Jan Petri
podinspektor Policji Państwowej
Data i miejsce urodzenia

14 września1895
Dublany

Data i miejsce śmierci

8–9 kwietnia 1940
Kalinin

Przebieg służby
Formacja

Policja Państwowa

Jednostki

Komenda Wojewódzka Policji w Łodzi

Stanowiska

naczelnik Urzędu Śledczego

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka

Odznaczenia

Jan Petri (ur. 14 września 1895 w Dublanach, zm. 8–9 kwietnia 1940 w Kalininie) – podinspektor Policji Państwowej.

Życiorys

Urodził się 14 września 1895 roku w Dublanach, w rodzinie Piotra i Heleny ze Studenckich. Był starszym bratem Teofila (1911–1940), podkomisarza PP, który także został zamordowany w Miednoje.

Ukończył 6 klas gimnazjum i Szkołę Kadetów. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarskiej i królewskiej armii. Jego oddziałem macierzystym był lwowski pułk piechoty nr 95. Na stopień chorążego został mianowany ze starszeństwem z 1 września 1916, a podporucznika ze starszeństwem z 1 listopada 1917 roku w korpusie oficerów piechoty.

Od 4 czerwca 1919 do 9 lutego 1922 roku służył w Wojsku Polskim. Wziął udział w wojnie z bolszewikami. 1 czerwca 1921 roku, w stopniu porucznika, pełnił służbę w szwadronie żandarmerii polowej nr 2, a jego oddziałem macierzystym był 1 dywizjon żandarmerii. 8 stycznia 1924 roku został zatwierdzony w stopniu porucznika ze starszeństwem z dnirm 1 czerwca 1919 i 5145. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty. Posiadał wówczas przydział w rezerwie do 48 pułku piechoty w Stanisławowie. W 1934 roku, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VI. Był wówczas w grupie oficerów „pełniących służbę w Policji Państwowej w stopniu oficera P.P.”.

Od 15 marca 1922 służył w Policji Państwowej. Był kierownikiem Komisariatu Głównego w Stanisławowie. 21 grudnia 1929 roku został mianowany komendantem powiatowym PP powiatu stanisławowskiego. W latach 1932–1934 w województwie lwowskim, a w latach 1934–1939 w województwie łódzkim. Pełnił stanowisko naczelnika Urzędu Śledczego we Lwowie, a później w latach 30. naczelnika Urzędu Śledczego Komendy Wojewódzkiej Policji w Łodzi do września 1939 roku.

W czasie kampanii wrześniowej 1939 dostał się do sowieckiej niewoli. 17 października był już w Obozie NKWD w Juchnowie. 26 października został wysłany do Obozu NKWD w Ostaszkowie, do którego przybył trzy dni później. 6 kwietnia 1940 roku został oddany do dyspozycji naczelnika Obwodowego Zarządu NKWD w Kalininie. Zamordowany 8 lub 9 kwietnia 1940 roku.

4 października 2007 roku Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji Władysław Stasiak mianował go pośmiertnie na stopień inspektora Policji Państwowej. Awans został ogłoszony 10 listopada 2007 roku, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia

Zobacz też

Przypisy

  1. 1 2 3 4 Księga Cmentarna Miednoje 2005 ↓, s. 677.
  2. 1 2 3 4 Убиты в Калинине 2019 ↓, s. 244.
  3. ↑ Ranglisten 1917 ↓, s. 616.
  4. 1 2 3 Ranglisten 1918 ↓, s. 782.
  5. ↑ Ranglisten 1917 ↓, s. 122.
  6. ↑ Ranglisten 1918 ↓, s. 166.
  7. ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 401, 813.
  8. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 535.
  9. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 261.
  10. ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 25, 951.
  11. ↑ Rozkaz nr 467 komendanta głównego PP z 24 stycznia 1930.
  12. 1 2 Odznaczenie b. naczelnika Urzędu Śledczego we Lwowie. „Wschód. Prasowa Agencja Informacyjna”, s. 1, Nr 726 z 13 listopada 1934.
  13. ↑ Decyzja Nr 91 Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 października 2007 roku nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MSWiA.
  14. ↑ Bożena Łojek: Pośmiertne awansowanie żołnierzy i funkcjonariuszy Rzeczypospolitej Polskiej zamordowanych w 1940 r. w ZSRR w wyniku zbrodni katyńskiej, [w:] Zeszyty Katyńskie (nr 23), Warszawa 2008, s. 204–230. ISBN 978-83-917780-5-0.
  15. ↑ M.P. z 1937 r. nr 248, poz. 395 „za zasługi w służbie bezpieczeństwa publicznego”.
  16. ↑ Zarządzenie Nr 1/86 Ministra Spraw Wojskowych z 1 stycznia 1986 r. w sprawie nadania odznaki pamiątkowej „Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939 r.” Dziennik Ustaw RP Nr 2 z 10 kwietnia 1986 r., s. 30.
  17. ↑ Pismo nr Pers. 833/534 dyrektora Biura Personalnego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych inż. Stanisława Kucharskiego do Komendy Głównej Policji Państwowej z 10 lutego 1938 w sprawie przesłania odznak nadesłanych przez Poselstwo Węgierskie. Narodowe Archiwum Cyfrowe. [dostęp 2021-04-04]..

Bibliografia

  • Ranglisten des kaiserlichen und königlichen Heeres 1917. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, 1917. (niem.).
  • Ranglisten des kaiserlichen und königlichen Heeres 1918. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, 1918. (niem.).
  • Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r.. Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1921.
  • Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
  • Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
  • Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, 1934.
  • Zuzanna Gajowniczek, Bernadetta Gronek, Bernard Kayzer: Miednoje. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Grzegorz Jakubowski (red.). T. 2 M–Ż. Warszawa: Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 2005. ISBN 83-89474-06-9.
  • Убиты в Калинине, захоронены в Медном. Księga pamięci polskich jeńców wojennych – więźniów Ostaszkowskiego Obozu NKWD rozstrzelanych decyzją Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940 roku. Лариса Еремина (red.). T. 2: Биограммы военнопленных M–Я. Moskwa: Stowarzyszenie Memoriał, 2019. ISBN 978-5-6041921-5-3.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.