Jan Zdanowicz

Jan Zdanowicz w mundurze kapitana 58 pp
nadkomisarz
Data i miejsce urodzenia

18 marca 1897
Szczuczyn

Przebieg służby
Formacja

Policja Państwowa

Jednostki

Grupa Rezerwy Policyjnej w Warszawie

Stanowiska

dowódca grupy

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia

Jan Zdanowicz (ur. 18 marca 1897 w Szczuczynie, zm. ?) – major piechoty Wojska Polskiego i nadkomisarz Policji Państwowej oraz kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodził się 18 marca 1897 w Szczuczynie, w ówczesnym powiecie lidzkim guberni wileńskiej, w rodzinie Adama i Katarzyny z Beniszów. W 1914 ukończył Wileńską Szkołę Leśną, rok później jako ochotnik wstąpił do armii rosyjskiej. W styczniu 1916, po ukończeniu szkoły oficerskiej w Kijowie, został przeniesiony do batalionu zapasowego, a później wysłany na front. Do 30 października 1917 walczył w szeregach 7 pułku grenadierów, w stopniu chorążego. Został dowódcą kompanii zwiadowców. Później wstąpił do III Korpusu Polskiego w Rosji, a po jego rozwiązaniu udał się przez Syberię i Daleki Wschód do Armii Polskiej we Francji, do której dołączył w październiku 1918. Służył w 3 pułku instrukcyjnym należącym do Dywizji Instrukcyjnej.

W szeregach 49 pułku piechoty walczył na wojnie z bolszewikami. Był trzykrotnie ranny: 24 marca, 27 kwietnia i 12 września 1920. Wyróżnił się w walkach pod wsią Iwankowce Chreptyjowskie. „8 kwietnia dowodząc II batalionem w sile 128 ludzi odparł kilka ataków bolszewików w sile 500 ludzi. Następnie, gdy bolszewicy zagrozili prawemu skrzydłu na czele 12 ludzi zaatakował bolszewików i zmusił ich do odwrotu. Przez całą noc z 8 na 9 kwietnia, nie mając łączności, odpierał ataki i sam kontratakował bolszewików. Następnie będąc w nocy na prawym skrzydle tylko z jednym łącznikiem wpadł do niewoli, skąd po kilku godzinach zbiegł. 10 kwietnia przed Kuczą mając w baonie 100 ludzi, gdy bolszewicy w sile 400 zbliżyli się do linii obronnej, swym przykładem porwał baon do kontrataku i zmusił nieprzyjaciela do panicznego odwrotu. 11 kwietnia otrzymawszy rozkaz zaatakowania wsi Borsukowce, mając w baonie 90 ludzi, zaatakował bolszewików broniących wsi w sile 600 pieszych, 50 konnych, przy 15 km, wybił ze wsi bolszewików biorąc 8 kar. maszyn., tabor i inny materiał wojenny. Przy wszystkich akcjach odznaczał się wielkim męstwem i przeprowadzał je z narażeniem własnego życia”. W listopadzie 1920 dowodził I batalionem 49 pp.

W 1921 został formalnie przeniesiony do rezerwy i jako oficer rezerwy zatrzymany w służbie czynnej, w macierzystym pułku. W 1926 przeniesiono go do Korpusu Ochrony Pogranicza. Pełnił służbę w 23 batalionie granicznym na stanowisku dowódcy 2. kompanii granicznej. 12 kwietnia 1927 został mianowany na stopień kapitana ze starszeństwem z 1 stycznia 1927 i 13. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W marcu 1930 przeniesiony z KOP do 37 pułku piechoty w Kutnie. Następnie, w tym samym roku został przeniesiony do 71 pułku piechoty w Zambrowie na stanowisko komendanta powiatowego Przysposobienia Wojskowego Ostrów Mazowiecka, a trzy lata później do 58 pułku piechoty w Poznaniu na stanowisko dowódcy 8. kompanii. Po 5 czerwca 1935 przydzielono go na praktykę w Policji Państwowej. 22 kwietnia 1936 został mianowany z dniem 1 maja 1936 nadkomisarzem i dowódcą Grupy Rezerwy Policyjnej w Warszawie. Na tym stanowisku wziął udział w kampanii wrześniowej, a następnie ewakuował się przez Węgry do Rumunii. W międzyczasie został mianowany majorem rezerwy ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 80. lokatą w korpusie oficerów piechoty.

