Una
Obszar

Papua (Indonezja)

Liczba mówiących

5600 (2006)

Pismo/alfabet

łacińskie

Klasyfikacja genetyczna
Status oficjalny
Ethnologue 4 edukacyjny↗
Kody języka
ISO 639-3 mtg
IETF mtg
Glottolog unaa1239
Ethnologue mtg
WALS una
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Język una, także: goliath, langda – język transnowogwinejski używany w indonezyjskiej prowincji Papua, w regionach Langda, Bomela i Sumtamon (doliny Weip i Yay). Należy do grupy języków mek. Nazwa mek (oznaczająca wodę lub rzekę) określa szereg pokrewnych języków i kultur w regionie.

Według danych z 2006 roku posługuje się nim 5600 osób. Jest znany wszystkim członkom społeczności. Pozostaje preferowanym środkiem komunikacji w większości sfer życia. W użyciu jest także język indonezyjski.

Sporządzono opis jego gramatyki. Jest zapisywany alfabetem łacińskim. Jego forma pisana powstała w wyniku działalności Summer Institute of Linguistics.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 David M. Eberhard, Gary F. Simons, Charles D. Fennig (red.), Una, [w:] Ethnologue: Languages of the World, wyd. 22, Dallas: SIL International, 2019 [dostęp 2019-06-06] [zarchiwizowane z adresu 2019-06-06] (ang.).
  2. ↑ „Excerpta Indonesica”, 25–34, Centre for Documentation of Modern Indonesia, Royal Institute of Linguistics and Anthropology, 1982, s. 1909 [dostęp 2022-08-09] (ang.).
  3. ↑ John Louwerse: The Morphosyntax of Una in Relation to Discourse Structure: A Descriptive Analysis. Canberra: Department of Linguistics, Research School of Pacific Studies, Australian National University, 1988, seria: Pacific Linguistics B-100. DOI: 10.15144/PL-B100. ISBN 978-0-85883-376-0. OCLC 21189294. [dostęp 2022-08-09]. (ang.).
  4. ↑ Barbara F. Grimes, Richard S. Pittman, Joseph Evans Grimes: Ethnologue: Languages of the World. Wyd. 12. Dallas, Texas: Summer Institute of Linguistics, 1992, s. 583. ISBN 978-0-88312-815-2. OCLC 27019605. [dostęp 2022-08-09]. (ang.).
  5. 1 2 Pawley i Hammarström 2018 ↓, s. 66
  6. ↑ Orientation - Eipo. everyculture.com. [dostęp 2022-07-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-09-01)]. (ang.).
  7. ↑ Anderbeck 2015 ↓, s. 20.
  8. ↑ Anderbeck 2015 ↓, s. 19–20.

Bibliografia

  • Karl Anderbeck: Portraits of language vitality in the languages of Indonesia. W: I Wayan Arka, Ni Luh Nyoman Seri Malini, Ida Ayu Ade Puspani (red.): Papers from 12-ICAL. T. 4: Language documentation and cultural practices in the Austronesian world. Canberra: Asia-Pacific Linguistics, College of Asia and the Pacific, Australian National University, 2015, s. 19–47, seria: Asia-Pacific Linguistics 019 / Studies on Austronesian Languages 005. ISBN 978-1-922185-20-4. OCLC 908932347. [dostęp 2023-05-21]. (ang.).
  • Andrew Pawley, Harald Hammarström: The Trans New Guinea family. W: Bill Palmer (red.): The Languages and Linguistics of the New Guinea Area: A Comprehensive Guide. Berlin–Boston: Walter de Gruyter, 2018, s. 21–195, seria: The World of Linguistics 4. DOI: 10.1515/9783110295252-002. ISBN 978-3-11-028642-7. OCLC 1041880153. (ang.).
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.