| podpułkownik | |
| Data i miejsce urodzenia |
26 marca 1893 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
22 maja 1961 |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Formacja | |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
Jerzy Oktawiusz Uszycki, ps. „Jurski”, „Ort” (ur. 26 marca 1893 w Warszawie, zm. 22 maja 1961 w USA) – podpułkownik łączności Wojska Polskiego, członek Polskiej Organizacji Wojskowej, dowódca Wojsk Łączności Sił Zbrojnych w Kraju.
Życiorys
Urodził się 26 marca 1893 w Warszawie, w rodzinie Bronisława i Leokadii z Michałowskich. W kwietniu 1933 został przeniesiony z Szefostwa Łączności Ministerstwa Spraw Wojskowych do Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu na stanowisko dowódcy batalionu podchorążych rezerwy. 27 czerwca 1935 został mianowany na stopień majora ze starszeństwem z 1 stycznia 1935 i 8. lokatą w korpusie oficerów łączności. W marcu 1939 pełnił służbę w Generalnym Inspektoracie Sił Zbrojnych w Warszawie na stanowisku referenta łączności inspektora armii „na odcinku Łódź” gen. dyw. Juliusza Rómmla. Następnie został przeniesiony do Dowództwa Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko szefa łączności. W czasie kampanii wrześniowej był dowódcą łączności Grupy Operacyjnej gen. Kruszewskiego. W maju 1942 został dowódcą Wojsk Łączności Sił Zbrojnych w Kraju. Równocześnie pełnił funkcję zastępcy szefa Oddziału V Komendy Głównej Armii Krajowej do spraw łączności technicznej. Publikował w konspiracyjnym miesięczniku „Insurekcja”. Jako dowódca Wojsk Łączności SZ w Kraju wziął udział w powstaniu warszawskim. Po kapitulacji dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał w Stalagu X B Sandbostel.
Zmarł 22 maja 1961. Został pochowany w Stanach Zjednoczonych. Jego symboliczny grób znajduje się na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 236-6-25,26), gdzie została pochowana Maria z Orthów Uszycka (zm. 5 lipca 1956).
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 11688
- Krzyż Niepodległości (28 grudnia 1933)
- Krzyż Walecznych („za czyny męstwa i odwagi wykazane w wojnie rozpoczętej 1 września 1939 roku”)
- Srebrny Krzyż Zasługi (10 listopada 1928)
Przypisy
- 1 2 Powstańcze biogramy ↓.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 11 kwietnia 1933 roku, s. 86.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 28 czerwca 1935 roku, s. 72.
- 1 2 Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 263.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 417.
- ↑ Głowacki 1986 ↓, s. 351.
- ↑ Ney-Krwawicz 1990 ↓, s. 169.
- ↑ Ney-Krwawicz 1990 ↓, s. 202.
- ↑ Ney-Krwawicz 1990 ↓, s. 323-324, 338, 344, foto. 118.
- ↑ Cmentarz Stare Powązki: OKTAWJAN MICHAŁOWSKI, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2020-05-23].
- ↑ Łukomski G., Polak B., Suchcitz A., Kawalerowie Virtuti Militari 1792–1945, Koszalin 1997, s. 524.
- ↑ M.P. z 1934 r. nr 23, poz. 35 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości” - zamiast uprzednio nadanego Medalu Niepodległości (M.P. z 1931 r. nr 218, poz. 296).
- ↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 636 „w uznaniu zasług, położonych w poszczególnych działach pracy dla wojska”.
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2020-03-31].
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Ludwik Głowacki: Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Wyd. 2. Lublin: Wydawnictwo Lubelskie, 1986. ISBN 83-222-0377-2.
- Marek Ney-Krwawicz: Komenda Główna Armii Krajowej 1939–1945. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1990. ISBN 83-211-1055-X.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
- Jerzy Uszycki. Muzeum Powstania Warszawskiego. [dostęp 2020-05-21].