Józef Skrzypkowski
major kawalerii
Data i miejsce urodzenia

24 lipca 1898
Bagłajki

Data śmierci

po 20 czerwca 1947

Przebieg służby
Lata służby

1918–1947

Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

Centrum Wyszkolenia Wojsk Pancernych

Stanowiska

kwatermistrz

Główne wojny i bitwy

wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia

Józef Skrzypkowski (ur. 24 lipca 1898 w Bagłajkach, zm. po 20 czerwca 1947) – major kawalerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodził się 24 lipca 1898 w Bagłajkach, w ówczesnym powiecie starokonstantynowskim guberni wołyńskiej, w rodzinie Zenona, urzędnika wojskowego, i Marii z Wierzbickich. Do 1915 uczył się w gimnazjum w Ostrogu, a następnie kontynuował naukę w gimnazjum w Białej Cerkwi. Tam w 1917 należał do oddziału samoobrony i zdał maturę, a następnie wstąpił na Wydział Prawa Uniwersytetu Kijowskiego i ukończył jeden semestr.

W listopadzie 1918, po powrocie do Polski, wstąpił jako ochotnik do 9 pułku ułanów w Dębicy. Od 18 listopada 1919 do 1 marca 1920 był uczniem Klasy 23. „Jazdy” Szkoły Podchorążych w Warszawie, a następnie słuchaczem miesięcznego kursu kawaleryjskiego w tzw. „szwadronie podchorążych jazdy”, który istniał przy Centralnej Szkole Podoficerów Jazdy w Przemyślu. Po ukończeniu szkolenia został wcielony do IV dywizjonu 3 pułku strzelców konnych, który w czerwcu 1920 został przekształcony w pułk obrony wilna, bardziej znany od imienia dowódcy jako „Jazda rotmistrza Dąbrowskiego”. W jego szeregach walczył na wojnie z bolszewikami dowodząc plutonem w 1. szwadronie. Od sierpnia 1920 walczył w szeregach 211 pułku ułanów jako młodszy oficer 2. szwadronu. 25 listopada 1920 został mianowany z dniem 1 września 1920 podporucznikiem w kawalerii.

W kwietniu 1931 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko dowódcy szwadronu KOP „Druja”. W kwietniu 1933 został przeniesiony na stanowisko dowódcy szwadronu KOP „Lenin”. 27 czerwca 1935 prezydent RP nadał mu stopień majora z dniem 1 stycznia 1935 i 12. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W lipcu tego roku został przeniesiony z KOP do 13 pułku ułanów w Nowej Wilejce na stanowisko dowódcy szwadronu zapasowego w Wołkowysku. W styczniu 1937 został wyznaczony na stanowisko komendanta Rejonu Przysposobienia Wojskowego Konnego przy 19 Dywizji Piechoty w Wilnie. W lipcu 1938 został przeniesiony do 17 pułku ułanów w Lesznie na stanowisko kwatermistrza (w 1938 zajmowane przez niego stanowisko zostało przemianowane na II zastępcę dowódcy pułku).

Na stanowisku kwatermistrza 17 puł. walczył w kampanii wrześniowej i dostał się do niemieckiej niewoli. Początkowo przebywał w Oflagu XI B Braunschweig, w lipcu 1940 został przeniesiony do Oflagu II C Woldenberg, a w 1944 do Oflagu VII A Murnau. Od kwietnia 1945, po uwolnieniu z niewoli, pozostawał w Polskim Ośrodku Wojskowym w Murnau. We wrześniu 1945 został przyjęty do 2 Korpusu Polskiego i wyznaczony na stanowisko kwatermistrza Centrum Wyszkolenia Wojsk Pancernych. Służbę na tym stanowisku pełnił do marca 1947 (od lipca 1946 na terytorium Wielkiej Brytanii). Kolejne trzy miesiące spędził w obozach repatriacyjnych w Anglii i Szkocji. 13 czerwca 1947 wrócił do Polski, a siedem dni później został zarejestrowany w Rejonowej Komendzie Uzupełnień Leszno.

Był dwukrotnie żonaty. Z perwszą żoną miał dwóch synów: Ryszarda (ur. 16 września 1924) i Juliana (ur. 1925). Z drugą żoną – Zofią ze Zdrojeńskich miał córkę Danutę (ur. 1930) i syna Jerzego (ur. 1933).

Ordery i odznaczenia

Uwagi

  1. ↑ Józef Skrzypkowski 7 kwietnia 1934 wypełnił kwestionariusz kawalera Orderu Virtuti Militari, a 20 czerwca 1947 wypełnił arkusz ewidencji personalnej i napisał życiorys. We wspomnianych dokumentach istnieją zasadnicze rozbieżności, co wydarzeń z lat 1917–1918. Major Skrzypkowski w kwestionariuszu z 7 kwietnia 1934 podał, że 17 września 1917 został przyjęty do Szkoły Kawalerii w Jelizawetgradzie, lecz z powodu choroby stawił się w niej dopiero w listopadzie 1917, a po kilku dniach szkoła została rozwiązana. 22 marca 1918, po powrocie do Białej Cerkwi, ponownie wstąpił do oddziału samoobrony, który według majora Skrzypkowskiego był traktowany jako część składowa I Korpusu Polskiego w Rosji. We wspomnianym kwestionariuszu mjr Skrzypkowski nie wspomniał o swoich studiach na Uniwersytecie Kijowskim. Odmiennie, w dokumentarz sporządzonych 20 czerwca 1947 w Rejonowej Komendzie Uzupełnień Leszno, mjr Skrzypkowski wspomniał o ukończeniu jednego semestru na Wydziale Prawa Uniwersytetu Kijowskiego, lecz pominął fakty związane ze służbą w oddziale samoobrony w Białej Cerkwi i krótkotrwałą służbą w Szkole Kawalerii w Jelizawetgradzie.

Przypisy

  1. 1 2 Kolekcja ↓, s. 1.
  2. 1 2 3 4 5 Kolekcja ↓, s. 4.
  3. ↑ Kolekcja 2 ↓, s. 3, 6.
  4. ↑ Karassek 1930 ↓, s. 36.
  5. ↑ Kolekcja ↓, s. 4, 6.
  6. ↑ Karassek 1930 ↓, s. 43.
  7. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 47 z 8 grudnia 1920, s. 1325.
  8. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Kolekcja 2 ↓, s. 4.
  9. ↑ Kolekcja ↓, s. 1, 2, 4.
  10. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 28 czerwca 1935, s. 71.
  11. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 131.
  12. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 31 sierpnia 1935, s. 103.
  13. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 701.
  14. 1 2 Kolekcja 2 ↓, s. 3.
  15. ↑ Kolekcja ↓, s. 2.
  16. ↑ Karassek 1930 ↓, s. 72.
  17. 1 2 3 4 Kolekcja ↓, s. 3.
  18. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 3 marca 1926, s. 72.
  19. ↑ Kolekcja ↓, s. 1 foto.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.