Jan Stanisław Matuszek
podpułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia

22 listopada 1892
Kraków

Data i miejsce śmierci

1940
USRR

Przebieg służby
Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie

Stanowiska

dowódca obrony Przemyśla

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Obrona Przemyśla (1939)

Odznaczenia

Jan Stanisław Matuszek (ur. 22 listopada 1892 w Krakowie, zm. 1940 w ZSRR) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys

Urodził się 22 listopada 1892 w rodzinie Jakuba. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarskiej i królewskiej armii. 1 listopada 1917 roku został mianowany porucznikiem rezerwy piechoty. W 1917 roku jego oddziałem macierzystym był c. i k. Pułk Piechoty Nr 57.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej 1920. Został awansowany do stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W latach 20. był oficerem 16 pułku piechoty w garnizonie Tarnów (w tym w 1923 w funkcji adiutanta sztabowego odkomenderowany na studia na Uniwersytet Jagielloński). Został awansowany do stopnia majora piechoty ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925. Jako oficer 16 pułku piechoty w 1928 był skierowany do Doświadczalnego Centrum Wyszkolenia w Rembertowie. 23 października 1931 został przeniesiony do 2 pułku strzelców podhalańskich w Sanoku na stanowisko dowódcy batalionu. W kwietniu 1934 roku został przesunięty na stanowisko kwatermistrza pułku. W Sanoku był szefem Wojskowego Klubu Sportowego, zasiadł w komitecie organizacyjnym Zjazdu Górskiego w Sanoku w 1936. W ramach WKS uprawiał strzelectwo sportowe. Podczas XII narodowych zawodów strzeleckich w Wilnie triumfował w kilku konkurencjach indywidualnych oraz drużynowo w strzelaniu z pozycji stojącej. Na podpułkownika awansował ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 9. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Do sierpnia 1939 był I zastępcą dowódcy 5 pułku strzelców podhalańskich w Przemyślu.

W czasie kampanii wrześniowej był zastępcą dowódcą Ośrodka Zapasowego 24 Dywizji Piechoty, a od 9 września zastępcą dowódcy obrony Przemyśla i dowódcą oddziału/pułku bojowego OZ 24 DP, dowódcą wysuniętej linii oporu na Zasaniu. Od 14 września, po wyjeździe generała Jana Chmurowicza dowodził obroną miasta. W nocy z 14 na 15 września dowodzona przez niego załoga miasta wycofała się w kierunku Mościsk, gdzie dołączyła do 24 Dywizji Piechoty.

Wzięty do sowieckiej niewoli, trafił do obozu w Kozielsku. W 1940 roku został zamordowany przez NKWD. Jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej (lista wywózkowa 55/5-39). Ofiary tej części zbrodni katyńskiej zostały pochowane na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.

Ordery i odznaczenia

austro-węgierskie

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 26 stycznia 1934 roku, s. 25, sprostowano datę urodzenia z „21 listopada” na „22 listopada” 1892 roku.
  2. ↑ Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 238, 643.
  3. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 409.
  4. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 354.
  5. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 170.
  6. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 161.
  7. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 178.
  8. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 29.
  9. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 124.
  10. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 23 października 1931 roku, s. 329.
  11. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 616.
  12. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 150.
  13. ↑ Edward Zając, Organizacje o charakterze gospodarczym, społecznym, kulturalnym i sportowym. Pomiędzy wojnami światowymi 1918–1939, [w:] Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 606–608.
  14. ↑ Franciszek Znamirowski: Program Zjazdu Górskiego w Sanoku 1936 r. 14–17 sierpnia. Warszawa: 1936, s. 9.
  15. ↑ Zakończenie narodowych zawodów strzeleckich w Wilnie. „Warszawski Dziennik Narodowy”. Nr 278B, s. 7, 9 października 1937.
  16. 1 2 Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 15.
  17. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 657.
  18. ↑ Dymek 2020 ↓, s. 307-312.
  19. ↑ Dalecki 1989 ↓, s. 126-127, 217.
  20. ↑ Ukraińska Lista Katyńska 1994 ↓, s. 60.
  21. ↑ M.P. z 1930 r. nr 98, poz. 143.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.