Był żonaty z Euzebią, z którą miał dwóch synów – powstańców warszawskich: Adama Jana, ps. „Adam” (ur. 4 sierpnia 1923, zm. 15 sierpnia 1944), strzelca Batalionu AK „Wigry”, i Antoniego Euzebiusza, ps. „Gigant” (ur. 22 sierpnia 1924, zm. 31 sierpnia 1944), kaprala podchorążego Batalionu AK „Chrobry I”. Euzebia Zdanowicz (1898–1959) została pochowana na cmentarzu North Sheen w Londynie.

Ordery i odznaczenia

2 kwietnia 1936 Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości odrzucił wniosek o nadanie mu tego odznaczenia „z powodu braku pracy niepodległościowej”.

Uwagi

  1. ↑ W ewidencji Wojska Polskiego figurował jako „Jan I Zdanowicz”, w celu odróżnienia od innego oficera noszącego to samo imię i nazwisko, a mianowicie Jana II Zdanowicza (ur. 13 maja 1898), podporucznika rezerwy 4 pułku artylerii ciężkiej.

Przypisy

  1. 1 2 Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 264, 509.
  2. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 786, 864.
  3. ↑ Kolekcja ↓, s. 1, 4.
  4. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-05-18]..
  5. ↑ Rybka i Stepan 2021 ↓, s. 675, tu urodzony 30 marca 1897.
  6. 1 2 3 4 5 Kolekcja ↓, s. 2.
  7. 1 2 3 4 5 Kolekcja ↓, s. 4.
  8. ↑ Kolekcja ↓, s. 3, 4.
  9. ↑ 7-й гренадерский Самогитский полк : Офицерский состав На 20 Декабря 1916 года : Зданович - прапорщик. Офицеры русской императорской армии. [dostęp 2023-05-18].
  10. 1 2 Kolekcja ↓, s. 10.
  11. ↑ Fuglewicz 1929 ↓, s. 8.
  12. ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 160.
  13. ↑ Spis oficerów rezerwy 1922 ↓, s. 336.
  14. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 243, 448.
  15. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 139, 220.
  16. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 20 kwietnia 1927, s. 121.
  17. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 31 marca 1930, s. 119.
  18. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 28 stycznia 1931, s. 25.
  19. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 61, 599.
  20. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 28 czerwca 1933, s. 133.
  21. ↑ Lista starszeństwa 1935 ↓, s. 58.
  22. ↑ Rozkaz personalny nr 13 komendanta głównego PP z 7 maja 1936. NAC. [dostęp 2021-04-17]..
  23. ↑ Rybka i Stepan 2021 ↓, s. 675.
  24. ↑ Adam Zdanowicz. Muzeum Powstania Warszawskiego. [dostęp 2023-05-18].
  25. ↑ Antoni Euzebiusz Zdanowicz. Muzeum Powstania Warszawskiego. [dostęp 2023-05-18].
  26. ↑ The Polish Heritage Society UK Ltd. : Honours : Polish Graves in North, West & South London cemeteries and churches. The Polish Heritage Society UK Ltd.. [dostęp 2023-05-18]..
  27. ↑ Kolekcja ↓, s. 1.
  28. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 21 z 28 maja 1921, s. 996.
  29. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-05-18]..
  30. ↑ Fuglewicz 1929 ↓, s. 38.
  31. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 61.
  32. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-05-18]..
  33. ↑ M.P. z 1939 r. nr 71, poz. 152.
  34. 1 2 3 Kolekcja ↓, s. 3.
  35. 1 2 3 4 Kolekcja ↓, s. 1 foto.
  36. ↑ Pismo nr Pers. 833/534 dyrektora Biura Personalnego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych inż. Stanisława Kucharskiego do Komendy Głównej Policji Państwowej z 10 lutego 1938 w sprawie przesłania odznak nadesłanych przez Poselstwo Węgierskie. Narodowe Archiwum Cyfrowe. [dostęp 2021-04-04]..
  37. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 139.
  38. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-05-18]..

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.