Jan Chryzostom Mikorski (27 stycznia 1776 w Słubicach, zm. 25 maja 1849 tamże) – polski arystokrata herbu Ostoja, hrabia, właściciel Słubic (obecnie powiat płocki).

Syn Józefa Andrzeja Mikorskiego i Krystyny Anieli z Miaskowskich. Miał siostry Teklę, Barbarę, Urszulę i Kunegundę. Jego ojciec obejmował kolejno urzędy: cześnika, podstarosty i sędziego grodzkiego gostynińskiego, chorążego gąbińskiego, podkomorzego gostynińskiego i wreszcie kasztelana rawskiego. Po rozbiorach Polski od króla pruskiego otrzymał tytuł hrabiego (1798).

Jan Chryzostom odziedziczył po ojcu rodzinne Słubice, nadając świetność tamtejszemu pałacowi. Sprowadził do pałacu najlepsze meble, obrazy, srebra i porcelany. Przebudował tamtejszy park, którego roślinne figury barokowe ponoć robiły furorę na całym Mazowszu. Urządził też wzorowe gospodarstwo rolne, prowadząc hodowlę owiec i budując gorzelnię. W słubickim pałacu zgromadził nadto księgozbiór, dzieła sztuki snycerskiej oraz zbiory sztuki etruskiej.

Do swoich dóbr Jan Chryzostom dołączył również majątki w powiecie kaliskim: Skarszew i Borków Stary, gdzie w początkach XIX wieku postawił dwór z rozległym zespołem parkowym.

Gdy w 1806 cesarz Napoleon Bonaparte pokonał Prusy i armia francuska weszła na tereny zagarnięte w wyniku zaborów, Polacy poczęli tworzyć własną administrację i wojsko. Jan Chryzostom organizował pobór do wojska z terenu powiatu gostynińskiego, rok później brał udział w bitwach pod Guttstadt i Friedlandem. Po kampanii 1807 roku zrezygnował ze służby wojskowej i został posłem na Sejm Księstwa Warszawskiego. Był również posłem Sejmu pozostającego pod rosyjską kontrolą Królestwa Polskiego.

Jedynym synem Jana Chryzostoma i Marii z domu Brant (de Bruant, zm. 1864) był Roman, który ożenił się z Luizą Savary, córką francuskiego generała Anne Rene Savary, księcia Rovigo, jednego z najbardziej zaufanych ludzi Napoleona. Po rozwodzie, drugą żoną Romana została Jadwiga, córka Franciszka Młokosiewicza, oficera armii Księstwa Warszawskiego, w okresie powstania listopadowego awansowanego do stopnia generała. Roman Mikorski roztrwonił cały majątek zgromadzony przez ojca, umarł w nędzy i zapomnieniu.

Uwagi

  1. ↑ W starszej literaturze gostyński.
  2. ↑ W źródłach czasem błędnie marszałka.

Przypisy

  1. 1 2 Minakowski ↓.
  2. 1 2 3 Uruski 1914 ↓, s. 53.
  3. ↑ Sebastian Śmietanowski: Pałac, który de Gaulle'a pamięta. plock.naszemiasto.pl, 2007-10-03. [dostęp 2021-11-15]. (pol.).
  4. 1 2 3 Chudzyński 2006 ↓, s. 19.
  5. ↑ Małyszko 2000 ↓, s. 201.
  6. ↑ Drewicz ↓.
  7. ↑ René SAVARY 1er duc de Rovigo. gw.geneanet.org. [dostęp 2021-11-15]. (ang.).
  8. ↑ Bielecki 2004 ↓, s. 238.
  9. ↑ Szenic 1979 ↓, s. 350.

Bibliografia

  • Marek Jerzy Minakowski: Jan Chryzostom Andrzej hr. Mikorski h. Ostoja. sejm-wielki.pl. [dostęp 2021-11-15]. (pol.).
  • Seweryn Uruski: Rodzina. Herbarz szlachty polskiej. T. XI. Warszawa: Księgarnia Gebethnera i Wolffa, 1914.
  • Marian Chudzyński. Słubice Mikorskich, Potockich i Grzybowskich. „Notatki Płockie”. 3/208, 2006. 
  • Stanisław Małyszko: Majątki Wielkopolski. Powiat kaliski. T. VI. Szreniawa: Muzeum Narodowe Rolnictwa i Przemysłu Rolno-Spożywczego w Szreniawie, 2000, seria: Dawne budownictwo folwarczne. ISBN 83-86624-01-9.
  • Andrzej Drewicz: Przewodniki. Borków Stary. wkaliszu.pl. [dostęp 2021-11-15]. (pol.).
  • Robert Bielecki: Wielka Armia Napoleona. Warszawa: Bellona, 2004. ISBN 83-11-09889-1.
  • Stanisław Szenic: Cmentarz Powązkowski 1790-1859. Warszawa: PIW, 1979. ISBN 83-06-00281-4.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.