Józef Faworski
Data urodzenia

2. poł. XVIII w.

Data śmierci

początek XIX wieku

Narodowość

polska

Dziedzina sztuki

malarstwo

Józef Faworski (ur. 2. poł. XVIII, zm. pocz. XIX wieku) – polski malarz.

Działalność artystyczna

Artysta działał w latach 1790–1805, w Warszawie, na Mazowszu, w Wielkopolsce i w Łęczyckiem. Tworzył portrety, mocno osadzone w tradycji sarmackiej, charakteryzujące się uproszczeniem, linearyzmem i płaskim traktowaniem bryły. W latach 1790-1793 stworzył serię wizerunków rodziny Piędzickich z Łęczycy.

Twórczość

W Muzeum Narodowym w Warszawie znajduje się Portret Wiktorii Madalińskiej. W Muzeum Narodowym w Kielcach, w Sali Sarmatów, wystawiane były dwa jego portrety z końca XVIII wieku, przedstawiające żony Jana Linowskiego z Ziembic.

  • Portret biskupa Piotra Tomickiego, 1796 rok
  • Portret Jana Piędzickiego, 1790;
  • Portret szlachcica herbu Łodzia, ok. 1790;
  • Portret Józefa Garbowskiego, 1789.

Galeria


Przypisy

  1. 1 2 Nowa encyklopedia powszechna PWN, Warszawa 1996, t. 2, s. 326.
  2. S. Lorentz, A. Rottermund, Klasycyzm w Polsce, Warszawa 1984, s.201.
  3. Historia sztuki polskiej w zarysie: Sztuka nowoczesna, s. 89.
  4. Elżbieta Jeżewska, Galeria malarstwa polskiego Muzeum Narodowego w Kielcach: zmiany i uzupełnienia 1992-1993, s. 245.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.