Jan Misiewicz
podinspektor
Data i miejsce urodzenia

18 czerwca 1894
Warszawa

Data śmierci

12 sierpnia 1950

Formacja

Policja Państwowa,
Państwowy Korpus Bezpieczeństwa

Odznaczenia
Jan Misiewicz
Roch
podporucznik rezerwy taborów
Data i miejsce urodzenia

1894
Warszawa

Data śmierci

1950

Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie

Formacja

Legiony Polskie

Jednostki

1 Pułk Ułanów Legionów Polskich,
1 Pułk Szwoleżerów,
9 Dywizjon Taborów

Jan Misiewicz (ur. 18 czerwca 1894 w Warszawie, zm. 12 sierpnia 1950) – polski żołnierz Legionów Polskich, oficer Wojska Polskiego II RP, podinspektor Policji Państwowej i Państwowego Korpusu Bezpieczeństwa.

Życiorys

Urodził się 16 albo 18 czerwca 1894 w Warszawie. Przed 1914 zdał maturę w Wyższej Szkole Realnej w Krakowie.

Był członkiem Związku Strzeleckiego, a podczas I wojny światowej strzelcem w Pierwszej Kompanii Kadrowej (posługiwał się pseudonimem „Roch”), później wstąpił do Legionów Polskich i jako wachmistrz od grudnia 1914 służył w szeregach 1 pułku ułanów w składzie I Brygady.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego i służył w 1 pułku Szwoleżerów. Został mianowany na stopień podporucznika rezerwy taborów ze starszeństwem z 1 czerwca 1919. W 1923, 1924 był oficerem rezerwowym 9 dywizjonu taborów w Brześciu nad Bugiem. W 1916 wstąpił do Milicji Miejskiej w Warszawie, a od 1919 służył w Policji Państwowej. Był ochotnikiem wojny polsko-bolszewickiej. W latach 1935–1939 pełnił funkcję zastępcy komendanta wojewódzkiego w Łucku oraz komendanta wojewódzkiego Policji w Tarnopolu. Od czerwca 1939 pełnił obowiązki Komendanta Wojewódzkiego Policji Państwowej w Kielcach.

Wraz z Tadeuszem Wolfenburgiem był autorem publikacji pt. Tymczasowa instrukcja dla policji państwowej z komentarzem oraz uzupełniającymi przepisami wykonawczymi poprzedzona ustawą o policji państwowej, wydaną w formie rozporządzenia ministra spraw wewnętrznych z 3 lipca 1920, następnie opublikowano w rozszerzeniu pt. Tymczasowa instrukcja dla policji państwowej z komentarzami oraz uzupełniającymi przepisami służby wykonawczej w 1922 (stanowiącą pierwszy usystematyzowany zbiór przepisów oraz rozporządzeń i rozkazów); łącznie wznawianą sześciokrotnie w kolejnych latach i w praktyce podstawę do orzekania w sprawach dyscyplinarnych w strukturze Policji Państwowej w okresie II Rzeczypospolitej. Jako komisarz Policji Państwowej w 1930 występował z felietonami w radiu w Warszawie. W 1931 był w stopniu nadkomisarza Policji Państwowej. W 1934 jako podporucznik rezerwy taborów WP był przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr I jako pełniący służby w Policji Państwowej w stopniu oficera P. P. i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. W całym okresie istnienia czasopisma „Przeglądu Policyjnego” w latach 1936–1939 działał w jego składzie redakcyjnym w stopniu podinspektora Policji Państwowej (odpowiednik podpułkownika).

Po wybuchu II wojny światowej, od grudnia 1939 w ramach utworzonej Policji Polskiej tzw. „granatowej”, został oficerem łącznikowym w dystrykcie Radom. Działał w konspiracji, od 1941 w Państwowym Korpusie Bezpieczeństwa pełnił funkcję komendanta wojewódzkiego na okręg kielecki.

Od czerwca 1945 do lipca 1949 był kierownikiem Państwowych Zakładów Drzewnych w Godętowie w pow. wejherowskim. Wraz z żoną Janiną prowadził księgarnię w Lęborku. W październiku 1949 został aresztowany przez UB. Zmarł w więzieniu 12 sierpnia 1950. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 49-3-12).

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. 1 2 3 4 Cmentarz Stare Powązki: FRANCISZEK CHMIELEWSKI, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2019-07-10].
  2. ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 187, 828.
  3. 1 2 3 4 Wykaz Legionistów Polskich 1914–1918. Jan Misiewicz. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2019-07-10].
  4. 1 2 3 4 Policja Świętokrzyska, podinsp. Jan Misiewicz [online], Policja Świętokrzyska [dostęp 2020-04-22] (pol.).
  5. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1046.
  6. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 956.
  7. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1036.
  8. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 946.
  9. ↑ Tadeusz Wolfenburg był pierwotnie związany z Sanokiem. W tym mieście żył Jan Władysław Misiewicz, który z zawodu był sędzią.
  10. ↑ Z ruchu wydawniczego. „Kurier Warszawski”. Nr 295, s. 4, 27 października 1922.
  11. ↑ Tymczasowa instrukcja dla policji państwowej z komentarzem oraz uzupełniającymi przepisami wykonawczymi poprzedzona ustawą o policji państwowej. worldcat.org. [dostęp 2017-05-11].
  12. ↑ Tymczasowa instrukcja dla policji państwowej poprzedzona ustawą o policji państwowej, uzupełniona: przepisami wykonawczemi i tymczasową instrukcją dla służby granicznej. worldcat.org. [dostęp 2017-05-11].
  13. ↑ Publikacje do 1945. policjapanstwowa.pl. [dostęp 2017-05-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-03-05)].
  14. ↑ Piotr Krzysztof Marszałek. Powstanie i rozwój organizacyjny polskich formacji policyjnych w południowo-zachodniej Wielkopolsce w latach 1918-1922. „Studia Lubuskie”. IV, s. 26, 2008. Wydawnictwo Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w Sulechowie. ISSN 1733-8271.
  15. ↑ Co usłyszymy przez warszawskie radio?. „Robotnik”. Nr 133, s. 5, 13 maja 1930.
  16. 1 2 M.P. z 1931 r. nr 287, poz. 381 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  17. ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 828.
  18. ↑ Skład redakcji. „Przegląd Policyjny”. Nr 1, s. 1, 1936.
  19. ↑ Skład redakcji. „Przegląd Policyjny”. Nr 4 (22), s. 241, 1939.
  20. ↑ M.P. z 1930 r. nr 66, poz. 101 „za zasługi na polu bezpieczeństwa publicznego”.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.