Józef Ostafin

Józef Ostafin w 1935 roku
Data i miejsce urodzenia

7 marca 1894
Sułkowice, Austro-Węgry

Data i miejsce śmierci

13 listopada 1947
Kraków, Polska

Poseł na Sejm V kadencji (II RP)
Okres

od 1938
do 1939

Odznaczenia

Józef Ostafin, ps. „Chudy”, „Ludwik”, „Miłosz” (ur. 7 marca 1894 w Sułkowicach, zm. 13 listopada 1947 w Krakowie) – polski inżynier rolnictwa, nauczyciel, polityk, legionista, członek POW, powstaniec śląski, poseł na Sejm II RP IV i V kadencji, kapitan artylerii rezerwy Wojska Polskiego, członek AK i WiN.

Życiorys

Urodził się 7 marca 1894 w Sułkowicach jako jeden z siedmiorga dzieci Jakuba i Rozalii z Klimasów. Podczas nauki w krakowskim gimnazjum był członkiem „Zarzewia” i skautingu.

Po wybuchu I wojny światowej wstąpił ochotniczo do II Brygady Legionów, w szeregach której walczył w kampanii karpackiej, na Bukowinie i Wołyniu. Później, po kryzysie przysięgowym i rozwiązaniu Legionów, 19 września 1917 wcielono go do wojska austriackiego. Ostafin upozorował własną śmierć, po czym pod fałszywym nazwiskiem wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej. W 1919 wstąpił do Wojska Polskiego i brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Brał udział w akcji plebiscytowej na Śląsku, a podczas III powstania śląskiego był szefem operacyjnym grupy „Wschód”

W 1922 ukończył Akademię Rolniczą w Dublanach uzyskując dyplom inżyniera rolnika. Od tego czasu oddał się pracy na gospodarstwie i udzielał się w organizacjach rolniczych. Pracował w Związku Kółek Rolniczych. W 1932 rozpoczął pracę nauczyciela w szkolnictwie. Przed 1935 zamieszkiwał w Suchodole i pracował w tamtejszej Państwowej Szkole Rolniczej. W wyborach parlamentarnych w 1935 roku został wybrany na posła Sejmu RP IV kadencji (1935–1938) z okręgu wyborczego 77 w Sanoku, a w 1938 na posła Sejmu RP V kadencji (1938–1939) z okręgu wyborczego 62 w Złoczowie. Dekretem Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z 14 stycznia 1937 został mianowany radcą Lwowskiej Izby Rolniczej.

Został awansowany na stopień kapitana ze starszeństwem z dniem 2 stycznia 1932; w 1934 był zweryfikowany w Korpusie Oficerów Artylerii z lokatą 2. Pod koniec lat 30. pełnił funkcję prezesa oddziału Związku Legionistów Polskich w Krośnie.

Po agresji ZSRR na Polskę został aresztowany przez NKWD w okupowanym Lwowie. Po zwolnieniu przeniósł się do Krakowa, gdzie rozpoczął działalność konspiracyjną. W 1941 wstąpił do Związku Walki Zbrojnej, później był w Armii Krajowej. W 1944 trafił do organizacji NIE, w której wkrótce został zastępcą komendanta Obszaru Krakowskiego.

Po zakończeniu wojny był członkiem organizacji Wolność i Niezawisłość. Został aresztowany przez komunistyczne służby bezpieczeństwa. Był sądzony w trwającym od 11 sierpnia 1947 procesie pokazowym siedemnastu członków II zarządu WiN i działaczy Polskiego Stronnictwa Ludowego razem m.in. z płk Franciszkiem Niepokólczyckim, Stanisławem Mierzwą, ppłk Alojzym Kaczmarczykiem i majorem Walerianem Tumanowiczem. Wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego w Krakowie z dnia 10 września 1947 w składzie sędziowskim pod przewodnictwem Romualda Klimowieckiego został skazany na łączną karę śmierci, utratę praw publicznych, obywatelskich i honorowych na zawsze oraz na przepadek mienia. Bolesław Bierut nie skorzystał z prawa łaski. Wyrok wykonano wieczorem 13 listopada 1947 roku na podwórzu więzienia przy ul. Montelupich strzałem w tył głowy. W tym samym czasie zostali straceni inni skazani: Alojzy Kaczmarczyk i Walerian Tumanowicz, katem był strażnik więzienny Henryk Michalik, którego w protokołach wykonania kary śmierci ujęto jako "dowódcę plutonu egzekucyjnego".

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 Kandydaci na posłów do Sejmu w okręgu wyborczym nr. 77 (powiaty: sanocki, leski, krośnieński). Inż. Józef Ostafin. „Nowiny”. Nr 36, s. 2, 8 września 1935.
  2. ↑ Wyniki wyborów do Sejmu. „Kurier Bydgoski”, s. 6, Nr 211 z 12 września 1935.
  3. ↑ 12. Ogłoszenie. „Lwowski Dziennik Wojewódzki”. Nr 2, s. 22, 30 stycznia 1937.
  4. ↑ Związek Legionistów Polskich 1936–1938. Sprawozdanie Komendy Naczelnej Związku Legionistów Polskich. Warszawa: 1938, s. 76.
  5. ↑ 71. rocznica wyroków w procesie krakowskim – 10 września
  6. ↑ Krok do ekshumacji szczątków bohaterów. dziennikpolski24.pl, 5 maja 2014. [dostęp 2014-11-18].
  7. ↑ Mogiła pod śmietnikiem. tygodnik.onet.pl, 28 lutego 2013. [dostęp 2020-05-13].
  8. ↑ Dekret Wodza Naczelnego L. 2980 z 17 maja 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 21, poz. 820
  9. ↑ M.P. z 1931 r. nr 260, poz. 352 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  10. 1 2 3 Parlamentarzyści RP. Ostafin Józef 1894–1947. Biblioteka Sejmowa. [dostęp 2014-10-01].
  11. ↑ M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 410 „za zasługi na polu pracy społecznej”.

Bibliografia, linki

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.