Józef Hiż
kapitan
Data i miejsce urodzenia

29 marca 1799
Warszawa

Data śmierci

31 grudnia 1853

Siły zbrojne

Wojsko Polskie Królestwa Kongresowego

Odznaczenia

Józef Hiż (ur. 29 marca 1799 w Warszawie, zm. 31 grudnia 1853) – polski inżynier i topograf wojskowy, porucznik armii Królestwa Polskiego, oficer powstania listopadowego.

Życiorys

Był synem Jana Augusta Hiża i Franciszki z domu Gerault. Miał rodzeństwo: Elżbietę (wydaną za Jana Fechnera), Aleksandra (dzierżawcę dóbr Głębokie w powiecie radomskim), Jana (1784–1831; podpułkownika) i Karola (1794–1854; podporucznika armii napoleońskiej, uczestnika kampanii rosyjskiej 1812).

Od 1808 roku kształcił się w Korpusie Kadetów w Chełmie, następnie w Szkole Elementarnej Artylerii i Inżynierii w Warszawie. W 1816 roku został konduktorem w Korpusie Inżynierii. Jeszcze w tym samym roku przeniesiono go do Kwatermistrzostwa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. W 1817 roku został mianowany podporucznikiem, a w 1818 porucznikiem.

Brał udział w demarkacji granicy Królestwa Polskiego z Królestwem Prus pod kierunkiem Wojciecha Chrzanowskiego. W latach 1818–1821 współpracował w wyrysowaniu mapy granicznej i map szczegółowych, np. Prosny. W tym samym czasie, w zastępstwie swojego przełożonego, nauczał rysunków topograficznych w Korpusie Kadetów w Kaliszu.

W latach 1822–1830 uczestniczył w pracach nad mapą topograficzną Królestwa Polskiego, wykonywaną przez Kwatermistrzostwo Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. Równocześnie nauczał rysunków topograficznych w Szkole Podchorążych Jazdy.

W czasie powstania listopadowego był oficerem Kwatermistrzostwa Generalnego, został przydzielony do Głównej Kwatery. W lutym 1831 roku został awansowany na kapitana.

Po upadku powstania, 5 października 1831, przeszedł z wodzem naczelnym Maciejem Rybińskim do Prus. Był internowany w Elblągu. 15 lutego 1832 przybył do Warszawy. Stawił się przed Komisją Rządową Wojny, ponowił przysięgę wierności carowi.

W kwietniu 1833 roku objął stanowisko inżyniera powiatowego warszawskiego, następnie podinspektora w Dyrekcji Komunikacji Lądowych i Wodnych. Był radcą kolegialnym, naczelnikiem oddziału w zarządzie XIII okręgu komunikacji. Należał do Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności.

Zmarł 31 grudnia 1853. Został pochowany 3 stycznia 1854 na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie, kwatera 13, rząd 3, miejsce 18.

Był żonaty z Leokadią Marianną z domu Guzowską. Mieli troje dzieci. Ich wnukiem był poeta i publicysta Tadeusz Hiż.

W ocenie autora jego biogramu zamieszczonego w Polskim Słowniku Biograficznym, był „jednym z wybitniejszych topografów pracujących w Kwatermistrzostwie [Sztabu Generalnego Wojska Polskiego], a zwłaszcza – jak świadczą jego prace – doskonałym rysownikiem”.

Odznaczenia

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 Bolesław Olszewicz: Hiż Józef (1799–1853). W: Polski Słownik Biograficzny. T. IX. 1960–1961, s. 538–539.
  2. 1 2 3 4 Hiż Józef. W: Robert Bielecki: Słownik biograficzny oficerów powstania listopadowego. Warszawa: 1995–1998.
  3. 1 2 3 4 Nekrolog w Kurierze Warszawskim, 2/1854.
  4. ↑ Cmentarz Stare Powązki: HIŻOWIE, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2020-02-09].
  5. ↑ Akt małżeństwa: Warszawa Nawiedzenie NMP (obecn. m. Warszawa), rok 1834, nr aktu 238. szukajwarchiwach.pl. [dostęp 2019-02-07].
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.