Jan Maniecki
Marian Józiński

Jan Maniecki przed 3 czerwca 1933
Data i miejsce urodzenia

2 grudnia 1895
Brzączowice

Data i miejsce śmierci

21 stycznia 1945
Dobczyce

Zawód, zajęcie

rolnik

Odznaczenia

Jan Maniecki, ps. „Marian Józiński” (ur. 2 grudnia 1895 w Brzączowicach, zm. po 21 stycznia 1945 w Dobczycach) – polski rolnik, sierżant rezerwy Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodził się 2 grudnia 1895 we wsi Brzączowice, w ówczesnym powiecie myślenickim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Franciszka i Marii z Żaków. Ukończył szkołę powszechną w Droginii. Mając 12 lat rozpoczął pracę jako uczeń rzeźbiarstwa i kamieniarstwa. W 1913 został członkiem Związku Strzeleckiego.

16 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Walczył w szeregach 1. kompanii 3 pułku piechoty. W 1916 został ranny pod Rarańczą. 28 marca 1917 został wymieniony we wniosku na odznaczenie austriackim Krzyżem Wojskowym Karola. Po bitwie pod Kaniowem (11 maja 1918) wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej. W listopadzie 1918 wstąpił do 1 batalionu strzelców Wojska Polskiego w Krakowie i w jego szeregach walczył na wojnie z Ukraińcami. W maju 1919 z całym batalionem został wcielony do 18 pułku piechoty. Z tym oddziałem walczył na wojnie z bolszewikami. 28 sierpnia 1920 podporucznik Stanisław Baster, dowódca 10. kompanii 18 pp we wniosku na odznaczenie sierżanta „Mariana Józińskiego” Orderem Virtuti Militari napisał: „w czasie wszystkich bitew znad Berezyny odznaczał się szczególną odwagą, nie tracąc ducha i zimnej krwi i przez dłuższy czas z powodu braku oficerów dowodził 10. kompanią. W czasie bitwy pod Grannem na północ od Janowa nad Bugiem dnia 1 sierpnia 1920, gdy bolszewicy przeszli do kontrataku sierżant Józiński Marian jako dowódca plutonu pomimo, że niektóre nasze oddziały zaczęły się cofać z powodu silnego naporu nieprzyjacielskiego, wytrwał na swojej pozycji odpierając atak nieprzyjaciela przez co przyczynił się do utrzymania naszej linii. W bitwie tej ranny w obydwie nogi nie upadł na duchu i oddawszy dowództwo plutonu swemu zastępcy, zachęcając żołnierzy do wytrzymania swojej pozycji został wyniesiony z pola bitwy przez sanitariuszy”.

W 1922, po zwolnieniu z wojska, wrócił do rodzinnej wsi. W 1933 był prezesem koła Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem w Brzączowicach. Zmarł 21 stycznia 1945 w Dobczycach na zawał mięśnia sercowego. Był żonaty, miał syna Mariana (ur. 14 marca 1929).

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 29 stycznia 1929, s. 46.
  2. 1 2 3 Kolekcja ↓, s. 1, 4.
  3. 1 2 Żołnierze Niepodległości : Maniecki Jan, ps. „Jóźwiński Marian”. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2023-07-12].
  4. 1 2 3 Kolekcja ↓, s. 2.
  5. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Kolekcja ↓, s. 3.
  6. 1 2 Kolekcja ↓, s. 3, 4.
  7. 1 2 3 4 Kolekcja ↓, s. 4.
  8. ↑ Kolekcja ↓, s. 5, 6.
  9. ↑ Kowalik i Przęczek 2018 ↓, s. 13.
  10. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 23 kwietnia 1921, s. 811, jako sierż. Marian Józiński.
  11. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-07-11]..
  12. ↑ Roszkiewicz 1929 ↓, s. 27.
  13. ↑ M.P. z 1933 r. nr 171, poz. 208.
  14. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-07-11]..
  15. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-07-11]..
  16. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-07-11]..
  17. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 8 czerwca 1922, s. 390.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.