł się do Francji, początkowo pracując w banku w Lyonie, po czym spędził kilka miesięcy w Paryżu. Plonem pobytu w USA i Francji są dwa zbiory opowiadań, Amerika monogatari (Opowieści amerykańskie, 1908) i Furansu monogatari (Opowieści francuskie, 1909). Po powrocie do Japonii wykładał w latach 1910–1916 na Uniwersytecie Keiō, redagując jednocześnie, jako redaktor naczelny, magazyn literacki Mita Bungaku. W tym czasie przeżył także nieszczęśliwą historię osobistą: w 1912 roku zawarł zaaranżowane małżeństwo z niekochaną przez siebie kobietą, z którą rozwiódł się po 5 miesiącach, gdy tylko zmarł jego ojciec. Niedługo potem ożenił się powtórnie z gejszą, która jednak rychło go porzuciła.

Jako przedstawiciel tzw. szkoły estetycznej Kafū Nagai w swojej twórczości często poruszał wątek nostalgii za bezpowrotnie minionymi czasami epoki Edo. Prowadził życie raczej ekscentryczne. Swój dom nazwał Henkikan, czyli Domem Ekscentrycznym. Zasłynął zwłaszcza umieszczonymi na kartach swoich powieści obrazami tokijskich dzielnic rozkoszy przełomu XIX i XX wieku. Jest autorem takich powieści, jak: Udekurabe (Rywalizacja, 1916–1917), Okamezasa (1918), Ame shōshō (1922), Tsuyu no atosaki (Pora deszczowa, 1931), Bokutō kidan (Dziwne opowieści znad rzeki Sumidy, 1937). W 1952 roku został odznaczony Orderem Kultury.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Kenneth Henshall: Historical Dictionary of Japan to 1945. Lanham: Scarecrow Press, 2014, s. 279–280. ISBN 978-0-8108-7871-6.
  2. 1 2 3 4 5 Roman Adrian Cybriwsky: Historical Dictionary of Tokyo. Lanham: Scarecrow Press, 2011, s. 153. ISBN 978-0-8108-7238-7.
  3. 1 2 3 J. Scott Miller: The A to Z of Modern Japanese Literature and Theater. Lanham: Scarecrow Press, 2010, s. 81. ISBN 978-0-8108-7615-6.
  4. ↑ Mikołaj Melanowicz: Historia literatury japońskiej. Warszawa: PWN SA, 2011, s. 341, 342, 391. ISBN 978-83-01-17214-5.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.