Julian Tarnawski (prawnik)

Julian Franciszek Tarnawski
	porucznik piechoty
Data i miejsce urodzenia	29 stycznia 1908 ; Okno
Data i miejsce śmierci	13–14 kwietnia 1940 ; Katyń
	Przebieg służby
Lata służby	1939
Siły zbrojne	Wojsko Polskie
Jednostki	52 Pułk Piechoty Strzelców Kresowych
Główne wojny i bitwy	kampania wrześniowa

Julian Franciszek Tarnawski (ur. 29 stycznia 1908 w Oknie, zm. 13–14 kwietnia 1940 w Katyniu) – sędzia grodzki, magister, porucznik piechoty rezerwy Wojska Polskiego.

Życiorys

Urodził się 29 stycznia 1908 we wsi Okno, w ówczesnym powiecie horodeńskim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Jana i Julii z Patraszewskich.

W 1930 ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie i rozpoczął pracę w Rudkach, a następnie aplikował w sądzie w Samborze. W 1935 został przeniesiony do Oleska, a następnym roku mianowany asesorem sądowym. 21 stycznia 1938 został mianowany sędzią grodzkim w Olesku.

Ukończył Szkołę Podchorążych Rezerwy Piechoty przy 17 pułku piechoty. 1 grudnia 1932 mianowany podporucznikiem. Na stopień porucznika rezerwy został awansowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1937 i 198. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Przydzielony do 52 pułku piechoty Strzelców Kresowych w Złoczowie.

Po agresji III Rzeszy na Polskę powołany do wojska. W wyniku napaści sowieckiej na Polskę we wrześniu 1939 wzięty do niewoli przez Armię Czerwoną, przekazany NKWD i wywieziony w głąb Rosji. Zamordowany w Katyniu przez NKWD strzałem w tył głowy 13 lub 14 kwietnia 1940. Po odkryciu mogił katyńskich wiosną 1943 roku udało się zidentyfikować ciało por. Juliana Tarnawskiego. Władze niemieckie oznaczyły ciało por. Tarnawskiego numerem AM 1537, oznaczającą lokalizację zwłok w zbiorowej mobile.

Julian Tarnawski był żonaty z Heleną Chabałowską, z którą miał córkę Halinę.

5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień kapitana. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Zobacz też

Przypisy

1 2 Księga Cmentarna Katynia 2000 ↓, s. 642.
1 2 3 Убиты в Катыни 2015 ↓, s. 730.
↑ Ruch służbowy. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Sprawiedliwości”. 2, s. 38, 1938-02-15. Warszawa: Ministerstwo Sprawiedliwości. .
1 2 Rybka i Stepan 2021 ↓, s. 634.
↑ Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.

Bibliografia

Убиты в Катыни. Книга Памяти польских военнопленных – узников Козельского лагеря НКВД, расстрелянных по решению политбюро ЦК ВКП(б) от 5 марта 1940 года. Лариса Еремина (red.). Москва: Общество «Мемориал» – Издательство «Звенья», 2015. ISBN 978-5-78700-123-5.
Jan Kiński, Helena Malanowska, Urszula Olech, Wacław Ryżewski, Janina Snitko-Rzeszut, Teresa Żach: Katyń. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Marek Tarczyński (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2000. ISBN 83-905590-7-2.
Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.

[CITEREFKsięga_Cmentarna_Katynia2000642-1] 1 2 Księga Cmentarna Katynia 2000 ↓, s. 642.

[CITEREFУбиты_в_Катыни2015730-2] 1 2 3 Убиты в Катыни 2015 ↓, s. 730.

[3] Ruch służbowy. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Sprawiedliwości”. 2, s. 38, 1938-02-15. Warszawa: Ministerstwo Sprawiedliwości. .

[CITEREFRybkaStepan2021634-4] 1 2 Rybka i Stepan 2021 ↓, s. 634.

[5] Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.