| Imię i nazwisko |
Julius Ferdinand Blüthner |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | |
| Pochodzenie | |
| Data i miejsce śmierci | |
| Instrumenty | |
| Gatunki | |
| Zawód |
budowniczy instrumentów |
Julius Ferdinand Blüthner (ur. 11 marca 1824 w Falkenhain, zm. 13 kwietnia 1910 w Lipsku) – niemiecki budowniczy instrumentów.
Życiorys
Zawodu uczył się w firmie Hoelling & Spangeberg w Zeitz. W 1853 roku założył w Lipsku własną wytwórnię fortepianów, początkowo zatrudniającą 3 rzemieślników. Od początku budował instrumenty według własnego modelu konstrukcyjnego. W 1856 roku opatentował ulepszony mechanizm repetycyjny własnego pomysłu, a w 1873 roku konstrukcję fortepianu z dodatkowymi strunami, tzw. alikwotami, wzbogacając znacznie barwę dźwięku instrumentu. Od 1863 roku jego firma zajmowała się także budową pianin. Rok później zatrudniał już 800 osób.
W szczytowym okresie firma Blüthnera produkowała rocznie 3 tysiące instrumentów. Na jego fortepianach grali m.in. Ignaz Moscheles, Carl Reinecke i Ferenc Liszt. W 1867 roku instrumenty Blüthnera zostały wyróżnione złotym medalem na wystawie światowej w Paryżu.
Po śmierci Blüthnera prowadzenie firmy przejęli jego synowie Max, Robert i Bruno. Fabryka została zniszczona w trakcie II wojny światowej. Po 1945 roku została odbudowana przez Rudolpha Blüthner-Haesslera.
Był autorem napisanej wspólnie z Heinrichem Gretschelem pracy Lehrbuch des Pianofortebaus in seiner Geschichte, Theorie und Technik (Lipsk 1879, 3. wyd. 1909, 4. wyd. 1921).
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Encyklopedia Muzyczna PWM. T. 1. Część biograficzna ab. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1979, s. 342. ISBN 83-224-0113-2.
- 1 2 3 4 5 Baker’s Biographical Dictionary of Musicians. T. Volume 1 Aalt–Cone. New York: Schirmer Books, 2001, s. 371. ISBN 0-02-865526-5.
- 1 2 3 4 5 6 The Harvard Biographical Dictionary of Music. Cambridge: Harvard University Press, 1996, s. 87. ISBN 0-674-37299-9.