basa Semawa
Obszar

Indonezja – wyspy Sumbawa i Lombok

Liczba mówiących

300 tys. (1989)

Pismo/alfabet

łacińskie (dawniej lontara)

Klasyfikacja genetyczna
Status oficjalny
Ethnologue 6a żywy↗
Kody języka
ISO 639-3 smw
IETF smw
Glottolog sumb1241
Ethnologue smw
BPS 0190 6
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Język sumbawa (basa Semawa) – język należący do grupy malajsko-polinezyjskiej, używany w zachodniej części indonezyjskiej wyspy Sumbawa oraz na wschodzie wyspy Lombok. Według danych z 1989 roku posługuje się nim 300 tys. osób.

Jest blisko spokrewniony z językami balijskim i sasak, z którymi tworzy grupę języków balijsko-sasacko-sumbawańskich. Występuje silnie zróżnicowanie wewnętrzne; da się wyróżnić cztery dialekty – sumbawa besar, taliwan, jereweh, tongo. Między dialektami zaobserwowano ograniczony poziom wzajemnej zrozumiałości. Dialekt sumbawa besar pełni funkcję lingua franca.

Na obszarach miejskich został w dużej mierze wyparty przez język indonezyjski. Na terenach wiejskich pozostaje preferowanym środkiem komunikacji i jest przyswajany przez inne grupy etniczne. Jest wykorzystywany w kontaktach domowych i w obrębie lokalnej społeczności.

Istnieją pewne prace poświęcone temu językowi: Morfologi dan sintaksis Bahasa Sumbawa (1986), Sunbawa-go no Bunpō (2006).

Zasadniczo służy jedynie jako język mówiony. Brak wypracowanej ortografii. Historycznie był zapisywany wariantem pisma bugijsko-makasarskiego.

Przypisy

  1. 1 2 David M. Eberhard, Gary F. Simons, Charles D. Fennig (red.), Sumbawa, [w:] Ethnologue: Languages of the World, wyd. 22, Dallas: SIL International, 2019 [dostęp 2017-08-19] [zarchiwizowane z adresu 2019-04-11] (ang.).
  2. 1 2 Koentjaraningrat, Villages in Indonesia, Jakarta: Equinox Publishing, 2007, s. 33, ISBN 978-979-3780-51-1, OCLC 234233968 [dostęp 2022-09-19] (ang.).
  3. ↑ Shiohara 2010 ↓, przyp. 19, s. 185.
  4. ↑ Alfred F. Majewicz, Języki świata i ich klasyfikowanie, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1989, s. 85, ISBN 83-01-08163-5, OCLC 749247655 (pol.).
  5. ↑ Alexander Adelaar, Malayo-Sumbawan, „Oceanic Linguistics”, 44 (2), 2005, s. 357–388, DOI: 10.1353/ol.2005.0027, ISSN 0029-8115, OCLC 9982904434, JSTOR: 3623345 (ang.).
  6. 1 2 Shiohara 2010 ↓, s. 185.
  7. ↑ Sumarsono i in. 1986 ↓, s. 4.
  8. ↑ Shiohara 2010 ↓, s. 187.
  9. ↑ Shiohara 2010 ↓, s. 188.
  10. ↑ Sumarsono i in. 1986 ↓.
  11. ↑ Asako Shiohara, Sunbawa-go no Bunpō, University of Tokyo, 2006 [dostęp 2022-09-19] (jap.).
  12. ↑ Shiohara 2010 ↓, s. 189.
  13. ↑ Adelaar 2005 ↓, s. 4.

Bibliografia

  • K. Alexander Adelaar: The Austronesian languages of Asia and Madagascar: a historical perspective. W: K. Alexander Adelaar, Nikolaus P. Himmelmann (red.): The Austronesian languages of Asia and Madagascar. Abingdon–New York: Routledge, 2005, s. 1–42. DOI: 10.4324/9780203821121. ISBN 978-0-203-82112-1. ISBN 0-7007-1286-0. OCLC 53814161. (ang.).
  • Asako Shiohara: Penutur Bahasa Minoritas di Indonesia Bagian Timur: Mempertanyakan Keuniversalan Konsep Multibahasa. W: Mikihiro Moriyama, Manneke Budiman (red.): Geliat Bahasa Selaras Zaman: perubahan bahasa-bahasa di Indonesia pasca Orde Baru. Jakarta: Kepustakaan Populer Gramedia, 2010, s. 168–206. ISBN 978-979-9102-21-8. OCLC 531743749. (indonez.).
  • Sumarsono, Made Nadera, Sumaryono Basuki, Nyoman Merdhana, Nengah Mertha: Morfologi dan sintaksis bahasa Sumbawa. Jakarta: Pusat Pembinaan dan Pengembangan Bahasa, Departemen Pendidikan dan Kebudayaan, 1986. OCLC 953649468. [dostęp 2023-09-14]. (indonez.).
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.