Jaskinia Krakowska – jaskinia w Ojcowskim Parku Narodowym (OPN). Znajduje się w wąwozie Jamki, który jest orograficznie prawym odgałęzieniem Doliny Sąspowskiej.

Opis jaskini

Jaskinia znajduje się w orograficznie prawym zboczu wąwozu Jamki, blisko wylotu wąwozu Dzikowiec. Za niezbyt dużym otworem ciągnie się poziomy korytarz przebiegający z północnego zachodu na południowy wschód. W jaskini jest też kilka kominów. Największy ma wysokość 11 m. Jaskinia powstała na spękaniach ciosowych w uławiconym późnojurajskim wapieniu. Na systemie dwóch krzyżujących się spękań ciosowych znajdują się jej kominy. Powstała w strefie wadycznej, ale w związku z budującymi ją warstwami ławicowymi.

Nacieki składają się głównie z polew. Miejscami na ścianach korytarza i na spągu występują na ich powierzchni niewielkie kryształy kalcytu. Część polew tworzy nacieki wełniste powstające przez konsolidacje mleka wapiennego.

Naukowcy stwierdzili występowanie w Jaskini Krakowskiej 9 gatunków nietoperzy.

Historia poznania

Jaskinia znana była od dawna, a jej namulisko kilkakrotnie przekopywane. W 1872 r. O. Grube próbował wydobyć namulisko w pierwszej jej sali, jednak uniemożliwiła mu to gruba warstwa polewy kalcytowe. Pozyskane przy tej okazji artefakty przebadali Virchov w 1880 r. i Ferdynand Römer w 1883 r. Znaleźli szczątki kręgowców pochodzące z plejstocenu lub holocenu – dokładnie nie zostało to ustalone. Znaleziono także szczątki ludzkie, w tym czaszki, wyroby z kości, ceramikę i ślady ognisk. W 1924 r. jaskinia uznana zastała za zabytek. Zinwentaryzował ją Kazimierz Kowalski w 1950 r..

Wąwóz Jamki i Jaskinia Krakowska znajdują się na obszarze ochrony ścisłej OPN i wstęp do nich wymaga zgody dyrekcji parku. W 2010 r. otwór Jaskini Krakowskiej zamknięto kratą.

Przypisy