Kerinci
Obszar

Jambi (Indonezja)

Liczba mówiących

285 tys.

Pismo/alfabet

łacińskie, kaganga (rencong)

Klasyfikacja genetyczna
Status oficjalny
Ethnologue 6b zagrożony↗
Kody języka
ISO 639-3 kvr
IETF kvr
Glottolog keri1250
Ethnologue kvr
BPS 0026 0
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Język kerinci (lub kerinchi), także kinchai – język austronezyjski używany na wyspie Sumatra w Indonezji. Obszar jego użycia obejmuje kabupaten Kerinci w prowincji Jambi oraz kabupaten Solok Selatan w prowincji Sumatra Zachodnia. Ludność Kerinci zamieszkuje też inne zakątki Indonezji oraz Malezję.

Według danych Ethnologue posługuje się nim 285 tys. ludzi, z czego 260 tys. zamieszkuje Indonezję (2000). Jest silnie rozdrobniony dialektalnie. W 1988 r. wyróżniono sześć dialektów: sungai penuh, pondok tinggi, dusun baru, rawang, semurup, lempur.

Należy do grupy języków malajskich, w klasyfikacji Ethnologue stanowi część tzw. makrojęzyka malajskiego.

Do poł. lat 50. XX w. pozostawał bliżej nieopisany. Materiały poświęcone kerinci to m.in. opracowania gramatyczne (1981, 1988) oraz dwujęzyczny słownik (1985).

Służy przede wszystkim jako język mówiony. Dawniej był zapisywany pismem rencong.

Przypisy

  1. 1 2 3 M. Paul Lewis, Gary F. Simons, Charles D. Fennig (red.), Kerinci, [w:] Ethnologue: Languages of the World, wyd. 19, Dallas: SIL International, 2016 [dostęp 2020-06-07] [zarchiwizowane z adresu 2016-08-13] (ang.).
  2. 1 2 3 Nikelas i in. 1981 ↓, s. 2.
  3. ↑ Anderbeck 2008 ↓, s. 100.
  4. 1 2 Amir Hakim Usman, Fonologi dan Morfologi Bahasa Kerinci Dialek Sungai Penuh, Jakarta: Universitas Indonesia, 1988, OCLC 769723739 [dostęp 2024-03-04] (indonez.).
  5. ↑ Adelaar 2018 ↓, s. 571.
  6. ↑ Nikelas i in. 1981 ↓.
  7. ↑ A. Hakim Usman, Kamus Umum Kerinci-Indonesia, Jakarta: Pusat Pembinaan dan Pengembangan Bahasa, Departemen Pendidikan dan Kebudayaan, 1985, OCLC 15239839 [dostęp 2024-03-04] (indonez.).

Bibliografia

  • Alexander Adelaar, Dialects of Malay/Indonesian, [w:] Charles Boberg, John Nerbonne, Dominic Watt (red.), The Handbook of Dialectology, Hoboken, NJ: John Wiley & Sons, 2018, s. 571–579, ISBN 978-1-118-82759-8, OCLC 1022117457 (ang.).
  • Karl Ronald Anderbeck, Malay Dialects of the Batanghari River Basin (Jambi, Sumatra), Dallas: SIL International, 2008 (SIL e-Books 6), ISBN 978-1-55671-189-3, OCLC 713269053 [dostęp 2024-03-04] (ang.).
  • Syahwin Nikelas i inni, Morfologi dan Sintaksis Bahasa Kerinci, Jakarta: Pusat Pembinaan dan Pengembangan Bahasa, Departemen Pendidikan dan Kebudayaan, 1981, OCLC 28707684 [dostęp 2024-03-04] (indonez.).
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.