Jerzy Ludwik Remer
Pełne imię i nazwisko

Jerzy Ludwik Adam Remer

Data i miejsce urodzenia

16 kwietnia 1888
Zator

Data i miejsce śmierci

16 lutego 1979
Toruń

Zawód, zajęcie

historyk sztuki, konserwator zabytków

Odznaczenia

Jerzy Ludwik Remer (ur. 16 kwietnia 1888 w Zatorze, zm. 16 lutego 1979 w Toruniu) – polski historyk sztuki i konserwator zabytków, generalny konserwator zabytków w latach 1930–1937, dyrektor Muzeum Okręgowego w Toruniu w latach 1947–1971.

Życiorys

Urodził się w rodzinie Edwarda (1859–1925), kasjera dóbr Potockich, i Marii z Grychowskich (1867–1947). W latach 1899–1907 uczył się w Gimnazjum Realnym w Wadowicach. W 1914 ukończył historię sztuki na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W zawodzie konserwatora zabytków praktykował w Paryżu, uczęszczał na 31. specjalistyczny kurs muzeologiczno-konserwatorski w Ecole du Louvre. Od początku niepodległej RP pracował w urzędach konserwatorskich – najpierw w Częstochowie i w Kielcach, a później w Wilnie.

Od 1930 był generalnym konserwatorem zabytków. Został odsunięty ze stanowiska w 1937 i przeniesiony do Krakowa, kiedy sprzeciwił się zamierzonemu zakupowi i wywiezieniu do Warszawy późnogotyckiego poliptyku św. Jana Jałmużnika z klasztoru Augustianów w Krakowie. W okresie międzywojennym pracował w kilku organizacjach, zajmujących się ochroną zabytków: Towarzystwie Opieki nad Zabytkami Przeszłości, Polskim Związku Historyków Sztuki, Towarzystwie Ochrony Sztuki Ludowej, Polskim Towarzystwie Krajoznawczym oraz w Międzynarodowej Komisji Zabytków Historycznych. W latach 1931–1932 był redaktorem czasopisma Ziemia.

W latach 1938–1939 był konserwatorem zabytków w województwie warszawskim (od 1 listopada 1938) i białostockim. W czasie wojny mieszkał i pracował w Warszawie, po wojnie był wojewódzkim konserwatorem zabytków w pomorskim urzędzie wojewódzkim w Bydgoszczy. W 1947 został dyrektorem Muzeum Okręgowego w Toruniu i był nim do 1971, pracował także w tamtejszym Uniwersytecie Mikołaja Kopernika, do którego sprowadził go wraz z innymi intelektualistami lwowskimi i wileńskimi Ludwik Kolankowski.

Działał w Stronnictwie Demokratycznym, zasiadając w jego Wojewódzkim Komitecie w Bydgoszczy. Zasłużony członek SD. W 1966 otrzymał nagrodę państwową II stopnia.

Od 20 stycznia 1912 był mężem Emilii z Trzecieckich (1893–1976).

Zmarł w 1979 w Toruniu, został pochowany na miejscowym Cmentarzu św. Jerzego (kwatera płn-zach).

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. 1 2 Almanach Literacki 1926, Wilno: nakładem Wil. Oddz. Polsk. Białego Krzyża, s. 43.
  2. ↑ Jerzy Ludwik Adam Remer [online], Sejm-Wielki.pl [dostęp 2023-07-25].
  3. ↑ Paweł Dettloff, Odbudowa i restauracja zabytków architektury w Polsce w latach 1918–1930. Teoria i praktyka, Universitas, Kraków, 2006, s. 74, przyp. 161.
  4. ↑ Tamże, s. 73.
  5. ↑ Tamże, s. 75.
  6. ↑ Ziemia [online], z-ne.pl [dostęp 2019-05-13].
  7. ↑ Ruch służbowy. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 11, s. 456, 5 listopada 1938.
  8. ↑ Informacje na stronie UMK.
  9. ↑ „Kurier Polski”, nr 38 z 19 lutego 1979, s. 2 (nekrolog).
  10. ↑ „Nowiny Rzeszowskie”, nr 170 (5306), 20 lipca 1966, s. 2.
  11. ↑ M.P. z 1947 r. nr 149, poz. 893 („za zasługi położone w zabezpieczeniu arcydzieł kultury polskiej”).
  12. ↑ M.P. z 1931 r. nr 260, poz. 346 („za zasługi na polu inwentaryzacji i ratownictwa zabytków oraz w dziedzinie organizacji opieki państwowej i społecznej nad kulturą i sztuką”).
  13. ↑ M.P. z 1947 r. nr 81, poz. 539 („za zasługi położone w pracach kulturalno-oświatowych”).
  14. ↑ M.P. z 1933 r. nr 255, poz. 273 („za pracę w dziele odzyskania niepodległości”).
  15. ↑ M.P. z 1955 r. nr 103, poz. 1410 - Uchwała Rady Państwa z dnia 28 lutego 1955 r. nr 0/350 - na wniosek Ministra Kultury i Sztuki.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.