Jan Waygart
podpułkownik taborów
Data urodzenia

5 maja 1870

Data i miejsce śmierci

5 września 1924
Biały Kamień

Przebieg służby
Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie

Jednostki

Naczelne Dowództwo

Stanowiska

inspektor taborów

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka

Późniejsza praca

szef Wojskowej Kontroli Generalnej
w Ministerstwie Spraw Wojskowych
podsekretarz stanu
w Ministerstwie Spraw Wojskowych

Odznaczenia

Jan Waygart (ur. 5 maja 1870, zm. 5 września 1924 w Białym Kamieniu) – doktor prawa, podpułkownik rezerwy taborów Wojska Polskiego, podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Wojskowych.

Życiorys

W 1879 roku rozpoczął naukę w gimnazjum we Lwowie, a w 1888 roku studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Franciszkańskiego we Lwowie. W lutym 1891 roku był współorganizatorem i pierwszym prezesem „Klubu Szermierzy” we Lwowie, który funkcjonował jako akademickie stowarzyszenie młodzieży chrześcijańskiej. Funkcję prezesa klubu sprawował do 1892 roku, czyli do ukończenia studiów.

Po uzyskaniu stopnia doktora praw oraz złożeniu egzaminu fiskalnego i adwokackiego został mianowany szefem Departamentu Wojskowego w cesarskiej i królewskiej Galicyjskiej Prokuratorii Skarbu we Lwowie. Radca sekcyjny w Ministerstwie Robót Publicznych. W grudniu 1912 roku otrzymał tytuł i charakter radcy ministerialnego. Był c. i k. radcą ministerialnym w Ministerstwie Robót Publicznych Galicji. W czasie I wojny światowej jako oficer rezerwy pełnił służbę w cesarskiej i królewskiej armii. W 1918 roku był zastępcą szefa cywilnego Generalnego Gubernatorstwa Lubelskiego. W proteście przeciwko podpisanemu 3 marca 1918 roku traktatowi brzeskiemu złożył dymisję. W tym samym roku, w Warszawie, był organizatorem i wiceprezesem Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej.

15 sierpnia 1919 roku został przyjęty do Wojska Polskiego w stopniu rotmistrza kawalerii ze starszeństwem z dniem 1 marca 1918 roku i przydzielony do 1 Rezerwy. Latem 1920 roku został „powołany do czynnej służby na czas wojny, aż do demobilizacji z równoczesnym przydziałem do 1 szwadronu zapasowego taborów, z równoczesnym przeniesieniem z etatu oficera jazdy na etat oficera wojsk taborowych”. Posiadał wówczas stopień rotmistrza taborów. Został przydzielony do Naczelnego Dowództwa. Powierzono mu przeprowadzenie inspekcji taborów 3 Armii, a następnie pełnienie służby inspekcyjnej z ramienia Ministerstwa Spraw Wojskowych. W październiku 1920 roku opuścił szeregi wojska, żegnany rozkazem pochwalnym Ministra Spraw Wojskowych. Przeniesiony do rezerwy w stopniu majora Wojsk Taborowych.

19 lipca 1922 roku Wojciech Korfanty desygnował go na urząd ministra spraw wewnętrznych w swoim gabinecie, lecz do sformowania rządu nie doszło. W tym samym roku został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku w korpusie oficerów rezerwowych taborowych. W 1923 roku posiadał przydział do 1 dywizjonu taborowego w Warszawie.

12 kwietnia 1922 roku Naczelnik Państwa mianował go szefem Wojskowej Kontroli Generalnej w Ministerstwie Spraw Wojskowych, a w trzeciej dekadzie maja tego roku powierzył mu jednocześnie funkcję wiceministra spraw wojskowych. Funkcję podsekretarza stanu sprawował w drugim rządzie Antoniego Ponikowskiego.

Dziennik Poznański podał, że ówczesny Minister Spraw Wojskowych, generał dywizji Władysław Sikorski „skasował” stanowisko szefa kontroli wojskowej ze względów oszczędnościowych, a szef kontroli wiceminister Waygart ustępuje z tego stanowiska z dniem 1 marca 1924 roku, natomiast „Polska Zbrojna” podała, że na podstawie rozkazu dziennego Nr 25 z 29 lutego 1924 roku Minister Spraw Wojskowych udzielił podsekretarzowi stanu, szefowi Wojskowej Kontroli Generalnej sześciotygodniowego urlopu kuracyjnego z dniem 1 marca 1924 roku. Zmarł 5 września 1924 roku w majątku Biały Kamień pod Lwowem.

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ „Z dziejów rozwoju szermierki w Polsce”, „Stadjon” Tygodnik Ilustrowany poświęcony sprawom sportu i przysposobienia wojskowego Nr 6 z 10 lutego 1927 r., s. 4, tu także informacja o śmierci Jana Waygarta w 1924 roku.
  2. ↑ „Ilustrowany Kuryer Codzienny” Nr 298 z 28 grudnia 1912 r., s. 6.
  3. ↑ Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 87 z 3 września 1919 roku, poz. 3068.
  4. ↑ Rozkaz L. 1239 Ministra Spraw Wojskowych z 14 października 1920 roku w: Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 43 z 10 listopada 1920 roku, poz. 1047.
  5. ↑ ”Cywilny Wiceminister Spraw Wojskowych”, „Polska Zbrojna” Nr 142 z dnia 29 maja 1922 r., s. 1.
  6. ↑ Pierwsza lista oficerów rezerwowych WP, dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z dnia 24 września 1921 roku, s. 61, tu podano, że urodził się 5 maja 1870 roku.
  7. ↑ „Słowo Pomorskie” Nr 164 z 20 lipca 1922 roku, s. 1.
  8. ↑ Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 27, 1027, 1044.
  9. ↑ „Polska Zbrojna” Nr 115 z dnia 1 maja 1922 r., s. 3.
  10. ↑ Komunikaty. „Gazeta Lwowska”, s. 4, Nr 89 z 28 kwietnia 1922.
  11. ↑ Dziennik Poznański Nr 51 z 1 marca 1924 roku, s. 4.
  12. ↑ Polska Zbrojna Nr 59 z 29 lutego 1924 roku, s. 4.
  13. ↑ „Polska Zbrojna” Nr 247 z 9 września 1924 roku, s. 3.
  14. ↑ Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 21.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.