Juliusz Szychiewicz
major dyplomowany kawalerii
Data i miejsce urodzenia

9 czerwca 1897
Milatyn

Data i miejsce śmierci

17 października 1974
Warszawa

Przebieg służby
Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

Podlaska Brygada Kawalerii

Stanowiska

szef sztabu brygady

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia

Juliusz Szychiewicz (ur. 9 czerwca 1897 w Milatynie, zm. 17 października 1974 w Warszawie) – major dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego.

Życiorys

Urodził się 9 czerwca 1897 w Milatynie jako syn Leona. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu podporucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 70. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 roku - kawalerii). Na porucznika awansował ze starszeństwem z dniem 1 października 1920 roku. Po zakończeniu wojny kontynuował służbę w 12 pułku Ułanów Podolskich w Krzemieńcu.

2 listopada 1926 roku został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu Normalnego 1926–1928 z równoczesnym przeniesieniem do kadry oficerów kawalerii. 31 października 1928 roku, po ukończeniu kursu i uzyskaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do dowództwa XII Brygady Kawalerii w Ostrołęce na stanowisko oficera sztabu. W następnym roku otrzymał przeniesienie do dowództwa 29 Dywizji Piechoty w Grodnie na stanowisko I oficera sztabu. Jak sam wspominał służba pod dowództwem generała brygady Franciszka Kleeberga była dla niego „III rokiem nauki w Wyższej Szkole Wojennej”. Pełniąc służbę sztabową pozostawał oficerem nadetatowym 12 pułku ułanów. 27 stycznia 1930 roku awansował na rotmistrza ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 roku i 51. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. 9 grudnia 1932 roku został przeniesiony z 4 pułku Ułanów Zaniemeńskich w Wilnie do dowództwa 6 Samodzielnej Brygady Kawalerii w Stanisławowie na stanowisko szefa sztabu. 26 stycznia 1934 roku ogłoszono jego przeniesienie do składu osobowego Inspektora Armii generała dywizji Stefana Dąb-Biernackiego z siedzibą w Wilnie na stanowisko oficera sztabu. W 1937 roku został szefem sztabu Podlaskiej Brygady Kawalerii w Białymstoku. Na tym stanowisku walczył w kampanii wrześniowej 1939 roku.

W 1966 roku mieszkał w Krakowie przy ulicy Konfederackiej 17/5.

Zmarł 17 października 1974 roku w Warszawie. Został pochowany na Cmentarzu Komunalnym na Powązkach (kwatera A18-5-23).

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ Wojskowe Biuro Historyczne [online], wbh.wp.mil.pl [dostęp 2021-09-06].
  2. ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 176.
  3. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 623, 687.
  4. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 563, 610.
  5. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 45 z 20 października 1926 roku, s. 369.
  6. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 365.
  7. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 333, 356.
  8. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 28 stycznia 1930 roku, s. 27.
  9. ↑ Rocznik oficerów kawalerii 1930 ↓, s. 65, 88.
  10. ↑ Lista oficerów dyplomowanych 1931 ↓, s. 20.
  11. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 410.
  12. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 154, 631.
  13. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 26 stycznia 1934 roku, s. 10.
  14. ↑ Wyszukiwarka cmentarna – Warszawskie cmentarze. cmentarzekomunalne.com.pl. [dostęp 2019-11-27].
  15. ↑ M.P. z 1933 r. nr 258, poz. 276 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  16. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 3 marca 1926 roku, s. 72.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.