Jan Załuska

Jan Załuska (1933)
pułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia

25 maja 1889
Rachodoszcze

Data i miejsce śmierci

9–11 kwietnia 1940
Katyń

Przebieg służby
Lata służby

1914–1940

Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier
Polska Siła Zbrojna
Wojsko Polskie

Formacja

Legiony Polskie

Jednostki

Dowództwo Okręgu Korpusu Nr II

Stanowiska

dowódca OPL

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia

Jan Załuska (ur. 25 maja 1889 w Rachodoszczach, zm. 911 kwietnia 1940 w Katyniu) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodził się 25 maja 1889 w Rachodoszczach, w ówczesnym powiecie zamojskim guberni lubelskiej, w rodzinie Aleksandra i Agnieszki z Kowalków. W 1905 uczestniczył w strajku szkolnym. W 1908 ukończył Gimnazjum Towarzystwa Kultury Polskiej w Warszawie, a następnie Wydział Budowy Maszyn Szkoły Politechnicznej we Lwowie. Od 1913 działał w Związku Strzeleckim w Zakopanem. Ukończył kursy podoficerskie.

Od 4 sierpnia 1914 służył w I Brygadzie Legionów Polskich. Dowodził plutonem 4 kompanii 2 pułku piechoty. Ranny pod Kuklami (1915) i dwukrotnie pod Studzienicą. Po wyleczeniu z ran przeniesiony 1 sierpnia 1915 do 6 pułku piechoty na komendanta 3. kompanii. 6 lipca 1916 został ranny w czasie bitwy pod Kostiuchnówką. W czasie służby w Legionach awansował na kolejne stopnie: chorążego (23 sierpnia 1915), podporucznika (11 listopada 1915) i porucznika (1 listopada 1916). Był autorem projektu pierwszej odznaki pamiątkowej 6 pp oraz autorem wspomnienia pośmiertnego chorążego Stanisława Mitery, opublikowanego w pracy zbiorowej „Rok bojów na Polesiu”.

Po kryzysie przysięgowym wstąpił do Polskiej Siły Zbrojnej. Pełnił służbę w Obozie Ćwiczeń Wojsk Polskich Nr 6 w Zambrowie, a następnie był wykładowcą taktyki i dowódcą kompanii w Szkole Podchorążych w Ostrowi Mazowieckiej. Tam opracował podręcznik „Taktyka”.

W Wojsku Polskim od 1 listopada 1918. Był komendantem Szkoły Podchorążych Piechoty w Chełmie. 12 listopada 1919 został dowódcą batalionu szkolnego w Wielkopolskiej Szkole Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy (do lipca 1920 w Poznaniu). Od 14 kwietnia do 1920 był hospitantem szkół wojskowych we Francji. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 322. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Następnie pełnił służbę w Oficerskiej Szkole dla Podoficerów w Bydgoszczy na stanowisku dowódcy batalionu szkolnego, pozostając oficerem nadetatowym 37 pułku piechoty. W październiku 1924 został przesunięty na stanowisko dyrektora nauk. 3 maja 1926 prezydent RP nadał mu stopień podpułkownika ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1925 i 27. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W listopadzie 1927 został przeniesiony do 82 pułku piechoty w Brześciu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. Od grudnia 1930 do 15 lipca 1938 był dowódcą 8 pułku piechoty Legionów w Lublinie. 21 grudnia 1932 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1933 stopień pułkownika w korpusie oficerów piechoty i 3. lokatą. Równocześnie pełnił funkcję przewodniczącego Koła Miejscowego Szóstaków, zrzeszenia o charakterze koleżeńsko-towarzyskim, opartym na silnych więzach wspólnej tradycji walk i pracy w myśl Idei i rozkazów Komendanta. W czerwcu 1938 został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr II w Lublinie na stanowisko dowódcy Obrony Przeciwlotniczej.

20 września 1939 we Włodzimierzu dostał się do sowieckiej niewoli. 28 października 1939 przebywał w Jużskim Obozie Jeńców. W listopadzie lub na początku grudnia 1939 został przeniesiony do obozu w Kozielsku. Między 7 a 9 kwietnia 1940 został przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego (lista nr 015/2 z 5 kwietnia 1940). Między 9 a 11 kwietnia 1940 zamordowany w Katyniu i tam pogrzebany. Od 28 lipca 2000 spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu.

Od 23 kwietnia 1921 żonaty z Marią z Klimontowiczów, z którą miał troje dzieci: Jerzego, Tadeusza i Zofię.

Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z dnia 5 października 2007 został awansowany pośmiertnie na stopień generała brygady. Awans został ogłoszony w dniu 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia

Zobacz też

Przypisy

  1. Kolekcja GiO ↓, s. 1.
  2. 1 2 Księga Cmentarna Katynia 2000 ↓, s. 723.
  3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Kolekcja GiO ↓, s. 4.
  4. 1 2 3 4 5 6 7 8 Łoza 1939 ↓, s. 358.
  5. VII Lista strat 1916 ↓, s. 24.
  6. Lista starszeństwa 1917 ↓, s. 11.
  7. Ciastoń i in. 1939 ↓, s. 339-340.
  8. Ciastoń i in. 1939 ↓, s. 483.
  9. Ciastoń i in. 1939 ↓, s. 542.
  10. Jan Załuska, Taktyka, Bydgoszcz – Warszawa – 1923, Księgarnia Wojskowa M.S.Wojsk.
  11. Szkic historyczny 1924 ↓, s. 21.
  12. Szkic historyczny 1924 ↓, s. 24.
  13. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 32.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 109 z 14 października 1924, s. 606.
  15. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 18 z 3 maja 1926, s. 124.
  16. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 25 z 31 października 1927, s. 297.
  17. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 28 stycznia 1931, s. 9.
  18. Odziemkowski 1993 ↓, s. 22.
  19. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1932, s. 467.
  20. Ciastoń i in. 1939 ↓, s. 603.
  21. 1 2 Banaszek, Roman i Sawicki 2000 ↓, s. 329.
  22. 1 2 3 4 Убиты в Катыни 2015 ↓, s. 338.
  23. Kolekcja GiO ↓, s. 2.
  24. M.P. z 2007 r. nr 85, poz. 885.
  25. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 11 stycznia 1923, s. 31.
  26. M.P. z 131 r. nr 132, poz. 199.
  27. M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 410.
  28. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 31 z 16 września 1922, s. 681.
  29. M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 634 „w uznaniu zasług, położonych na polu pracy w poszczególnych działach wojskowości”.
  30. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 11 listopada 1928, s. 405.
  31. Ciastoń i in. 1939 ↓, s. 213.
  32. Ciastoń i in. 1939 ↓, s. 348.
  33. Ciastoń i in. 1939 ↓, s. 197.

Bibliografia

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.