Jezioro Tatowskie

Jezioro Tatowskie
Jezioro Tatkowskie
	Położenie
Państwo	Polska
Miejscowości nadbrzeżne	Tatów
Region	Równina Białogardzka
Wysokość lustra	ok. 33 m n.p.m.
	Położenie na mapie gminy Biesiekierz Jezioro Tatowskie
	Położenie na mapie Polski Jezioro Tatowskie
	Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego Jezioro Tatowskie
	Położenie na mapie powiatu koszalińskiego Jezioro Tatowskie
	54°09′54″N 16°04′27″E/54,165000 16,074167

Jezioro Tatowskie – jezioro w województwie zachodniopomorskim, w powiecie koszalińskim, w gminie Biesiekierz.

Występuje również rozpowszechniony wariant nazewniczy Jezioro Tatkowskie.

Położenie

Według regionalizacji fizycznogeograficznej Jezioro Tatowskie leży na obszarze megaregionu Pozaalpejska Europa Środkowa, prowincji Nizina Środkowoeuropejska, podprowincji Pojezierza Południowobałtyckie, makroregionu Pobrzeże Koszalińskie (313.4), mezoregionu Równina Białogardzka (313.42). Kondracki i Richling zaklasyfikowali mezoregion do typu wysoczyzn młodoglacjalnych przeważnie z jeziorami, w większości o charakterze gliniastym, falistym lub płaskim.

Po północnej i wschodniej stronie jeziora rozciągają się zabudowania wsi Tatów. Kilkaset metrów na zachód od Jeziora Tatowskiego leży Parnowskie Jezioro. Około 0,8 km na północny zachód od akwenu położony jest Kikut – wzniesienie o wysokości 60,2 m n.p.m.

Charakterystyka

Jest to jezioro płytkie, o głębokości maksymalnej około 2 m, z licznymi wyspami. Lustro wody położone jest na wysokości około 33 m n.p.m.

Według typu troficznego jest zaliczane do jezior eutroficznych. Ze względu na typ wśród siedlisk wymagających ochrony w obszarach Natura 2000 w Polsce jezioro wraz z nadbrzeżną roślinnością przyległą sklasyfikowano jako 3150, tj. starorzecza i naturalne eutroficzne zbiorniki wodne ze zbiorowiskami z Nympheion, Potamion, podtyp 1 – jeziora eutroficzne.

Przyroda i ochrona

Jezioro wraz z nadbrzeżnymi szuwarami i bagnami objęto rezerwatem przyrody o nazwie „Parnowo”. Ta forma ochrony przyrody została ustanowiona 15 grudnia 1976 na mocy Zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 10 listopada 1976 r. w sprawie uznania za rezerwaty przyrody i powołana w celu zabezpieczenia miejsc lęgowych rzadkich gatunków ptaków wodnych i błotnych. W Zarządzeniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Szczecinie z dnia 5 marca 2015 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Parnowo” powierzchnię rezerwatu wyliczono na 62,5826 ha.

W obszarze rezerwatu stwierdzono występowanie m.in. parzęchlinu (Meesia sp.), torfowca błotnego (Sphagnum palustre) czy listery jajowatej (Listera ovata).

Wśród awifauny zaobserwowano m.in. mewę siwą (Larus canus), samotnika (Tringa ochropus), sieweczkę rzeczną (Charadrius dubius), dziwonię zwyczajną (Erythrina erythrina) i łabędzia krzykliwego (Cygnus cygnus).

Uwagi

↑ w oparciu o warstwę ewidencji gruntów i budynków, w: Geoportal Polskiej Infrastruktury Informacji Przestrzennej, op. cit.

