Józef Adam Osek (ur. 21 października 1931 w Nasutowie) – generał brygady, dyrektor Departamentu I MSW.

Życiorys

Syn Władysława i Franciszki. Uczył się w lubelskim liceum im. Staszica, maturę uzyskał w liceum handlowym Vetterów, następnie studiował handel zagraniczny w Szkole Głównej Służby Zagranicznej w Warszawie. W latach 1950-1953 pracował jako praktykant w PAP. 1 marca 1954, na podstawie nakazu pracy, rozpoczął służbę w organach bezpieczeństwa Polski Ludowej na stanowisku referenta Departamentu VII MBP. 15 października 1953 rozpoczął naukę na Rocznym Kursie Przeszkolenia Operacyjnego w Ośrodku Szkolenia MBP w Warszawie na ulicy Długiej. Od 1 kwietnia 1955 zajmował stanowisko referenta a następnie oficera operacyjnego Departamentu I KdsBP/MSW na etacie niejawnym.

14 stycznia 1956 został oddelegowany pod pseudonimem „Żak” do pracy w rezydenturze na placówkę w Tel Awiwie, ale oficjalnie zatrudniony był na stanowisku referendarza w Ministerstwie Handlu Zagranicznego. Po powrocie do Polski od 22 września 1959 służył jako oficer operacyjny Wydziału II Departamentu I MSW, 1 listopada 1963 awansował na stanowisko p.o. naczelnik Wydziału II Departamentu I MSW. Od 15 czerwca 1964 służył jako starszy inspektor Departamentu I MSW na etacie niejawnym. W zakresie jego obowiązków był nadzór nad rezydenturami w Izraelu, Iranie, Libanie i Syrii .

Od 8 sierpnia 1964, pod pseudonimem „Kowalik”, pracował w rezydenturze w Paryżu, oficjalnie zajmując początkowo stanowisko II, a następnie I sekretarza ambasady. Zajmował się odtworzeniem struktur polskiej siatki wywiadowczej we Francji po zdradzie Władysława Mroza. Powrócił z placówki dyplomatycznej do Polski i od 15 czerwca 1968 zajmował stanowisko naczelnika Wydziału III Departamentu I MSW, a od 10 lutego 1969 zastępcy dyrektora Departamentu I MSW.

W 1970 delegowany służbowo, kolejno: do Wietnamu, Indii, Nepalu, Japonii, Francji, Rumunii i do Berlina. Od pierwszej połowy 1971 pełnił obowiązki dyrektora Departamentu I MSW, 1 listopada 1971 został powołany na stanowisko dyrektora. Był najmłodszym dyrektorem w historii Departamentu I . Z jego inicjatywy powstał ośrodek szkolenia oficerów polskiego wywiadu w Starych Kiejkutach . 1 grudnia 1974 został przeniesiony do dyspozycji dyrektora Departamentu Kadr MSW . W 1975 został powołany przez Ministra Handlu Zagranicznego i Gospodarki Morskiej na stanowisko Wiceprezesa Głównego Urzędu Ceł.

Ordery i odznaczenia

Był odznaczony:

• Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski,
• Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski,
• Orderem Sztandaru Pracy II kl.,
• Srebrnym Krzyżem Zasługi,
• Srebrnym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”,
• Srebrnym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju”,
• Medalem 30-lecia Polski Ludowej,
• Odznaką „10 Lat w Służbie Narodu”,
• Odznaką „20 Lat w Służbie Narodu”,
• Złotą Odznaką „Za zasługi w ochronie porządku publicznego”,
• Srebrną Odznaką „Za zasługi w ochronie porządku publicznego”,
• Orderem Czerwonego Sztandaru.

Awanse

• 1954 – podporucznik,
• 1956 – porucznik,
• 1961 – kapitan,
• 1964 – major,
• 1967 – podpułkownik,
• 1969 – pułkownik,
• 1973 – generał brygady.

Przypisy

Bibliografia

• Witold Bagieński (red.), Instrukcje i przepisy wywiadu cywilnego PRL z lat 1953–1990, Warszawa: Instytut Pamięci Narodowej, 2020, ISBN 978-83-8098-203-1, OCLC 1243005981 .
• Sławomir Koper, Arkadiusz Biedrzycki: Polscy szpiedzy. Warszawa: Bellona, 2018, s. 241. ISBN 978-83-11-15052-2.
• Paweł Piotrowski (red.), Aparat bezpieczeństwa w Polsce. Kadra kierownicza, t. II 1956-1975, Warszawa: Instytut Pamięci Narodowej, 2006, ISBN 978-83-60464-24-3, OCLC 169865709 .
• Piotr Pytlakowski: Szkoła szpiegów. Warszawa: Wydawnictwo Czerwone i Czarne, 2014. ISBN 978-83-7700-158-5. OCLC 900796871.
• Dane osoby z katalogu funkcjonariuszy aparatu bezpieczeństwa. Instytut Pamięci Narodowej. [dostęp 2021-12-02]. (pol.).
• Szkoła szpiegów z czasów PRL. Polityka. [dostęp 2021-12-02]. (pol.).