| Data urodzenia |
1709 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
24 grudnia 1785 |
| Dziedzina sztuki | |
| Epoka | |
| Ważne dzieła | |
| Odznaczenia | |
Jan de Witte (ur. 1709, zm. 24 grudnia 1785 w Kamieńcu Podolskim) – polski inżynier wojskowy holenderskiego pochodzenia, architekt, przedstawiciel baroku, od 1781 generał-lejtnant wojsk koronnych; ojciec Józefa.
Służył w oddziałach cudzoziemskiego autoramentu wojsk koronnych. Po ukończeniu studiów inżynierskich przeszedł do Korpusu Inżynierów Koronnych. Został nobilitowany w 1767, w 1772 odznaczony Orderem Świętego Stanisława. Był komendantem Kamieńca Podolskiego i cenionym architektem. Był kolekcjonerem i numizmatykiem.
Jan de Witte i jego żona Marianna z Lubońskich zostali pochowani w katakumbach katedry Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Kamieńcu Podolskim. W katedrze znajduje się tablica epitafijna o treści: Jan de Witte (1705–1785). Komendant twierdzy i pogranicznych fortec w latach 1768–1785. Budowniczy i obrońca Kamieńca Podolskiego, kawaler orderu świętego Stanisława, chluba Podola i wzór dla potomnych.
Realizacje
- pałac Lubomirskich we Lwowie
- kościół Bożego Ciała we Lwowie
- zespół sakralny kościoła Karmelitów w Berdyczowie, 1739 r.
- pałac Lubomirskich w Równem, spalony w pożarze w 1927
- pałac w Kamieńcu Podolskim (nie istnieje)
- kościół w Kupinie na Podolu.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
- Henryk Kosk, Generalicja polska, t. II, Pruszków 2001.
- Piotr Krasny, Przyczynek do biografii Jana de Witte, [w:] „Biuletyn Historii Sztuki”, 57 (1995), Nr. 3–4, s. 295–297
- Ryszard Henryk Bochenek: 1000 słów o inżynierii i fortyfikacjach. Warszawa: Wyd. Ministerstwa Obrony Narodowej.
Linki zewnętrzne
- Listy Jana de Witte w bibliotece Polona