Młodość (1911–1950)

Urodził się 1 lipca 1911 we wsi Kamionka w pobliżu Białegostoku w rodzinie rolnika Antoniego Prończuka i Anny. Absolwent Średniej Szkoły Rolniczej w Bydgoszczy. Następnie studiował w Państwowej Wyższej Szkole Gospodarstwa Wiejskiego w Cieszynie. Wrócił do Białegostoku i pracował w Izbie Rolniczej.

W czasie kampanii wrześniowej był żołnierzem Korpusu Ochrony Pogranicza w stopniu podporucznika. Dostał się do niewoli sowieckiej, z której uciekł i wrócił do domu. Ucieczka z niewoli uratowała mu życie. Oficerowie tej kolumny zginęli w Katyniu. Po wojnie był nękany przez funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa z powodu jego służby w przedwojennym wojsku.

Kariera naukowa (1950–1979)

Absolwent Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie (1950). W 1960 doktoryzował się w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie.

Pracował na Wydziale Budownictwa i Inżynierii Środowiska SGGW w Warszawie jako kierownik Zakładu Łąkoznawstwa w Katedrze Torfoznawstwa (1960–1962), kierownik Katedry Przyrodniczych Podstaw Melioracji (1962–1970) i dyrektor Instytutu Przyrodniczych Podstaw Melioracji (1970–1978).

W 1976 uzyskał tytuł profesora nauk rolniczych.

Życie na emeryturze (1979–2017)

Na emeryturę przeszedł w 1979, ale jeszcze długo pozostawał aktywny zawodowo. Pisał podręczniki, a nawet wiersze i to w wieku 100 lat, bywał na konferencjach naukowych PAN i spotkaniach organizowanych przez Stowarzyszenie PAX.

Pod koniec życia był najstarszym mieszkańcem Mazowsza. Zmarł 10 lutego 2017 w wieku 105 lat.