Jan Senuś

Jan Senuś
	; Fotografia nagrobna
Data urodzenia	23 stycznia 1923
Data śmierci	15 grudnia 1986
Miejsce spoczynku	Cmentarz Posada w Sanoku
Narodowość	polska
Pracodawca	Autosan
	Odznaczenia
	;

Jan Senuś vel Synuś (ur. 23 stycznia 1923, zm. 15 grudnia 1986) – polski żołnierz, piłkarz, pracownik przemysłu motoryzacyjnego związany z Sanokiem.

Życiorys

W 1937 w wieku 14 lat podjął pracę w fabryce wagonów w Sanoku w charakterze pomocnika ślusarza. Podczas II wojny światowej po nadejściu frontu wschodniego na ziemię sanocką wstąpił do ludowego Wojska Polskiego. Został żołnierzem 6 Pomorskiej Dywizji Piechoty, przydzielonym do 14 pułku piechoty (wraz z nim służył m.in. jego krewny Emil Buras). Odbył szlak bojowy przez Warszawę na północny zachód, na początku 1945 brał udział w walkach o przełamanie Wału Pomorskiego, w marcu 1945 uczestniczył w bitwie o Kołobrzeg, następnie w kwietniu 1945 w forsowaniu Odry, a na końcu w operacji berlińskiej.

Następnie został skierowany na tereny prowadzenia walk przeciwko polskiej partyzantce niepodległościowej (Sądecczyzna, ziemia lubaczowska, Bieszczady). Po zakończeniu II wojny światowej 8 września 1946 wystąpił w pierwszym meczu piłkarskim nowego utworzonego zespołu KS Wagon Sanok (późniejsza Stal Sanok) przeciwko drużynie KS Huta Krosno (w tym meczu zagrał m.in. także Edward Pilszak). W 1947 został zdemobilizowany. Wówczas podjął ponownie pracę w macierzystej fabryce w Sanoku, Sanowag, późniejsza Sanocka Fabryka Autobusów „Autosan”. Pracował w wydziale spawalniczo-montażowym. Był brygadzistą. Należał do koła ZBoWiD w Sanoku.

Został pochowany na Cmentarzu Posada w Sanoku.

Odznaczenia

Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1979)
Złoty Krzyż Zasługi
Brązowy Medal „Zasłużonym na Polu Chwały”
Medal za Warszawę 1939–1945
Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk
Odznaka „Zasłużony dla województwa rzeszowskiego”
Odznaka „Zasłużony dla Sanockiej Fabryki Autobusów” (1975)
Odznaka „Zasłużony Pracownik Sanockiej Fabryki Autobusów” (1982)
Medal za Warszawę (ZSRR)

Uwagi

↑ W starszych publikacjach (z okresu PRL) pojawiała się forma nazwiska Senuś. W nowszych publikacjach (np. „Tygodnik Sanocki” z 2010) oraz w inskrypcji nagrobnej została podana forma Synuś.

Przypisy

↑ Andrzej Brygidyn. Nieznane życiorysy. „Podkarpacie”, s. 16, Nr 20 z 14 maja 1981.
↑ Frontowe wspomnienia. „Tygodnik Sanocki”, s. 3, Nr 12 (1010) z 26 lutego 2010.
↑ Adam Baszak, Józef Ząbkiewicz: 55 lat klubu sportowego „Stal” Sanok 1946–2001. Sanok: Miejski Klub Sportowy „Stal” Sanok, 2001, s. 73. ISBN 83-915504-0-0.
↑ Sport w Sanoku w okresie powojennym. isanok.pl. [dostęp 2016-01-12].
1 2 ZBoWiD 1986 ↓, s. 269, 271.
↑ Stanisław Janczura. Spotkanie z kombatantami. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 13 (32), s. 3, 1-15 lipca 1975.
↑ Odznaczenia państwowe i regionalne dla pracowników SFA. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 1, Nr 3 (237) z 10-20 czerwca 1982.

Bibliografia

Życiorysy pracą pisane. Jan Senuś. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 5, Nr 14 (107) z 10-20 maja 1978. Sanocka Fabryka Autobusów.
Arnold Andrunik: Rozwój i działalność Związku Bojowników o Wolność i Demokrację na Ziemi Sanockiej w latach 1949-1984. Sanok: 1986, s. 1-335.

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.

[1] W starszych publikacjach (z okresu PRL) pojawiała się forma nazwiska Senuś. W nowszych publikacjach (np. „Tygodnik Sanocki” z 2010) oraz w inskrypcji nagrobnej została podana forma Synuś.

[2] Andrzej Brygidyn. Nieznane życiorysy. „Podkarpacie”, s. 16, Nr 20 z 14 maja 1981.

[3] Frontowe wspomnienia. „Tygodnik Sanocki”, s. 3, Nr 12 (1010) z 26 lutego 2010.

[4] Adam Baszak, Józef Ząbkiewicz: 55 lat klubu sportowego „Stal” Sanok 1946–2001. Sanok: Miejski Klub Sportowy „Stal” Sanok, 2001, s. 73. ISBN 83-915504-0-0.

[5] Sport w Sanoku w okresie powojennym. isanok.pl. [dostęp 2016-01-12].

[CITEREFZBoWiD1986269,_271-6] 1 2 ZBoWiD 1986 ↓, s. 269, 271.

[7] Stanisław Janczura. Spotkanie z kombatantami. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 13 (32), s. 3, 1-15 lipca 1975.

[8] Odznaczenia państwowe i regionalne dla pracowników SFA. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 1, Nr 3 (237) z 10-20 czerwca 1982.