Kędziorek mylny

Śluźnia i zarodnie Trichia decipiens na pniu drzewa
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

pierwotniaki

Typ

śluzowce

Klasa

Myxogastrea

Rząd

Trichiida

Rodzina

Trichiidae

Rodzaj

kędziorek

Gatunek

kędziorek mylny

Nazwa systematyczna
Trichia decipiens (Pers.) T. Macbr
N. Amer. Slime-Moulds (New York): 218 (1899)

Kędziorek mylny (Trichia decipiens (Pers.) T. Macbr) – gatunek organizmu eukariotycznego z gromady śluzowców.

Systematyka i nazewnictwo

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Trichia, Trichiidae, Trichiida, Lucisporinia, Myxogastrea, Mycetozoa, Amoebozoa, Protozoa.

Po raz pierwszy opisał go w 1795 r. Christiaan Hendrik Persoon, nadając mu nazwę Arcyria decipiens. Aktualną nazwę nadał mu Thomas Huston Macbride w 1899 r. Ma 14 synonimów. Niektóre z nich:

  • Arcyria decipiens Berk. 1842
  • Trichia cerina Ditmar 1814
  • Trichia fallax Pers. 1796.

Polska nazwa na podstawie checklist.

Morfologia

Plazmodium (śluźnia) białe, potem różowe, na koniec czerwone. Wytwarza wolne zarodnie o wysokości do 3 mm (wraz z trzoneczkiem) i szerokości 0,6–0,8 mm. Zazwyczaj wyrastają one w licznych grupach, na krótkich, cylindrycznych trzonkach, rzadko tylko są siedzące, beztrzonkowe. Mają mniej więcej kulisty kształt, stożkowato zakończony wierzchołek i błyszczącą powierzchnię. Jej barwa zmienia się w trakcie ich dojrzewania – początkowo jest oliwkowa, potem pomarańczowa, w końcu żółtobrązowa. Leżnia (hypothallus) jest bardzo szeroka i ma lśniący, jasnobrązowy kolor. Ściana jest błoniasta, żółta, często przeźroczysta. Wnętrze zarodni wypełnia włośnia i zarodniki. Włośnia składa się z prostych lub rozgałęzionych i niezrośniętych ze sobą włókienek o ciemnożółtej barwie i grubości 5–6 μm. Są one sprężyste, spiralnie zwinięte i zwrócone końcem w kierunku wierzchołka zarodni. Wypełniająca wnętrze zarodni masa zarodników ma kolor oliwkowożółty. Zarodniki mają rozmiar 10–13 μm i powierzchnię częściowo siateczkowatą, częściowo pokrytą drobnymi i ostrymi kolcami. W dojrzałych zarodniach na szczycie otwiera się szeroki otwór, przez który wysuwa się włośnia i którym wydostają się zarodniki. Pozostała po ich wydostaniu się pusta ściana jeszcze przez długi czas utrzymuje się na podłożu wraz z trzonkiem.

Występowanie i siedlisko

Gatunek kosmopolityczny. Występuje na wszystkich kontynentach poza Antarktydą. Rozwija się na rozkładającym się drewnie, zarówno drzew liściastych, jak i iglastych. Jesienią zarodnie czasami pokrywają duże powierzchnie pni drzew.

Przypisy

  1. ↑ CABI databases [online] [dostęp 2014-09-25] (ang.).
  2. 1 2 3 Index Fungorum [online] [dostęp 2014-09-25] (ang.).
  3. ↑ Species Fungorum [online] [dostęp 2014-09-25] (ang.).
  4. ↑ Anna Drozdowicz i inni, Myxomyces of Poland a checklist. Krytyczna lista śluzowców Polski, Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003, ISBN 83-89648-08-3 [dostęp 2020-12-22] (ang.).
  5. ↑ Marie L. Farr, Myxomycetes, New York, Botanical Garden 1976, s. 88–89.
  6. ↑ Występowanie Trichia decipiens na świecie (mapa) [online], Discover Life Maps [dostęp 2014-09-25].
  7. ↑ Wierzcholska S. i inni, Świat śluzowców, grzybów i mszaków Wigierskiego Parku Narodowego, Przyroda Wigierskiego Parku Narodowego, seria popularnonaukowa, Suwałki, 1–208..
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.