Jan Grajewski
Państwo działania

 Polska

Data i miejsce urodzenia

13 lutego 1932
Gdańsk

Data śmierci

22 maja 2009

profesor nauk prawnych
Specjalność: postępowanie karne
Alma Mater

Uniwersytet Poznański

Doktorat

1975
Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu

Habilitacja

1983 – prawo

Profesura

1998

dziekan Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego (1984–1990), sędzia Sądu Najwyższego (1990–2000)
Odznaczenia

Jan Witold Grajewski (ur. 13 lutego 1932 w Gdańsku, zm. 22 maja 2009 tamże) – polski prawnik, profesor nauk prawnych, nauczyciel akademicki Uniwersytetu Gdańskiego, dziekan Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego w latach 1984–1990, sędzia Izby Karnej Sądu Najwyższego w latach 1990–2000.

Życiorys

Syn Leona i Kunegundy. W 1955 ukończył studia prawnicze na Wydziale Prawa Uniwersytetu Poznańskiego. Pracę dyplomową napisał pod kierunkiem Antoniego Peretiatkowicza. Po studiach przez 20 lat wykonywał zawód prokuratora. Jego awans zawodowy w prokuraturze był ograniczany ze względu na brak przynależności do PZPR.

W 1975 uzyskał na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu stopień naukowy doktora nauk prawnych na podstawie napisanej pod kierunkiem Tadeusza Nowaka rozprawy pt. Zażalenie jako środek odwoławczy w polskim procesie karnym (rozprawa początkowo powstawała na seminarium Jana Habera). W tym samym roku podjął pracę naukowo-dydaktyczną na Wydziale Prawa Uniwersytetu Gdańskiego. W 1980 został członkiem Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”. W 1983 otrzymał na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego stopień naukowy doktora habilitowanego nauk prawnych na podstawie dorobku naukowego oraz rozprawy pt. Ściganie na wniosek w polskim procesie karnym.

W latach 1984–1990 pełnił funkcję dziekana Wydziału Prawa i Administracji UG. W latach 1990–2000 był sędzią Izby Karnej Sądu Najwyższego. Pełnił funkcję kierownika Zakładu Prawa Karnego Procesowego i Kryminologii (1990–1992), przekształconego w Katedrę Prawa Karnego Procesowego i Kryminologii Uniwersytetu Gdańskiego (1992–2002 oraz 2004–2009). W 1998 otrzymał tytuł naukowy profesora nauk prawnych.

Był autorem około 120 publikacji krajowych i zagranicznych, współautorem trzech komentarzy do k.p.k. (z 1969 i 1997), a także autorem dwóch podręczników procedury karnej.

Ekspert Sejmowej Komisji Śledczej mającej zbadać aferę Rywingate.

Został odznaczony Krzyżem Kawalerskim (1995) i Komandorskim (2000) Orderu Odrodzenia Polski.

Wybrane publikacje

  • Przebieg procesu karnego, C.H. Beck Warszawa 2004
  • Kodeks postępowania karnego i inne teksty prawne Wydanie X, C.H. Beck Warszawa 2004
  • Prawo karne procesowe – część ogólna, C.H. Beck Warszawa 2007

Życie prywatne

Jego synem jest Krzysztof Grajewski.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 Praktyk z przekonania. ms.gov.pl, 8 maja 2015. [dostęp 2018-01-18].
  2. 1 2 Jan Grajewski. rejestry-notarialne.pl.
  3. 1 2 3 4 Sławomir Steinborn, Jan Grajewski (1932-2009). lex.pl. [dostęp 2018-01-19].
  4. ↑ Prof. Jan Grajewski, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2018-01-19].
  5. 1 2 prof. zw. dr hab. Jan Grajewski. univ.gda.pl. [dostęp 2018-01-19].
  6. ↑ M.P. z 1995 r. nr 65, poz. 711
  7. ↑ M.P. z 2000 r. nr 13, poz. 277
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.