Toaripi
Obszar

prowincja Gulf (Papua-Nowa Gwinea)

Liczba mówiących

23 tys. (1977)

Pismo/alfabet

łacińskie

Klasyfikacja genetyczna
  • Języki elema
  • Grupa wschodnia
  • Język toaripi
Status oficjalny
Ethnologue 5 rozwojowy↗
Kody języka
ISO 639-3 tqo
IETF tqo
Glottolog toar1246
Ethnologue tqo
WALS toa
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Język toaripi, także: elema wschodni, melaripi, motumotu – język papuaski używany w prowincji Gulf w Papui-Nowej Gwinei. Według danych z 1977 r. posługuje się nim 23 tys. osób.

Serwis Ethnologue wyróżnia trzy dialekty: kaipi (melaripi), toaripi (moripi-iokea, moveave), sepoe. Nazwa toaripi pochodzi od nazwy wsi. Motumotu to nazwa nadana przez grupę etniczną Motu.

Był stosowany jako lingua franca do celów ewangelizacyjnych. Za sprawą swojej roli w piśmiennictwie rozpowszechnił się wśród wschodnich grup Elema.

Jest jednym z języków elema, które to bywają klasyfikowane w ramach języków transnowogwinejskich, jednakże taka ich przynależność nie została dostatecznie udowodniona.

Badaniem tego języka zajmował się H.A. Brown, autor słownika (1968) i pracy porównawczej (1972). Jest zapisywany alfabetem łacińskim.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 David M. Eberhard, Gary F. Simons, Charles D. Fennig (red.), Toaripi, [w:] Ethnologue: Languages of the World, wyd. 22, Dallas: SIL International, 2019 [dostęp 2022-08-02] [zarchiwizowane z adresu 2019-06-06] (ang.).
  2. ↑ Sidney H. Ray: A Grammar of the Toaripi Language spoken at the Eastern end of the Gulf of Papua. W: Alfred Cort Haddon (red.): Reports of the Cambridge Anthropological Expedition to Torres Straits .... T. 3. Cz. 3. Cambridge: Cambridge University Press, 1907, s. 333. (ang.).
  3. ↑ Craig Volker. What are “church lingua franca” in PNG?. „The National”, 2018-11-02. [dostęp 2022-08-14]. [zarchiwizowane z adresu 2022-08-14]. (ang.).
  4. ↑ Herbert A. Brown: A Comparative Dictionary of Orokolo, Gulf of Papua. Canberra: Department of Linguistics, Research School of Pacific Studies, Australian National University, 1986, s. xii, seria: Pacific Linguistics C-84. DOI: 10.15144/PL-C84. ISBN 0-85883-317-4. OCLC 16528951. (ang.).
  5. ↑ Introduction. W: Herbert A. Brown: A dictionary of Toaripi with English-Toaripi index. Cz. 1. Sydney: University of Sydney, 1968, seria: Oceania linguistic monographs 11. OCLC 95236. (ang.).
  6. ↑ Pawley i Hammarström 2018 ↓, s. 79–80
  7. ↑ Herbert A. Brown: A dictionary of Toaripi with English-Toaripi index. Cz. 1. Sydney: University of Sydney, 1968, seria: Oceania linguistic monographs 11. OCLC 95236. [dostęp 2024-01-08]. (ang.).
  8. ↑ Herbert A. Brown: A dictionary of Toaripi with English-Toaripi index. Cz. 2. Sydney: University of Sydney, 1968, seria: Oceania linguistic monographs 11. OCLC 95236. [dostęp 2024-01-08]. (ang.).
  9. ↑ Herbert A. Brown, The Elema Languages: A Comparative Study of Toaripi, Orokolo and Their Related Dialects, University of London, 1972, OCLC 25389193 [dostęp 2024-01-07] (ang.).

Bibliografia

  • Andrew Pawley, Harald Hammarström: The Trans New Guinea family. W: Bill Palmer (red.): The Languages and Linguistics of the New Guinea Area: A Comprehensive Guide. Berlin–Boston: Walter de Gruyter, 2018, s. 21–195, seria: The World of Linguistics 4. DOI: 10.1515/9783110295252-002. ISBN 978-3-11-029525-2. OCLC 1041880153. (ang.).
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.