Język duńsko-norweski – język typu koiné, który rozwinął się na terytorium Królestwa Danii i Norwegii (1536–1814), z którego wykształciły się później oba warianty literackie języka norweskiego: bokmål i nynorsk. W momencie powstania unii ze Szwecją, język już znacznie różnił się od macierzystego duńskiego, zwłaszcza pod względem wymowy.

W kontekście XIX i XX w. terminu tego używa się na określenia konserwatywnej formy wariantu bokmål, używanej przez edukowane i wyższe warstwy społeczne dużych miast. W roku 1929 nazwę język duńsko-norweski przedstawiono jako jedno z proponowanych określeń na odmianę języka zwaną dotychczas riksmål. Propozycja przepadła w Stortingu jednym głosem.

Zobacz też

Przypisy

  1. 1 2 Michael G. Clyne: Undoing and redoing corpus planning. [dostęp 2011-10-30]. (ang.).
  2. ↑ Stephen Barbour,Cathie Carmichael: Language and nationalism in Europe. [dostęp 2011-10-30]. (ang.).
  3. ↑ Stortinget og språksaken. [dostęp 2011-10-31]. (norw.).
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.