| podpułkownik piechoty | |
| Data i miejsce urodzenia |
16 września 1890 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
28 listopada 1952 |
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
1914–1928 |
| Siły zbrojne | |
| Formacja | |
| Jednostki |
Komenda Miasta Toruń |
| Stanowiska |
komendant miasta |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
Józef Wimmer (ur. 16 września 1890 w Niepołomicach, zm. 28 listopada 1952 w Krakowie) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari
Życiorys
Urodził się w rodzinie Józefa i Wiktorii z domu Pawlica. Od 1910 do 1914 student Politechniki Lwowskiej na wydziale Budowy Dróg i Mostów. Od 1910 w Związku Walki Czynnej, a od 1911 w Związku Strzeleckim w którym otrzymał stopień podporucznika. W sierpniu 1914 wstąpił do 3 pułku piechoty w którym przydzielony został do kompanii technicznej oraz otrzymał awans na stopień kapitana. 4 lipca 1916 wykazał się męstwem podczas walk pod Polską Górką, kiedy z dowodzoną przez niego kompanią utrzymywał wysuniętą linię okopów, żeby umożliwić pułkowi przegrupować się na bardziej dogodne pozycje. Rana jaką otrzymał podczas walki uniemożliwiała mu dalszą służbę na pierwszej linii. Za czyn ten został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.
W listopadzie 1918 wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego. 15 listopada został awansowany na stopień majora. Do września 1919 komendant placu w Warszawie, a później dowodził Twierdzą Chełmno oraz był dowódcą miasta Grudziądza. 11 czerwca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu podpułkownika, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. 14 października 1921 wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy Twierdzy Brześć nad Bugiem. Później został przydzielony z 83 pułku piechoty na stanowisko oficera placu Kowel, a w maju 1927 przydzielony do Komendy Miasta Toruń na stanowisko komendanta. Z dniem 1 marca 1928 został zwolniony ze stanowiska komendanta miasta Toruń z równoczesnym oddaniem do dyspozycji Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Z dniem 30 listopada 1928 został przeniesiony w stan spoczynku.
Z dniem 1 grudnia 1928 został mianowany starostą powiatowym w Brodnicy, od 1935 w Kołomyi i od 1937 w Urzędzie wojewódzkim w Tarnopolu pełnił obowiązki naczelnika wydziału. Po przejściu w 1938 na emeryturę wyjechał z rodziną do Poznania. 12 grudnia 1939 z rodziną został przez Niemców wysiedlony do Częstochowy, a później do Niepołomic, gdzie w tamtejszej Spółdzielni Rolniczej wykonywał obowiązki kierownika handlowego. Walczył z Niemcami należąc do Armii Krajowej. Ponownie przyjechał do Poznania w 1945, gdzie podjął pracę w Spółdzielni Emerytów Państwowych. Był także w Urzędzie Bezpieczeństwa przesłuchiwany oraz więziony. Od 1951 był mieszkańcem Krakowa, gdzie zmarł i został pochowany na Cmentarzu Podgórskim (pas 2-zach-9).
Żonaty z Franciszką Czuraj. Mieli dzieci: Wandę, Krystynę oraz Zbigniewa.
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari nr 7343
- Krzyż Niepodległości (20 stycznia 1931)
- Krzyż Walecznych (czterokrotnie)
- Złoty Krzyż Zasługi (9 listopada 1932)
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Polak (red.) 1993 ↓, s. 231.
- ↑ Czajkowski 1930 ↓, s. 48.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 23 z 23 czerwca 1920, s. 500.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 23 maja 1927, s. 148.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 20 lutego 1928, s. 33, tu oddany do dyspozycji komendanta kadry piechoty.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928, s. 187, sprostowanie.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 115, 162.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928, s. 382.
- ↑ Ruch służbowy : D. we władzach powiatowych. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Wewnętrznych”. 1, s. 99, 1929-01-31. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wewnętrznych..
- ↑ B. starosta kołomyjski Wimmer na nowym stanowisku. „Wschód”. Nr 63, s. 9, 20 października 1937.
- 1 2 Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 115.
- ↑ M.P. z 1932 r. nr 18, poz. 31 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
- ↑ Polak (red.) 1993 ↓, s. 232.
- ↑ M.P. z 1932 r. nr 259, poz. 297 „za zasługi na polu administracji państwowej”.
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2022-01-19].
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792–1945. T. 2/2. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1993, s. 231−232. ISBN 83-900510-0-1.
- Czesław Czajkowski: Zarys historji wojennej 3-go pułku piechoty Legionów. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1930, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.