Przypisy

1 2 Nazewnictwo geograficzne Polski. Tom 1. Hydronimy. Część 2. Wody stojące, Ewa Wolnicz-Pawłowska, Jerzy Duma, Janusz Rieger, Halina Czarnecka (oprac.), Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2006 (seria Nazewnictwo Geograficzne Polski), s. 352, ISBN 83-239-9607-5 .
1 2 3 Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Szczecinie z dnia 5 marca 2015 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Parnowo”. Dziennik Urzędowy Województwa Zachodniopomorskiego, poz. 1081 – Szczecin, dnia 30 marca 2015 r. [dostęp 2020-06-21]. (pol.).
1 2 3 4 Zarządzenie nr 29/2009 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Szczecinie z dnia 22 maja 2009 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony dla rezerwatu przyrody „Parnowo”. Dziennik Urzędowy Województwa Zachodniopomorskiego, nr 48 poz. 1188 – Szczecin, dnia 13 lipca 2009 r. [dostęp 2020-06-21]. (pol.).
1 2 3 4 Geoportal Polskiej Infrastruktury Informacji Przestrzennej. Główny Urząd Geodezji i Kartografii. [dostęp 2020-06-22]. (pol.).
↑ Geoserwis Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2020-06-21]. (pol.).
↑ Jerzy Kondracki: Geografia regionalna Polski. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2014, s. 46. ISBN 978-83-01-16022-7.
↑ Jerzy Kondracki, Andrzej Richling. Regiony fizycznogeograficzne, skala 1:1 500 000. Warszawa: Główny Geodeta Kraju, 1994.
↑ Objaśnienia do mapy geośrodowiskowej Polski 1:50 000. Arkusz Pomianowo (81). Państwowy Instytut Geologiczny. Państwowy Instytut Badawczy, 2009. s. 16. [dostęp 2020-06-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-06-21)]. (pol.).
↑ Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 10 listopada 1976 r. w sprawie uznania za rezerwaty przyrody (M.P. z 1976 r. nr 42, poz. 206)
↑ Andrzej Świerczek: Rezerwaty przyrody w Nadleśnictwie Karnieszewice. Nadleśnictwo Karnieszewice, 2013. [dostęp 2020-06-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-05-08)]. (pol.).

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.

[uwaga-8] w oparciu o warstwę ewidencji gruntów i budynków, w: Geoportal Polskiej Infrastruktury Informacji Przestrzennej, op. cit.

[hydronimy-1] 1 2 Nazewnictwo geograficzne Polski. Tom 1. Hydronimy. Część 2. Wody stojące, Ewa Wolnicz-Pawłowska, Jerzy Duma, Janusz Rieger, Halina Czarnecka (oprac.), Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2006 (seria Nazewnictwo Geograficzne Polski), s. 352, ISBN 83-239-9607-5 .

[zarzadzenie2015-2] 1 2 3 Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Szczecinie z dnia 5 marca 2015 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Parnowo”. Dziennik Urzędowy Województwa Zachodniopomorskiego, poz. 1081 – Szczecin, dnia 30 marca 2015 r. [dostęp 2020-06-21]. (pol.).

[zarzadzenie2009-3] 1 2 3 4 Zarządzenie nr 29/2009 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Szczecinie z dnia 22 maja 2009 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony dla rezerwatu przyrody „Parnowo”. Dziennik Urzędowy Województwa Zachodniopomorskiego, nr 48 poz. 1188 – Szczecin, dnia 13 lipca 2009 r. [dostęp 2020-06-21]. (pol.).

[geoportal-4] 1 2 3 4 Geoportal Polskiej Infrastruktury Informacji Przestrzennej. Główny Urząd Geodezji i Kartografii. [dostęp 2020-06-22]. (pol.).

[geoserwis-5] Geoserwis Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2020-06-21]. (pol.).

[Kondracki-6] Jerzy Kondracki: Geografia regionalna Polski. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2014, s. 46. ISBN 978-83-01-16022-7.

[mapa-7] Jerzy Kondracki, Andrzej Richling. Regiony fizycznogeograficzne, skala 1:1 500 000. Warszawa: Główny Geodeta Kraju, 1994.

[pgi-9] Objaśnienia do mapy geośrodowiskowej Polski 1:50 000. Arkusz Pomianowo (81). Państwowy Instytut Geologiczny. Państwowy Instytut Badawczy, 2009. s. 16. [dostęp 2020-06-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-06-21)]. (pol.).

[zarzadzenie1976-10] Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 10 listopada 1976 r. w sprawie uznania za rezerwaty przyrody (M.P. z 1976 r. nr 42, poz. 206)

[lasy-11] Andrzej Świerczek: Rezerwaty przyrody w Nadleśnictwie Karnieszewice. Nadleśnictwo Karnieszewice, 2013. [dostęp 2020-06-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-05-08)]. (pol.).