Jurcawa

Jurcawa
Юрцава
	; Zamek Lubomirskich od strony rzeki,; Napoleon Orda, 1877, akwarela
Państwo	Białoruś
Obwód	witebski
Rejon	orszański
Sielsowiet	Mieżawa
Populacja (2009); • liczba ludności	; 616
Nr kierunkowy	+375 216
Kod pocztowy	211018
Tablice rejestracyjne	2
	Położenie na mapie obwodu witebskiego Jurcawa
	Położenie na mapie Białorusi Jurcawa
	54°36′14,8″N 30°22′18,2″E/54,604111 30,371722

Jurcawa (błr. Юрцава; ros. Юрцево, Jurcewo) – wieś na Białorusi, w rejonie orszańskim obwodu witebskiego, około 11 km na północ od Orszy.

W pobliżu znajduje się przystanek kolejowy Jurcawa, położony na linii Witebsk - Orsza.

Historia

Zaścianek szlachecki położony był w końcu XVIII wieku w powiecie orszańskim województwa witebskiego.

Po I rozbiorze Polski w 1772 roku Jurcewo, wcześniej należące do województwa witebskiego Rzeczypospolitej, znalazło się na terenie powiatu orszańskiego guberni witebskiej Imperium Rosyjskiego. Majątek ten należał do ogromnego klucza Borystenów, będącego własnością rodu Lubomirskich. Na początku XIX wieku Jurcewo było częścią majątku Konstantego Lubomirskiego (1786–1870), rosyjskiego generała, wnuka polskiego magnata Stanisława Lubomirskiego. Po śmierci Konstantego na mocy testamentu podzielono majątek i Jurcewo otrzymała jego córka Jadwiga (1828–1908), żona Adama Grabowskiego. Ostatnią właścicielką Jurcewa była zapewne ich córka, Maria (1861–1946), żona Hieronima Druckiego-Lubeckiego.

Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej w 1921 roku Jurcawa znalazła się na terenie ZSRR. Od 1991 roku znajduje się na terenie Republiki Białorusi.

Pałac – zamek

Konstanty Lubomirski wybudował tu w I połowie XIX wieku na wysokim brzegu rzeki eklektyczno-neogotycki pałac, zwany „zamkiem”. Pałac ten przez wiele lat był niewykończony, do co najmniej około 1880 roku. Był to zwarty, dwupiętrowy budynek z dwiema basztami. Pałac ten przetrwał wojny i rewolucję. W czasach współczesnych przez wiele lat mieścił się tu szpital

Pałac był otoczony przez park. W pobliżu pałacu było kilka innych budynków, widocznych np. na obrazie Napoleona Ordy, w tym m.in. oficyny, z których w 2014 roku pozostały jedynie resztki.

Majątek w Jurcewie jest opisany w 1. tomie Dziejów rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej Romana Aftanazego.

Przypisy

↑ Вялікі гістарычны атлас Беларусі Т.2, Mińsk 2013, s. 84.
1 2 Borystenów, do którego klucza należało Jurcewo, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. I: Aa – Dereneczna, Warszawa 1880, s. 338 .
1 2 3 RomanR. Aftanazy RomanR., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, wyd. drugie przejrzane i uzupełnione, t. 1: Województwa mińskie, mścisławskie, połockie, witebskie, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1991, s. 297, ISBN 83-04-03713-0, ISBN 83-04-03701-7 (całość) .
1 2 Jurcewo na stronie Radzima.org. [dostęp 2015-05-15].
1 2 3 Jurcewo na stronie Atlas Białorusi. [dostęp 2015-05-15].

Zobacz też

Współczesne zdjęcia zamku w Jurcewie na stronie Atlas Białorusi

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.

[1] Вялікі гістарычны атлас Беларусі Т.2, Mińsk 2013, s. 84.

[S1-2] 1 2 Borystenów, do którego klucza należało Jurcewo, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. I: Aa – Dereneczna, Warszawa 1880, s. 338 .

[RA-3] 1 2 3 RomanR. Aftanazy RomanR., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, wyd. drugie przejrzane i uzupełnione, t. 1: Województwa mińskie, mścisławskie, połockie, witebskie, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1991, s. 297, ISBN 83-04-03713-0, ISBN 83-04-03701-7 (całość) .

[R-4] 1 2 Jurcewo na stronie Radzima.org. [dostęp 2015-05-15].

[A-5] 1 2 3 Jurcewo na stronie Atlas Białorusi. [dostęp 2015-05-15].