Jerzy Ludwik Parvi (ur. 6 czerwca 1924 w Krakowie, zm. 26 października 1997 w Warszawie) – polski romanista, historyk literatury francuskiej XIX i XX wieku, profesor Uniwersytetu Warszawskiego.

Życiorys

W czasie II wojny światowej był żołnierzem Armii Krajowej na Wileńszczyźnie. W 1949 ukończył studia na Wydziale Prawno-Administracyjnym, w 1952 studia na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Wrocławskiego. Od 1952 pracował na Uniwersytecie Warszawskim. W 1964 obronił pracę doktorską Rola „Par les champs et par les grèves” w twórczości Gustave’a Flauberta napisaną pod kierunkiem Mieczysława Brahmera, w 1976 otrzymał stopień doktora habilitowanego na podstawie pracy Polska w twórczości i działalności V. Hugo. W 1979 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego.

Był prodziekanem Wydziału Neofilologii UW (1976-1978), dyrektorem Instytutu Romanistyki UW (1978-1981 i 1987-1990), w latach 1982-1987 kierował Zakładem Literaturoznawstwa Francuskiego, w latach 1982-1990 także Pracownią Badań nad Kulturą Francusko-Kanadyjską.

Od 1981 był członkiem Komitetu Neofilologicznego Polskiej Akademii Nauk, od 1993 jego przewodniczącym. W 1978 został przewodniczącym Komitetu Głównego Olimpiady Języka Rosyjskiego. Należał do Polskiego PEN Clubu.

W PRL był odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski., został także Kawalerem Orderu Palm Akademickich.

Został pochowany na cmentarzu w Skolimowie.

Twórczość

Przypisy