Julius Schiller (ur. ?, zm. w 1627 roku w Augsburgu) – niemiecki prawnik i astronom.

Życiorys

Szczegóły jego życia nie są dobrze znane; był on nawet błędnie uznany za augustiańskiego mnicha. Schiller żył współcześnie z Johannem Bayerem, także mieszkającym w Augsburgu. Z pomocą Bayera Schiller opublikował atlas nieba Coelum Stellatum Christianum, który ukazał się w 1627, w roku śmierci autora. Był on nie tylko nowoczesnym atlasem, ale także próbą stworzenia chrześcijańskiego obrazu nieba, w którym tradycyjne gwiazdozbiory zostały zamienione na postaci i symbole z tradycji chrześcijańskiej.

Postaci w Atlasie przedstawione są frontem do obserwatora, gdyż zdaniem Schillera oglądanie ich od tyłu byłoby niegodne. W tekście atlasu pojawiły się także nowe nazwy dla planet Układu Słonecznego, takie jak „Gwiazda Adama” zamiast Saturna, „Gwiazda św. Jana Chrzciciela” zamiast Wenus czy „Gwiazda Eliasza” zamiast Merkurego, a Droga Mleczna stała się „Drogą Wszystkich Świętych”.

Atlas Schillera pomimo wysokiej jakości był traktowany jako ciekawostka i, w przeciwieństwie do Uranometrii Bayera, nigdy nie zyskał dużego znaczenia. Krytykę rewolucyjnych zmian nazewnictwa można znaleźć jeszcze we wstępie do wydanego 60 lat później atlasu Heweliusza. Konstelacje stworzone przez Schillera pojawiły się jeszcze tylko w jednym dziele, atlasie Harmonia Macrocosmica autorstwa Andreasa Cellariusa z 1661 roku. W odróżnieniu od Bayera, Schiller przedstawił sferę niebieską w postaci lustrzanego odbicia, „z punktu widzenia Boga” patrzącego na nią „z zewnątrz” w kierunku Ziemi. Taki pogląd był zgodny z tradycją tworzenia globusów niebieskich, podczas gdy mapy już powszechnie przedstawiały niebo tak, jak jest widziane z powierzchni Ziemi. Tym niemniej pozycje gwiazd wskazane w atlasie były bardzo precyzyjne i oparte o najnowsze dostępne pomiary ówczesnych astronomów; oprócz Bayera, Schillerowi pomocą służyli między innymi Tycho Brahe i Johannes Kepler. To w tym atlasie po raz pierwszy na mapie pojawiła się Wielka Mgławica w Andromedzie, kilka innych mgławic, jak również nowa Brahego i nowa Keplera.

Krater Schiller na Księżycu jest nazwany jego imieniem.

• Strona tytułowa Coelum Stellatum Christianum
• Przedstawienie chrześcijańskiego nieba Schillera przez Andreasa Cellariusa, półkula wokół punktu równonocy jesiennej
• Chrześcijańskie konstelacje wokół punktu równonocy wiosennej

Gwiazdozbiory

Postaci i symbole pochodzące z Nowego Testamentu z reguły znajdujące się na północ od ekliptyki.

Postaci i symbole ze Starego Testamentu zazwyczaj znajdujące się na południe od ekliptyki.

Postacie dwunastu apostołów zastępujące dwanaście znaków zodiaku.

Przypisy

Bibliografia

• JuliusJ. Schiller JuliusJ., Coelum Stellatum Christianum, Kansas City: Linda Hall Library, 1627 .brak strony (książka)
• James B. Kaler: The Ever-Changing Sky: A Guide to the Celestial Sphere. Cambridge University Press, 2002, s. 150. ISBN 0-521-49918-6.