J.J. Johnson, właśc. James Louis Johnson (ur. 22 stycznia 1924 w Indianapolis, zm. 4 lutego 2001 tamże) – amerykański puzonista jazzowy, jeden z najważniejszych puzonistów ery bebopu, wirtuoz tego instrumentu.

Kariera

W latach 1941-1942 grał z lokalnymi zespołami Clarence'a Love'a i Snookuma Russella. Następnie dołączył do zespołu Benny'ego Cartera, z którym występował w latach 1942-1945. W tym big-bandzie dokonał się swojego pierwszego nagrania, którym był utwór Love for Sale z 1943 roku. Już wtedy zauważalny był jego niezwykły talent do gry na puzonie i zagrał w tym utworze solo. Rok później zespół Cartera zagrał koncert Jazz at the Philharmonic, który był pierwszym występem w ramach tego przedsięwzięcia.

Po współpracy z Bennym Carterem Johnson został członkiem grupy Counta Basie'ego, w której występował od 1945 do 1946. Do 1950 grał z największymi gwiazdami bebopu. W 1947 nagrywał z Charliem Parkerem, a w latach 1947-1949 był muzykiem Dizzy'ego Gillespie i Illinoisa Jaqueta.

W roku 1949 wszedł w skład nonetu Milesa Davisa, z którym nagrał płytę Birth of the Cool.

W latach 1950-1952 kontynuował współpracę z Davisem oraz był członkiem Metronome All-Stars i sidemanem Oscara Pettiforda. Z tego okresu pochodzą również pierwsze nagrania Johnsona jako lidera. W studio wspierali go między innymi Bud Powell i debiutujący wówczas Sonny Rollins.

W 1952 przerwał na dwa lata karierę, by zacząć regularną pracę zarobkową. Jednak w 1954 postanowił połączyć siły z duńskim puzonistą Kai Windingiem w ramach duetu Jay & Kai. Duet intensywnie koncertował, lecz Johnson z czasem postanowił poświęcić się pisaniu muzyki autorskiej i wydawał liczne albumy solowe. Następnie zaczął pisać utwory dla telewizji i przeprowadził się do Hollywood. Mimo wszystko nadal grał jazz i w 1961 razem z przyjacielem Andre Previnem, muzykiem klasycznym nagrał płytę zadedykowaną Kurtowi Weillowi Andre Previn and J.J. Johnson Play Mack the Knife and Bilbao Song. W tym okresie Johnson prowadził również kwintet, w którym występował, między innymi Bobby Jaspar.

W latach 1961-1962 wrócił do współpracy z Milesem Davisem. Wciąż ciesząc się uznaniem wygrywał plebiscyty magazynu Downbeat. Jednak przez lata nie koncertował. Pierwszą od dawna trasę koncertową zagrał w 1977. W latach 80. założył kwartet, w którego skład wszedł Ralph Moore.

W 1994 nagrał uznawany za jego najlepszy album Tangence. Podczas nagrań wspierała go 50-osobowa orkiestra idola puzonisty Roberta Farnona. Przez całe lata 90. odnosił największe sukcesy. Później zachorował na raka prostaty i popełnił samobójstwo 4 lutego 2001.

Wybrana dyskografia

• Sonny Stitt / Bud Powell / J.J. Johnson (z Budem Powellem i Sonnym Stittem) (1950)
• Jay & Kai (jako Jay & Kai) (1954)
• Kai And Jay, Bennie Green With Strings (jako Jay & Kai z Bennie Greenem) (1954)
• Trombone for Two (jako Jay & Kai) (1955 lub 1956)
• Dave Brubeck and Jay & Kai at Newport (jako Jay & Kai z Dave’em Brubeckiem) (1956)
• Trombone by Three (z Kai Windingiem i Bennie Greenem) (1956)
• Stan Getz and J.J Johnson at the Opera House (ze Stanem Getzem) (1957)
• Blue Trombone (1957)
• First Place (1957)
• J.J. Johnson's Jazz Quartets (1957)
• A Touch of Satin (1960)
• Andre Previn and J.J. Johnson Play Mack the Knife and Bilbao Song (z Andre Previnem) (1961)
• Trombone Master (1961)
• Man and Boy (Original Motion Picture Store) (1971)
• Yokohoma Concert (1977)
• Concepts in Blue (1980)
• Aurex Jazz Festival (1982): All Star Jam (1982)
• Let's Hang Out (1993)
• Tangence (z Robertem Farnonem) (1994)
• Heroes (1999)

Największe przeboje

• Blue Trombone
• Lament
• Cry Me a River
• Better Days
• Wee Dot

Przypisy