Julius Rietz
Imię i nazwisko

August Wilhelm Julius Rietz

Data i miejsce urodzenia

28 grudnia 1812
Berlin

Pochodzenie

niemieckie

Data i miejsce śmierci

12 sierpnia 1877
Drezno

Instrumenty

wiolonczela

Gatunki

muzyka poważna

Zawód

kompozytor, dyrygent, wiolonczelista, wydawca

August Wilhelm Julius Rietz (ur. 28 grudnia 1812 w Berlinie, zm. 12 sierpnia 1877 w Dreźnie) – niemiecki kompozytor, dyrygent, wiolonczelista i wydawca.

Życiorys

Brat Eduarda Rietza. Uczył się gry na wiolonczeli u Franza Schmidta, Bernharda Romberga i Moritza Ganza, a także kompozycji u Carla Friedricha Zeltera. Od 1829 roku był członkiem orkiestry Königsstädtisches Theater w Berlinie, dla którego napisał muzykę do dwóch komedii. W 1834 roku został drugim dyrygentem teatru w Düsseldorfie, a rok później pierwszym dyrygentem i generalnym dyrektorem muzycznym miasta. W latach 1847–1855 był kapelmistrzem teatru w Lipsku, dyrektorem lipskiej Singakademie i dyrygentem orkiestry Gewandhaus. W 1859 roku otrzymał doktorat honoris causa uniwersytetu w Lipsku. W 1860 roku przeniósł się do Drezna, gdzie został nadwornym kapelmistrzem, a w 1870 roku także dyrektorem konserwatorium. W 1877 roku z powodu problemów finansowych i zdrowotnych wycofał się z działalności publicznej.

Ceniony jako dyrygent i wiolonczelista, występował m.in. z Ferdinandem Hillerem i Ferdinandem Davidem. Przygotował zbiorowe wydanie dzieł Mendelssohna (1874–1877), ponadto wydał utwory m.in. W.A. Mozarta i Beethovena, a także Wielką mszę h-moll i Pasję według św. Mateusza J.S. Bacha. Jako kompozytor naśladował styl Mendelssohna. Skomponował m.in. 9 symfonii, koncert wiolonczelowy, muzykę do sztuk teatralnych, pieśni.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 Encyklopedia Muzyczna PWM. T. 8. Część biograficzna pe–r. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 2004, s. 395–396. ISBN 978-83-224-0837-7.
  2. 1 2 3 4 5 Baker’s Biographical Dictionary of Musicians. T. Volume 5 Pisc–Stra. New York: Schirmer Books, 2001, s. 2990. ISBN 0-02-865530-3.
  3. 1 2 3 The Harvard Biographical Dictionary of Music. Cambridge: Harvard University Press, 1996, s. 746. ISBN 0-674-37299-9.

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.