| Występowanie | |
północnoborneańskie i melanau-kajang Dajaków lądowych obszary wielojęzyczne | |
| Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unicode. |
Języki Malezji – silnie zróżnicowane języki używane w granicach Malezji. Szacuje się, że w tym zróżnicowanym etnicznie kraju występuje ponad 130 języków.
Statusem języka urzędowego jest objęty język malajski (bahasa Melayu), określany także jako „język malezyjski” (bahasa Malaysia). Język angielski, dawny język kolonialny, jest szeroko obecny w różnych domenach komunikacji wyższej, w tym w środkach masowego przekazu. Stanowi preferowane narzędzie komunikacji międzyetnicznej, zwłaszcza wśród osób wykształconych. Ludność pochodzenia chińskiego i indyjskiego (w szczególności tamilskiego) zachowuje własne języki. Są stosowane w szkołach i mediach oraz charakteryzują się stosunkowo wysokim poziomem żywotności. Wśród społeczności muzułmańskiej duży prestiż ma język arabski, ale nie jest on powszechnie znany.
Pośród autochtonicznych języków Malezji wyróżnia się dwie rodziny: austronezyjską i austroazjatycką. Języki austronezyjskie tworzą wielką rodzinę językową, obejmującą zasięgiem dużą część wysp Oceanii i Azji Południowo-Wschodniej. Pod względem liczebności przeważają w kraju. Wszystkie języki austronezyjskie Malezji reprezentują gałąź zachodnią języków malajsko-polinezyjskich. Językami austroazjatyckimi (aslijskimi) posługują się natomiast nieliczne grupy rdzennych mieszkańców Półwyspu Malajskiego. Wiele z nich nie opiera się zjawisku asymilacji kulturowej, powszechny jest także bilingwizm.
Język malajski wywiera znaczny wpływ na języki lokalne Malezji. Wszystkie z nich podlegają zjawisku przesunięcia językowego. Część języków chińskich (hakka, teochew, hokchiu, hainan i inne) jest wypierana przez mandaryński i angielski.
Zobacz też
Przypisy
- 1 2 3 Coluzzi 2017 ↓, s. 210.
- ↑ Eberhard, Simons i Fennig 2019 ↓.
- ↑ Laskowska 2013 ↓, s. 14.
- ↑ Jacobson 1992 ↓, s. 209.
- 1 2 Coluzzi 2017 ↓, s. 211.
- ↑ Coluzzi 2017 ↓, s. 218.
- ↑ Genzor 2015 ↓, s. 395.
- ↑ Ross 1998 ↓, s. 142.
- ↑ Genzor 2015 ↓, s. 404.
- 1 2 Genzor 2015 ↓, s. 385.
- ↑ Coluzzi 2017 ↓, s. 215–216.
- ↑ Coluzzi 2017 ↓, s. 217.
- ↑ Coluzzi 2017 ↓, s. 216.
Bibliografia
- Paolo Coluzzi, The Vitality of Minority Languages in Malaysia, „Oceanic Linguistics”, 56 (1), 2017, s. 210–225, DOI: 10.1353/ol.2017.0008, ISSN 1527-9421, OCLC 8870834210, JSTOR: 26408529 (ang.).
- David M. Eberhard, Gary F. Simons, Charles D. Fennig (red.), Malaysia – Languages, [w:] Ethnologue: Languages of the World, wyd. 22, Dallas: SIL International, 2019 [dostęp 2020-06-24] [zarchiwizowane z adresu 2019-03-31] (ang.).
- Jozef Genzor, Jazyky sveta: história a súčasnosť, wyd. 1, Bratislava: Lingea, 2015, ISBN 978-80-8145-114-0, OCLC 950004358 (słow.).
- Rodolfo Jacobson, In Search of Status: Bahasa Malaysia for National Unification, [w:] Ulrich Ammon, Marlis Hellinger (red.), Status Change of Languages, Berlin–New York: Walter de Gruyter, 1992 (Grundlagen der Kommunikation und Kognition / Foundations of Communication and Cognition), s. 200–226, DOI: 10.1515/9783110851625.200, ISBN 978-3-11-085162-5, ISBN 978-3-11-012668-6, OCLC 853268440 (ang.).
- Natalia Laskowska, Malajskość, język malajski, język malezyjski – kilka uwag o wytwarzaniu tożsamości narodowej, [w:] Maciej Klimiuk (red.), Azja i Afryka. Religie – kultury – języki, Warszawa: Wydział Orientalistyczny, Uniwersytet Warszawski, 2013, s. 13–20, ISBN 978-83-903188-6-8, OCLC 860546552 [dostęp 2024-03-13].
- Malcolm Ross, Sequencing and dating linguistic events in Oceania: the linguistics/archaeology interface, [w:] Roger Blench, Matthew Spriggs (red.), Archaeology and Language II: Correlating archaeological and linguistic hypotheses, London–New York: Routledge, 1998, s. 141–173, DOI: 10.4324/9780203202913, ISBN 978-0-415-11761-6, OCLC 252876928 (ang.).
Linki zewnętrzne
- Malaysia, [w:] Ethnologue: Languages of the World, Dallas: SIL International [dostęp 2022-07-18] (ang.).