Jerzy Dudyński
Wołłowicz
pułkownik nawigator
Pełne imię i nazwisko

Jerzy Józef Dudyński

Data i miejsce urodzenia

13 kwietnia 1923
Wilno

Data śmierci

10 listopada 2012

Przebieg służby
Lata służby

1940–1972

Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Stanowiska

nawigator

Główne wojny i bitwy

II wojna światowa
powstanie warszawskie

Odznaczenia

Jerzy Józef Dudyński, ps. „Wołłowicz” (ur. 13 kwietnia 1923 w Wilnie, zm. 10 listopada 2012) – pułkownik nawigator Wojska Polskiego, żołnierz Armii Krajowej, powstaniec warszawski, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodził się 13 kwietnia 1923 w Wilnie, w rodzinie Stanisława i Mieczysławy z Rylskich.

Od stycznia 1940 w Związku Walki ZbrojnejArmii Krajowej w Warszawie. W latach 1941–1942 odbył szkolenie w konspiracyjnej szkole podoficerskiej 7 pułku piechoty Legionów AK. Od stycznia do grudnia 1942 w konspiracyjnej Szkole Podchorążych Piechoty Rezerwy. W lipcu 1944 służył w III batalionie 7 pp Leg. AK na stanowisku zastępcy dowódcy plutonu 36. W okresie do 1 sierpnia 1944 brał udział w akcjach sabotażowych na kolei i innych dywersyjnych, a także wywiadowczych polegających na gromadzeniu informacji o siłach i dyslokacji wojsk niemieckich. 1 sierpnia 1944 jako ochotnik zgłosił się do batalionu „Parasol” i został wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy IV plutonu 1 kompanii. Przeszedł szlak bojowy WolaStare MiastoCzerniaków. Od około 9 do 23 sierpnia 1944 walczył w szeregach Powstańczych Oddziałów Specjalnych „Jerzyki” (pluton por. Zdzisława Pajewskiego), a później w I plutonie kompanii „Parasol” batalionu „Broda 53”. 23 sierpnia w walkach na terenie Klasztoru ss. Kanoniczek został ranny w nogę, a 17 września ranny w rękę podczas obrony gmachu PKO przy ul. Okrąg 7. W czasie obrony budynku PKO został odcięty od własnego oddziału i z ludnością cywilną stolicy trafił do Dulagu 121 w Pruszkowie, z którego uciekł 2 października 1944, a następnie kontynuował działalność konspiracyjną.

Od sierpnia 1945 do 1972 służył jako nawigator w Wojskach Lotniczych i Wojskach Obrony Powietrznej Kraju. W 1969 awansował na stopień podpułkownika, a w 1989 na pułkownika.

Był członkiem wielkopolskiego okręgu Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej, a także przewodnikiem Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego.

Zmarł 10 listopada 2012. Został pochowany na Cmentarzu Junikowo w Poznaniu.

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. 1 2 3 Adamska, Bączyk i Hoff 2004 ↓, s. 17.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Jerzy Józef Dudyński. Muzeum Powstania Warszawskiego. [dostęp 2023-09-27].
  3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 Frąckowiak 2012 ↓, s. 67.
  4. Powstańcze Biogramy - Jerzy Dudyński [online], www.1944.pl [dostęp 2023-10-22] (pol.).

Bibliografia

  • Anna Adamska, Jarosław Bączyk, Krzysztof Hoff: Czuwaj wiaro! Wielkopolanie w Powstaniu Warszawskim. Poznań: Wielkopolskie Muzeum Walk Niepodległościowych, 2004. ISBN 83-909940-7-0.
  • Jerzy Frąckowiak. Pożegnanie śp. Jerzego Dudyńskiego, ps. „Wołłowicz”. „Biuletyn Informacyjny Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej Okręg Wielkopolska”. 4 (91), grudzień 2012. Poznań. 
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.