Jerzy Ruciński (ur. 1920 w Zgierzu, zm. 1992) – polski chemik, specjalista w zakresie chemii i technologii polimerów, profesor Politechniki Łódzkiej.

Życiorys

Studia wyższe w dziedzinie chemii rozpoczął w Politechnice Warszawskiej w roku 1938, a ukończył je w 1946 w Politechnice Łódzkiej. Jeszcze podczas studiów rozpoczął pracę w Politechnice Łódzkiej, a jednocześnie pracował w przemyśle. W 1955 roku został kierownikiem Katedry Kauczuku i Mas Plastycznych. W roku 1959 uzyskał stopień naukowy doktora, a w 1963 stopień doktora habilitowanego. W roku 1972 uzyskał tytuł profesora i objął stanowisko dyrektora Instytutu Polimerów, które sprawował do 1986. Pełnił funkcje prodziekana i dziekana Wydziału Chemicznego w latach 1970–1972, a także prorektora do spraw nauki.

Był autorem blisko 100 artykułów naukowych i kilkudziesięciu publikacji przeglądowych oraz ekspertyz. współautor pięciu książek oraz obszernego opracowania „40 lat Politechniki Łódzkiej”. Wypromował 10 doktorów.

Przyczynił się do stworzenia w Politechnice Łódzkiej unikalnej w kraju specjalizacji w zakresie chemii i technologii elastomerów. Jego badania zaowocowały wieloma wdrożeniami technologii wyrobów gumowych o specjalnych właściwościach. Za osiągnięcia naukowe i techniczne uzyskał liczne nagrody i wyróżnienia – był m.in. laureatem Nagrody Państwowej III stopnia i Nagrody Naukowej Miasta Łodzi.

Ordery i odznaczenia

• Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
• Medal 10-lecia Polski Ludowej (15 stycznia 1955)

Przypisy

Bibliografia

• Ewa Chojnacka, Zbigniew Piotrowski, Ryszard Przybylski (red.): Profesorowie Politechniki Łódzkiej 1945–2005. Łódź: Wydawnictwo Politechniki Łódzkiej, 2006, s. 221.

Linki zewnętrzne

• Prof. dr hab. inż. Jerzy Ruciński, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2014-12-20] .