Jolanta Mirosława Kolczyńska z domu Zawadzka, ps. Klara (ur. 16 listopada 1928 w Warszawie, zm. 29 maja 2022) – żołnierz AK, łączniczka Zgrupowania „Chrobry II”.

Życiorys

Jolanta Zawadzka urodziła się 16 listopada 1928 r. w rodzinie Stanisława (profesora ekonomii) oraz Gabrieli (malarki i pedagoga). Przed wojną podjęła naukę w Szkole Powszechnej Wandy z Posseltów Szachtmajerowej. Jej ojciec został aresztowany w 1940 r. Działalność konspiracyjną podjęła już w 1942 r. transportując broń do oddziałów partyzantki. 1 sierpnia 1944 r. zgłosiła się do Zgrupowania „Chrobry II”. Została zaprzysiężona i rozpoczęła służbę jako łączniczka pod dowództwem ppor. Leonarda Kancelarczyka, ps. Jeremi. Przez cały okres powstania przenosiła meldunki, m.in. do gen. Bora-Komorowskiego. Podczas jednej z akcji została lekko ranna w nogę pociskiem rozpryskowym. Po kapitulacji powstania, zgodnie z rozkazem dowództwa, opuściła Warszawę z ludnością cywilną, ponieważ nie miała jeszcze ukończonych 16 lat. Trafiła do obozu przejściowego w Ursusie. Następnie przedostała się do Komorowa. Tam kontynuowała naukę w Gimnazjum i Liceum Żeńskim im. Wandy z Posseltów Szachtmajerowej, gdzie w 1947 r. uzyskała świadectwo dojrzałości. W tym samym roku powróciła z rodziną do Warszawy. Była członkiem prezydium Związku Powstańców Warszawskich oraz przewodniczącą Fundacji Gimnazjum Żeńskiego im. Wandy z Posseltów Szachtmajerowej.

Zmarła 29 maja 2022. Pochowana na Cmentarzu Północnym w Warszawie.

Odznaczenia

• 1948 – Medal Wojska
• 1959 – Croix Commemorative ZUPRO (Francja)
• 1975 – Srebrny Krzyż Zasługi
• 1976 – Medal Zwycięstwa i Wolności 1945
• 1979 – Medal Wdzięczności Francuskiej
• 1982 – Warszawski Krzyż Powstańczy
• 1982 – Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
• 1983 – Krzyż Partyzancki
• 1984 – Krzyż Armii Krajowej
• 1985 – Medal za Warszawę 1939–1945
• 1999 – Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
• 2004 – Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

Przypisy