Jerzy J. Younga de Lenie

Jerzy Younga z żoną, Anglia, 1946
podpułkownik dyplomowany artylerii
Data i miejsce urodzenia

19 lutego 1899
Wiedeń, Austria

Data i miejsce śmierci

3 lutego 1958
Warszawa

Przebieg służby
Siły zbrojne

Wojsko Polskie
Polskie Siły Zbrojne

Formacja

Legiony Polskie

Jednostki

11 Pułk Artylerii Ciężkiej
4 Dywizjon Artylerii Konnej
Grupa Operacyjna Koło

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia


Jerzy Janusz Younga de Lenie (ur. 19 lutego 1899 w Wiedniu, zm. 3 lutego 1958 w Warszawie) – podpułkownik dyplomowany artylerii Wojska Polskiego.

Życiorys

Urodził się w rodzinie Jerzego Younga de Lenie (1867–1941) i Janiny z Lutostańskich (zm. 1947). Był bratem Marii, pierwszej polskiej instruktorki szybownictwa. Polski patriota i żołnierz Legionów Polskich. Uczestnik wojny polsko-czechosłowackiej 1919 o Śląsk Cieszyński i wojny polsko-bolszewickiej 1920. Służył w 11 pułku artylerii ciężkiej.

Pełnił służbę w 4 dywizjonie artylerii konnej w Suwałkach. W lipcu 1924 roku został przeniesiony do 11 dywizjonu artylerii konnej w Bydgoszczy. W listopadzie tego roku powrócił do 4 dak. 19 marca 1928 roku awansował na kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 10. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W listopadzie 1928 roku został przeniesiony macierzyście do kadry oficerów artylerii z równoczesnym przeniesieniem do składu osobowego inspektora armii, generała dywizji Juliusza Rómmla na stanowisko oficera ordynansowego. W styczniu 1929 roku został przeniesiony do składu osobowego I wiceministra spraw wojskowych. 5 stycznia 1931 roku został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu Normalnego. Z dniem 1 listopada 1932 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do dowództwa 27 Dywizji Piechoty w Kowlu na stanowisko I oficera sztabu. 22 października 1935 roku został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VII w Poznaniu. W 1936 roku awansowany na majora. W tym okresie był również wykładowcą w Wyższej Szkole Wojennej.

Latem 1939 roku po utworzeniu Grupy Operacyjnej „Koło” Jerzy Younga został przydzielony do jej sztabu, a po jej rozwiązaniu do zgrupowania Grupy Operacyjnej gen. Knoll-Kownackiego. Jako oficer sztabu, w czasie kampanii wrześniowej opracowywał plan bitwy nad Bzurą. Po przedarciu GO do Warszawy wziął udział w obronie miasta. Rozkazem z dnia 29 września 1939 roku awansowany na podpułkownika przez dowódcę Armii „Warszawa”, generała dywizji Rómmla.

W niewoli niemieckiej do końca II wojny światowej w Oflagu VII A Murnau. Po wyzwoleniu, wcielony do 2 Korpusu Polskiego we Włoszech.

W 1947 roku powrócił do kraju z żoną, Ireną z Belina-Prażmowskich (1903–1974). Jako przedwojenny oficer zawodowy miał ciągłe trudności w znalezieniu pracy.

Zmarł w 1958 roku w Warszawie. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 110-4-9). Wraz z jego śmiercią wygasła męska linia rodu Younga de Lenie.

Ordery i odznaczenia

Uwagi

  1. ↑ W ewidencji Wojska Polskiego figurował również inny oficer artylerii o tym samym imieniu i nazwisku, a mianowicie ppor. dr Jerzy Younga (ur. 1869), posiadający przydział w rezerwie, a następnie w pospolitym ruszeniu do 6 pap w Krakowie.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 Legitymacja osobista Nr 457 – Ministerstwo Spraw Wojskowych.
  2. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 726, 862.
  3. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 649, 795.
  4. 1 2 Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 43 z 27 grudnia 1921 roku, s. 1723.
  5. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 804, 825.
  6. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 65 z 11 lipca 1924 roku, s. 381.
  7. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 119 z 7 listopada 1924 roku, s. 663.
  8. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 723, 749.
  9. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 421, 471.
  10. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 343.
  11. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 29 stycznia 1929 roku, s. 26.
  12. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 193, 800.
  13. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 406.
  14. ↑ Waldemar Rezmer, Armia „Poznań” 1939, Wyd. Bellona, Warszawa 2014.
  15. ↑ Cmentarz Stare Powązki: HALINA NIEWODNICZAŃSKA-SUCHECKA, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2020-05-07].
  16. ↑ Franciszek Ksawery Latinik: Walka o Śląsk Cieszyński w r. 1919. Cieszyn: P. Mitręga, 1934, s. 143. [dostęp 2020-05-08].
  17. 1 2 Na podstawie fotografii [1].
  18. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 19 marca 1931 roku, s. 68.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.