Josef Allerberger
Sepp
Obergefreiter
Data i miejsce urodzenia

24 grudnia 1924
Styria

Data i miejsce śmierci

2 marca 2010
Wals-Siezenheim

Przebieg służby
Lata służby

1943–1945

Siły zbrojne

Wehrmacht

Jednostki

3 Dywizja Górska

Stanowiska

strzelec wyborowy

Główne wojny i bitwy

II wojna światowa

Późniejsza praca

stolarz

Odznaczenia

Josef „Sepp” Allerberger (ur. 24 grudnia 1924 w Styrii, zm. 2 marca 2010 w Wals-Siezenheim) – żołnierz niemiecki austriackiego pochodzenia, jeden z najskuteczniejszych strzelców wyborowych Wehrmachtu odznaczony Złotą Odznaką Strzelca Wyborowego.

Służba wojskowa

Po powołaniu do wojska w lutym 1943 roku po przeszkoleniu trafił na front wschodni w połowie lipca 1943 roku, jako strzelec karabinu maszynowego. Służył w 8. kompanii II. Batalionie 144. pułku 3. Dywizji Górskiej o numerze poczty polowej 09469 D, która w dniach od 17 do 22 lipca 1943 roku była uwikłana w ciężkie walki opóźniające zajęcie Zagłębia Donieckiego przez Armię Czerwoną. 22 lipca 1943 roku został lekko ranny odłamkiem granatu w lewą rękę. Jako strzelec wyborowy zaczął działać, kiedy znalazł w stosie zdobytej broni, podczas jej porządkowania na tyłach w ramach rekonwalescencji, sowiecki karabin Mosin wz. 1891/30 z celownikiem optycznym PU. Karabiny te były często używane przez żołnierzy niemieckich na froncie wschodnim z powodu ich dużej niezawodności w trudnych warunkach bojowych i z braku własnych karabinów dla snajperów na początku zmagań na froncie wschodnim. W maju 1944 roku został wysłany na specjalistyczne szkolenie snajperskie, które odbyło się w dniach 5 czerwca - 2 lipca na poligonie „Seetaler Alpe” niedaleko Judenburga w kraju związkowym Styria w Austrii, pomimo że uzyskał już wiele celnych trafień ze zdobycznego karabinu.

Allerberger od czasu szkolenia używał karabinka Mauser Kar98k z lunetą o czterokrotnym powiększeniu Hensoldt Dialytan. Pod koniec wojny często używał karabinu Gew43 i pistoletu maszynowego MP40. Znany był z zastosowania szkieletu parasola do maskowania w warunkach bojowych, w szkielet którego wplatał odpowiedni materiał maskujący do miejsca i czasu. We wrześniu 1944 roku za dotychczasowe zasługi na polu walki każdy snajper został wyróżniony Krzyżem Żelaznym II. Klasy. We wrześniu 1944 roku także Allerberger otrzymał Krzyż Żelazny II klasy. Zabił oficjalnie 257 żołnierzy wroga i jest drugim najskuteczniejszym snajperem Wehrmachtu po Matthäusie Hetzenauerze. Posiadacz „Złotego Orła” strzelców wyborowych. Został odznaczony Krzyżem Rycerskim 20 kwietnia 1945 roku przez dowodzącego Grupą Armii „Środek” Ferdinanda Schörnera. Niestety nie ma o tym wzmianki w oficjalnych dokumentach. Z podania Allerbergera dyplom przyznania odznaczenia zaginął podczas przesyłki, co było częstym zjawiskiem w ostatnich dniach wojny. Maszerując w cywilnym ubraniu i unikając długoletniej niewoli, 5 czerwca 1945 roku wrócił do rodzinnego domu pod Salzburgiem.

Po wojnie pracował jako mistrz stolarski. Zmarł 2 marca 2010 roku w Wals-Siezenheim.

Odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ Wolfgang Wallenda: Der Scharfschütze von Stalingrad, 2017, Books on Demand, Norderstedt, s. 207, ISBN 978-3-7448-9455-5.
  2. ↑ Wie war das Scharfschützenleben des Josef Allerberger wirklich? | Geschichtsforum.de - Forum für Geschichte [online], www.geschichtsforum.de [dostęp 2020-07-09] (niem.).
  3. ↑ Gebirgs-Jäger-Regiment 144 - Lexikon der Wehrmacht [online], www.lexikon-der-wehrmacht.de [dostęp 2020-07-09].
  4. ↑ Oписание прицела ПУ и история его создания на сайте - Opis i historia celownika optycznego PU (ros.)
  5. ↑ Wolfgang Wallenda: Scharfschützen der Waffen-SS an der Ostfront. Im Fadenkreuz der Jäger, 2014, Books on Demand, ISBN 978-3-7347-3984-2.
  6. ↑ Interview with 3 WWII German snipers: Matthais Hetzenauer, Sepp Allerberger, Helmut Wirnsberger. Histomil.com [online], histomil.com [dostęp 2020-07-09] [zarchiwizowane z adresu 2019-02-14] (ang.).
  7. ↑ Roland Kaltenegger: Eastern Front Sniper: The Life of Matthäus Hetzenauer, 2017, Greenhill Books, ISBN 978-1-78438-216-2.
  8. ↑ Snajperzy II wojny światowej (praca zbiorowa), Wydawnictwo RM, 2013, rozdz. 8, s. 163-178, ISBN 978-83-7773-046-1.
  9. ↑ Scherzer, Veit (2007). Die Ritterkreuzträger 1939–1945 Die Inhaber des Ritterkreuzes des Eisernen Kreuzes 1939 von Heer, Luftwaffe, Kriegsmarine, Waffen-SS, Volkssturm sowie mit Deutschland verbündeter Streitkräfte nach den Unterlagen des Bundesarchives (in German). Jena, Germany: Scherzers Militaer-Verlag. ISBN 978-3-938845-17-2
  10. ↑ Menschen, 3. März - Regionales auf salzburg.com - Salzburger Nachrichten [online], www.salzburg.com [dostęp 2020-07-09] [zarchiwizowane z adresu 2011-07-20].
  11. 1 2 3 4 5 6 Albrecht Wacker: Snajper na froncie wschodnim. Wspomnienia Josefa Allerbergera. Wydawnictwo RM, Warszawa, 2016, język polski, tłumacz - Jacek Falkowski, s. 322-326 (fotokopie czterech ocalałych dokumentów o nadaniu odznaczeń) i s. 330 - o zaginięciu dyplomu z nadania Krzyża Rycerskiego, ISBN 978-83-7773-555-8, data dostępu 2020-05-20.

Bibliografia

  • Albrecht Wacker: Snajper na froncie wschodnim. Wspomnienia Seppa Allerbergera, przekład Marek Skierkowski, Wydawnictwo XXL, Wrocław 2007, ISBN 978-83-923779-9-3.
  • Albrecht Wacker: Snajper na froncie wschodnim, przekład Jacek Falkowski, wstęp Andrzej Zaręba, Wydawnictwo LIBRON, Kraków 2008, ISBN 978-83-7396-671-0.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.